EINDE RELATIE EN STUDIE

GELEID ALS EEN BLINDE

In 2009 word ik ernstig ziek. Een auto-immuunaandoening (mctd) zet me een jaar op non-actief. Gelukkig kan ik daarna mijn werkzaamheden hervatten, maar zes jaar later laat de kwaal zich weer gelden. Het UMC Utrecht schrijft opnieuw zware medicijnen voor. Meer kunnen ze niet voor me doen.
Dan overkomt mij wat ooit Naäman overkwam: iemand in de nabije omgeving wijst me op de mogelijkheid van een genezende behandeling. Een gemeentelid, longarts in opleiding, raadt een second opinion aan bij zijn hoogleraar aan de VU. Het is bekend dat Naäman zich op zijn genezingstocht eigenwijs opstelde; ik doe dat ook. Waarom zou ik van het ene academische ziekenhuis overlopen naar het andere? De zaak is immers duidelijk, denk ik, ik moet verder leven met een chronische ziekte.

Toch ga ik – als een blinde, want ik zie er niets in. Maar God wil ook blinden wel leiden (Jes.42:16). Na één consult krijg ik te horen dat er iets anders speelt: een zeer langzaam werkende bacterie veroorzaakt de ellende. Verbijsterd ben ik. Nu, twee operaties verder, is mijn gezondheid wonderbaarlijk teruggekeerd en zijn de medicijnen verdwenen. Bij de jaarwisseling is er reden tot bezinning. Zeven jaar geleden heb ik mij niet afgevraagd: waarom moet mij dit treffen? Maar nu komt de vraag wel op mij af: waarom heeft God gewild dat ik zó mijn gezondheid terugkreeg, kort voor mijn pensioen?

A.J. ZOUTENDIJK, UTRECHT

‘GOD STELT ME VOOR DE KEUS’

In 2016 verandert er veel voor mij. Mijn leven als ijverige, thuiswonende economie- en rechtenstudent met een prachtige vriendin wordt totaal op z’n kop gezet. In de zomer loopt mijn relatie namelijk stuk en komt mijn studievoortgang ernstig in gevaar. Al mijn zekerheden over wie ik ben en over hoe mijn toekomst eruit ziet, worden mij uit handen geslagen. Zo stelt God me voor de keus: Wat mag je leven met Mij je kosten? Blijf je op je veilige plekje of stap je uit je comfortzone? Wil je je hele leven aan Mij geven?

Nu, vijf maanden later, woon, leef en werk ik in de Shelter in Amsterdam, een christelijk jeugdhostel. Menselijk gezien had de verandering niet veel groter kunnen zijn, maar vanaf het moment dat ik mijn voeten op onbekend terrein zet, krijg ik één zekerheid terug: God Die voor mij zorgt, God Die is.
Ik ben gekend en mag daardoor God kennen, Hij vult mijn lege handen. In plaats van al mijn vermeende zekerheden heb ik hernieuwde hoop gekregen op een heerlijke toekomst met mijn God en Vader en mag ik in Zijn kracht van betekenis zijn voor anderen. Een gave verrassing.

MARINUS VAN MEERTEN, NIJKERK

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen