GLOBAAL BEKEKEN

In het lezenswaardige boek Oudere tijdgenoten van Allard Pierson (1888) trof ik een ‘hymne der geheel persoonlijke ervaring’ van Da Costa:

In diepten verzonken van leed en ellenden,
Het hart in bedwelmende droomen verward,
Door prikkels van onrust, wier bron ik niet kende,
Gedreven, gefolterd tot eindlooze smart,
Heeft de aarde mij lang in mijn dorheid gedragen,
In morrende wanhoop aan wereld en lot:
Een knagend verlangen verteerde mijn dagen,
Een woede van honger naar zielengenot!....
O God des ontfermens! Gij zaagt op mij neder,
En ‘k werd tot een nieuwe bevatting herteeld!
In d’ Eeniggeboren, Zijn uitgedrukt Beeld!
Die Een’ge .... Zijn hand heeft mijne oogen bestreken,
En ’t hartenbewindsel des ongeloofs viel!

Ik zag Hem, ik gaf mij! De hel is geweken;
De Hemel ging op uit Uw woord in mijn ziel...
Ik zag Hem, den wortel van Davids geslachte,
Zijn Heer en Zijn Koning, en tevens Zijn Zoon!
Den God van den hemel, d’ op aarde verachte,
Geheiligd, verheerlijkt door lijden en hoon....
Zijt Gij, o mijn Koning (Gij!) tot mij gekomen?
Hebt Gij hem gezocht, die naar U niet en zag?
Zoo wasch mij, zoo baad mij in loutrende stroomen
Des Geestes, die Ge uitzondt ten vijftigsten dag!

***

Ds. J. Belder verkaste van Dordt naar Harskamp, van de stad naar de zandgronden. In Kerk op Dordt vertelt hij ervan. Twee fragmenten:

Ons dorp is een rustig plekje op een onrustige, verwarde aarde. Mits er niet geschoten wordt. Het leger beschikt hier niet alleen over uitgebreide oefenterreinen, maar zit tegenwoordig ook weer ruim in zijn munitie en dat is te merken. Ach, hier hoor je wat, daar ruik je wat. In Dordt van tijd tot tijd Dupont, Shell en andere geurige werkverschaffers. Ik geef vooralsnog voorkeur aan defensie met zijn beperkte schiettijd. Ondertussen hoop ik dat het bij oefenen blijft. Natuurlijk is dat wensdenken. Wat moet dat trouwens heerlijk zijn, een wereld zonder oorlogen. Waar niet langer astronomische geldbedragen aan wapens worden besteed. Waar mensen elkaar niet onophoudelijk naar het leven staan, in de haren vliegen en vliegen afvangen.

In de tijd dat in het westen vruchtbare polders aan de zee onttrokken werden, rukte op de Veluwe en elders de heerschappij van stuifzanden op. Hele nederzettingen verdwenen. Onherbergzame oorden resteerden. Desolate zandvlakten waar je zomaar kon verdwijnen, begraven worden onder het zand. Zo verging het bijkans de vermaarde dominee Heldring, de man die zo veel goeds gedaan heeft op het gebied van onderwijs en armenzorg. Het waren de dagen dat marktdenken christelijke barmhartigheid nog niet verdrongen had. Op een van zijn voettochten van dorp naar dorp werd Heldring overvallen door een zandstorm. Het liep nog net goed af. Gelukkig werd de Veluwe weer grotendeels groen. Niet dat ik vrees dat het anders mij zou vergaan zoals ds. Heldring overkwam, maar ik houd van de bossen en hun bewoners. Varkens zag ik overigens tot nu toe nog niet. Wellicht liggen die met dit koude en natte weer relaxed in hun nest. Geef ze ongelijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen