GLOBAAL BEKEKEN

Na zijn emeritaat werkte ds. P.L. de Jong vier jaren in Wijk bij Duurstede. Bij zijn afscheid kreeg hij een boekje aangeboden met onder andere de columns die hij in het kerkblad van de gemeente schreef. Ter gelegenheid van de herdenking, een jaar na de ramp met de MH17, schreef hij:

Een jaar is snel om, althans als je op afstand staat. Voor de direct betrokkenen was het een super zwaar jaar, de verwerking probeert pas nu een beetje te beginnen. Dat zal niemand onderschatten. Het massale maakt het er naar mijn idee niet makkelijker op. Het ene verlies is nog pijnlijker dan het andere. Terwijl iedereen verdriet en verlies toch op zijn eigen manier een plek moet geven. Hoeveel steun je ook hebt, je moet er toch zelf doorheen, zo wordt vaak gezegd. En dat is ook zo. Ook christenen ervaren dat zo. Wel met een kanttekening. Er mogen veel mussen vallen, toch valt er volgens Jezus niet een zonder de hemelse Vader.

Opvallend is dat men in ons land bij dit soort vieringen en herdenkingen geloof, God en gebed zo systematisch buiten de deur houdt. Kennelijk moeten we op zulke momenten in ons land en masse onder het liberale seculiere juk door en het doen met de seculiere troost van ‘zij zullen altijd in onze gedachten blijven’ of zoiets... Heel anders dan in landen om ons heen. Laatst zat ik te kijken naar de herdenking van tien jaar aanslagen in Londense metro. De namen van de slachtoffers werden genoemd, er waren ontroerende toespraken, maar er werd ook door een hele rij mensen hardop gebeden. In de dienst, alles op tv. Lopen ze in Engeland zo op ons ‘achter’ op de secularisatieladder? Of zijn wij zo spastisch geworden, ook als christenen en kerken? Ik sluit af met een gebed van ds. Dietrich Bonhoeffer:

Tot U, God, roep ik in de vroege morgen
Help mij te bidden.
En mijn gedachten te richten op U,
Ik kan het niet alleen
In mij is duisternis, bij U is licht
Ik ben eenzaam, Gij verlaat mij niet
Ik ben bevreesd, bij U is hulp.
Ik ben onrustig, bij U is vrede.
In mijn hart is bitterheid, bij U is geduld
Ik begrijp uw wegen niet, maar Gij kent mijn weg.

***

Enige tijd geleden namen we in deze kolommen een fragment over uit een brochure van de hand van Arie en Ineke Brugmans, Oproer aan de Moerkapel.. 29 januari 1785. Er was veel meer materiaal voorhanden. Dat brachten ze, samen met ‘randinformatie’, bijeen in een onderzoeksrapport, getiteld Moerkapelle 1785 (215 pag.). Over ‘sociale controle’ in die tijd:

Lief en leed zal men met elkaar gedeeld hebben, maar het kan niet ontkend worden dat men ook ‘hard’ kon zijn waar het andersdenkenden betrof. (...) Op bepaalde momenten was er zeker geen verdraagzaamheid. Slechts twee jaar na het oproer in Moerkapelle zou de situatie in den lande weer geheel anders zijn. Vervolgingen kwamen er niet alleen tegen de patriotten maar ook tegen katholieken en remonstranten. Zo raakt de – voor zijn belagers op de vlucht zijnde – remonstrantse emeritus dominee Pieter van den Bosch uit Zoetermeer te water en verdrinkt. Zijn lichaam blijft vijf dagen op de stoep liggen. De mensen steken oranjebloemen in neus, oren en handen van de overledene. In zijn mond worden schelpen gedaan. Uiteindelijk stuurt de baljuw twee veldwachters die het lijk aan een touw binden, het in de sloot werpen en het daarna met een schuit naar het kerkhof trekken. Hier wordt ds. Van den Bosch zonder kist in een kuil begraven. Gruwelijker kon het niet. Zeker, het was een harde tijd!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen