GLOBAAL BEKEKEN

Herman de Liagre Böhl schreef een prachtige biografie, Miskotte. Theoloog in de branding, 1894-1976 (Bert Bakker, Amsterdam). Zijn levenswerk wordt vanuit verschillende gezichtshoeken belicht. In zijn eerste gemeente Kortgene schreef hij bijdragen in het Gemeenteblaadje dat tot ver buiten de grenzen van de gemeente werd gelezen.
Over de kermis:

Zo had hij ook voor de dorpskermis die jaarlijks in augustus weerkeerde geen goed woord over. Hij hoorde ‘het zinneloos gejoel’ aan en dacht: ‘Waarlijk, voor wie de kunstmatige, opgeschilderde pret van de kermis het hoogtepunt is van ’t jaar, wie dáárin voelt de eigenlijke vreugde, die heeft nog letterlijk niets van het leven begrepen, och hij weet niet wat vreugde is.’ Volgens de dominee was de kermisganger ‘een hol vat’; hij vond het onbegrijpelijk wat de feestvierder aan zulk een vermaak kon hebben.(...) ‘Wij moeten zeker binnenkort de afschaffing van de kermis bewerken.’
In het Gemeenteblaadje schreef hij vanaf december 1924 tot in februari 1925 een serie artikelen over de omgang met God. Al in het begin legde hij een persoonlijke verklaring af. Hij vertelde dat hij al van jongs af aan gedreven werd door het verlangen om God te vinden.(...) Maar hij vond God niet:
En wat werd ik bezocht! Want wie God zoeken met ingespannen krachten, lijden aan deze wereld, lijden aan zichzelf, aan eigen tweedracht. Bezocht met alle twijfel en zielenpijn, bezocht dan met een waanzin van geluk, zo kwam en ging mijn leven. Ook heb ik geroepen in de nacht: waarom?(...) God te hebben inwendig, dichter bij mij dan mijn hart, zie, dát vond ik niet. En dat was juist mijn droom: de eeuwigheid te voelen in elk moment van de tijd, alle willekeur te temmen en te ordenen, elk uur te besteden als een stuk van het volmaakte bestek dat God in de eeuwigheid doet rijzen – en zie, het mócht niet; hoewel het zo edel was gemeend, God wilde het niet. En mijn gekwelde hart vond God niet en ik mocht van Zijn heerlijkheid niet zingen. (...) En toen, zo plotseling als de bliksem in een zwoele nacht voor de slapeloze verborgen velden open en bloot legt – heeft het als een groot licht in mij gestaan en het zal mij nimmermeer verlaten; je hebt je vróomheid nog niet geofferd (...) Dit is er gebeurd, dat God mij tot in de diepten van mijn ziel heeft geprent Zijn wonder: Ik heb u lief met eeu eeuwige liefde (zegt Hij), wéét nu, eens en voor goed, dat je ’t niet hoeft te voelen en dat Het er tóch is, de goddelijke Tegenwoordigheid en dat Zijn trouw en Zijn erbarmen zo eeuwig is als Zijn Wezen. En hierin is de vrede, die alle verstand te boven gaat. Het regent zegen in zielstreken, waarvan wij niet weten. Het ligt al in Hem, die leeft en aan mijn ziel het leven geeft.

***

Dominee/dichter André F. Troost schreef een fraai boekje Gericht op het licht. Geloven in de levensavond (Ark Media, Amsterdam). Het boekje begint zo:

Zoals men in de middeleeuwen de grote kerken bouwde: schitterend! Men deed er jaren over, maar daar was dan wel over nagedacht...

Neem nu alleen al de richting waarin zo’n kathedraal gebouwd werd. Zo’n kerk werd niet plompverloren in een stad geplant. Nee, zo’n kerk werd zó geprojecteerd dat wie die kerk binnenkwam en daarin een plaatsje vond, automatisch naar het oosten keek. Zo’n kerk was ‘georiënteerd’ – op de Oriënt, op het oosten gericht. Waarom? Omdat het oosten de kant is van de zonsopgang. Het oosten staat voor: toekomst, verwachting, het komende rijk van God. Daar zijn we in de kerk op georiënteerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen