ÉÉN MINUUT PER DAG

We worden aangespoord om de wereld en de kerk, de voortgang van het Evangelie, en allerlei andere dingen bij God te brengen. Graag deel ik een ervaring ter bemoediging.

Onlangs zocht ik een document dat ik geschreven had toen ik predikant was in Groningen. Daarbij stuitte ik tot mijn verrassing op een opening voor een kerkenraadsvergadering van vlak voor de zomer van 2010. De lezing was uit Jakobus 5, waar onder andere staat dat het gebed van de rechtvaardige, veel tot stand brengt. Waarschijnlijk geïnspireerd door ds. P.J. Visser, die vaak aanspoort om in ieder geval één minuut per dag te bidden voor de voortgang van het Evangelie, gaf ik aan de kerkenraadsleden als suggestie mee dat ze elke dag van de zomervakantie minstens één minuut voor de gemeente en voor elkaar zouden bidden. Als aandachtspunten somde ik op: verootmoediging over zonden in de onderlinge relaties; voorbede voor elkaar en in het bijzonder voor de mensen met wie we het meeste moeite hadden gehad; een gebouw voor het (missionaire) werk van de gemeente; dat God genoeg mensen zou geven voor het werk in de gemeente; dat God mensen zou aanraken en tot geloof brengen in het nieuwe seizoen na de zomer.

VERHORING

Het ontroerde me om dit ruim zes jaar later terug te lezen. Mijn eerste tijd in Groningen was niet makkelijk. Toen ik aantrad, was er een conflict in de gemeente. Het was moeilijk om kerkenraadsleden te vinden. We hadden geen eigen ruimte voor het kerkenwerk en de beschikbare ruimte voor missionair werk was veel te klein.
Dat is niet zo gebleven, integendeel. Achteraf heb ik me erover verwonderd in hoe korte tijd er zoveel veranderde. Dat God de gemeente wilde en kon gebruiken om mensen bij Hem te brengen. De opening die ik vlak voor de zomer had gehouden, was ik allang vergeten. Nu ik hem terugvond, viel me op dat alle gebedspunten die ik had aangedragen door God waren verhoord. Geen van de dingen die echt nodig waren voor de voorgang van het werk in de gemeente, bleven onverhoord. Er kwam herstel in onderlinge relaties. Er kwamen mensen tot geloof; sommigen van buiten de kerk, maar ook trouwe kerkgangers die innerlijk waren vervreemd. Aan kerkenraadsleden en andere vrijwilligers hadden we geen gebrek. En als een groot wonder, met steun van velen, kwam er een nieuw onderkomen voor Het Pand, het missionair-diaconaal centrum van waaruit in de wijk gewerkt kon worden.

NIET MAAKBAAR

Ik schrijf dit met enige schroom, omdat het snel een succesverhaal lijkt. Het kan ook ten onrechte de indruk wekken dat het maakbaar is, oproepbaar door gebed. Ik weet van onbegrijpelijke drama’s op kerkelijk erf, die ondanks veelvuldig gebed onoplosbaar lijken te zijn. Maar het omgekeerde is evenzeer waar: wat er in Groningen groeide en groeit, konden we zelf niet maken. Daar heeft God, Die gebeden verhoort, Zijn zegenende hand in gehad. Het terugvinden van die opening van de zomer van 2010 is voor mij een bemoediging om te bidden en om te volharden in het gebed. Sterker, het beschaamt me dat ik er niet veel méér bij leef dat onze God leeft, en onze gebeden hoort. Waarom zoveel werkstress en drukte, zonder gebed? Zonder God gebeurt er in ieder geval niets goeds. Laat de week van gebed de opmaat zijn naar een biddend werken in het Koninkrijk van God in 2017. Tenminste één minuut per dag.

Ds. J.A. van den Berg is algemeen directeur van de IZB.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen