GLOBAAL BEKEKEN

Mensen van de Veluwe is de titel van een boek dat Jan van ’t Hul schreef en dat Rien Mouw opsierde met fraaie foto’s. Karakteristieke leefstijl in woord en beeld is de ondertitel (uitg. De Banier, Apeldoorn). Christien Mouw, sinds 2 december 2014 weduwe van schaapsherder Cos Mouw, vertelt:

Haar huwelijk op 30 december 1974 werd in de Dorpskerk van Elspeet door ds. A.J. Timmer kerkelijk bevestigd. Tijdens de kerkdienst stonden de schapen buiten te wachten, meer dan honderd waren het er. En de herdershond Denny – met een strik om de nek – hield de kudde in het gareel. [...] Cos stierf, na een kort ziekbed, op 2 december 2014, in de leeftijd van 71 jaar. ‘Het was zijn tijd, Zíjn tijd.’

Vanuit de Dorpskerk in El-speet is Cos Mouw uitgedragen, op 6 december. Ds. M. van Kooten preekte over hun trouwtekst: ‘Mijn schapen horen Mijn stem, en Ik ken dezelve, en zij volgen Mij.’ Cos geloofde in God. En hij getuigde er blijmoedig van hoe de Heere Jezus tot hem had gesproken met de woorden: ‘Cos, je mag voor eeuwig een schaapje van de Goede Herder zijn.’ Ds. M. van Kooten haalde deze woorden, het getuigenis van Cos, aan tijdens de preek. ‘De rouwstoet ging vanuit de dorpskerk naar het kerkhof. We liepen langs de molen, en tussen de molen en het kerkhof stond, in een weitje, langs de kant van de weg, de kudde van Cos. De schapen waren aan het grazen en aan het blaten, maar toen de rouwstoet langskwam, hielden ze allemaal op met grazen en blaten, keerden hun koppen naar de auto waarin Cos lag, en toen werd het helemaal stil. Met opgeheven koppen keken ze de auto na. Ze wisten dat het hun herder was, Cos, die daar passeerde. Toen werd die tekst nog weer eens waar: Mijn schapen horen Mijn stem, en Ik ken dezelve, en zij volgen Mij.’

***

Schitterende Getuigen is de titel van een boek van Martin van Wijngaarden. De ondertitel luidt: Nederlands luthers avondmaalsgerei als identiteitsdrager van een godsdienstige minderheid (uitg. Eburon, Delft). In Monnickendam en Schiedam waren er vrouwenbekers en herenbekers voor het avondmaal:

Al geven de gemeentegeschiedenissen van Monnickendam en Schiedam niet de exacte noodzaak of aanleiding, kennelijk vonden dames het toentertijd niet plezierig om te drinken uit een beker die (naast lippen) ook door diverse snorren en baarden beroerd was, met de mogelijkheid dat onder andere hinderlijke tabaksgeuren achterbleven; dat belemmerde hun beleving van het hooggewaardeerde sacrament. Omdat deze vrouwenbekers pas ver in de negentiende eeuw verschenen, lijkt het voor de hand te liggen dat toenmalige, hygiënische overwegingen een reden waren. Dat hygiënische overwegingen heel goed denkbaar zijn, wordt enige decennia later duidelijk. Toen waren dat argumenten voor de ingebruikneming van kleine bekertjes. Zo zouden deze twee vrouwenbekers in zekere zin als voorlopers gezien kunnen worden van kleine bekertjes. En als dergelijke hygiënische redenen inderdaad hierbij een rol speelden, is het in zekere zin logisch dat dit zich beperkte tot drinkgerei: een vrouwenbeker. Een damesschaal voor een broodschaal was uit hygiënisch oogpunt niet aan de orde. De ontvanger van brood hoefde bij de viering zelf geen lichamelijk contact met zo’n schaal te hebben; het brood werd immers aangereikt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen