BOEKBESPREKING

Nadat eerder het boek Predikant in de praktijk verscheen, waarin negentien predikanten zich met name uitspraken over de voorbereiding van de preek, komen in dit boek ouderlingen aan het woord. Het zijn maar liefst achtentwintig mannen en vrouwen uit verschillende kerken, vooral uit de Protestantse Kerk, de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt en de Christelijke Gereformeerde Kerken. De bedoeling van deze publicatie is dat het leerzaam is verhalen van anderen te horen, nieuwe ideeën op te doen, anderen te inspireren en een hart onder de riem te steken. Aan de hand van tien thema’s, die met de praktijk van het ouderling zijn te maken hebben, horen wij van hen. In elk hoofdstuk passeren ze zo goed als allemaal de revue. Aardig in dit goed verzorgde boek is dat van hen allen, verspreid over het boek, een profiel te vinden is met een aantal persoonlijke gegevens (naam, leeftijd, plaats, kerkverband, werk, ervaring in de kerk, een favoriet bijbelverhaal, foto, etc.). Aan het einde van het boek heb je allen een beetje leren kennen. Ze lijken met elkaar in gesprek te zijn, al is het dat niet het geval. De meesten hebben jarenlang ervaring gehad met het ouderlingschap. Opvallend is dat ze over ’t algemeen een behoorlijke tot hoge opleiding hebben gehad.

In het Naschrift wordt gesproken over een rijkgeschakeerd beeld. In elk geval lopen de ervaringen behoorlijk uiteen. Waar velen het ouderlingschap beslist als een roeping ervaren, komen we ook tegen dat er niet veel plezier aan beleefd wordt. Het omgaan met medebroeders wordt over het algemeen als positief ervaren en vooral geven gesprekken met gemeenteleden, zeker ook als het om ernstig zieke gemeenteleden gaat, veel energie. Het is dan ‘alsof je zelf huisbezoek hebt gehad’. Het kerkenraadswerk wordt niet als het leukste werk ervaren en zeker niet als het om bovenplaatselijke activiteiten gaat. De ouderling wordt in dit boek nadrukkelijk naast de gemeenteleden gepositioneerd. Van ‘een tegenover’ van het ambt is veel minder sprake. Pastoraat is vooral luisteren naar de ander en ook wel samen een weg zoeken in geloofsen levensvragen. De vraag wat het Woord heeft gedaan in het leven van gemeenteleden, komt minder aan de orde. Slechts een enkele keer komt de notie naar voren dat je als ouderling verantwoordelijkheid draagt voor het gesprek met mensen met het oog op hun eeuwige bestemming.
Velen geven bij een huisbezoek – de meeste ouderlingen gaan trouwens alleen – het lezen van de Bijbel en het gebed een vaste plaats. Maar een enkeling doet het nooit uit zichzelf om mensen niet af te schrikken en ‘EO-achtig’ over te komen. Een ander merkte op zeker wel uit de Bijbel te lezen, maar er nooit mee te beginnen vanuit het motief dat je te gast bent! Laat eerst de ander maar eens met zijn of haar verhaal komen.
In het slothoofdstuk wordt nog een paar zeer behartigenswaardige noties doorgegeven. In de eerste plaats dat de kerk niet van ons, maar van God is. Daarnaast dient iedere ouderling zich te realiseren dat het ambt van een ouderling een taak zonder einde is.

H.G. LEERTOUWER, KRIMPEN AAN DEN IJSSEL

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen