ZAKENDOEN

Zeker in de lijdenstijd, wanneer we ons vooral willen richten op het volbrachte werk van Jezus, krijg je beide werelden niet bij elkaar in je hoofd en hart. Toch raken de kern van het Evangelie en zakendoen elkaar. Het is fundamenteel dat Jezus zelf Zijn sterven ziet als het betalen van een losprijs, waarmee slaven vrijgekocht worden. In het lijdensevangelie worden ook wij aangezet tot zakendoen. Wanneer Jezus Christus bijna in Jeruzalem is om te lijden en te sterven, vertelt Hij namelijk een gelijkenis. Deze gaat over een heer die een koningschap in ontvangst gaat nemen in een vergelegen land en voor de tussentijd de opdracht geeft om handel te drijven (Luk. 19).

ALLE OP ORDE

Deze gelijkenis verontrust mij vanwege de derde knecht. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat we veel meer met hem gemeen hebben dan we voor waar willen houden. De man in kwestie heeft de inhoud goed op orde: er ontbreekt geen cent aan datgene wat hem is toevertrouwd van de schatten van het Evangelie. Maar hij heeft geen handel gedreven. Hij heeft het in de grond gestopt, in een kruik, of gewikkeld in een doek.

Wel de inhoud op orde hebben, maar het zo goed inpakken en wegstoppen dat niemand erbij kan. Dat gevoel krijg ik wanneer ik met kerkelijke jongeren spreek met wie zelden door ouders of andere opvoeders van hart tot hart gesproken wordt over Jezus Christus. Het is hen op de een of andere manier nooit aan de man gebracht. Onwillekeurig denk ik ook aan al die keren dat ik gemeenteleden vroeg of ze wel eens over hun geloof in Jezus Christus spraken, en het vervolgens lang stil bleef.

ANGST

Hoe komt het dat wij over het algemeen meer op de derde dan op de eerste twee knechten lijken? Wanneer je die derde knecht zichzelf hoort verdedigen, dan zit er angst voor zijn heer achter zijn woorden. Hij leeft in een kramp: straks doe ik het niet goed genoeg en verspeel ik het. De manier waarop deze derde knecht naar zijn heer kijkt, bepaalt wat er gebeurt en wordt een selffulfilling prophecy.

Onze argumenten zijn misschien iets meer op onszelf gericht. We zeggen: ‘Ik heb niet zoveel argumenten en die ander weet meer, daarom zeg ik niets.’ ‘Ik durf het gesprek gewoon niet aan te gaan, ze zien me aankomen.’ Of we denken, ontmoedigd door alle neergang die we rondom ons hebben meegemaakt: ‘Het wordt toch niets meer met de kerk, het is een aflopende zaak. De gemeente is te klein en wij zijn te zwak.’

VOORBIJ ONS DENKEN

Toch zegt Jezus, Die we natuurlijk in de heer uit de gelijkenis herkennen: ‘Doe zaken totdat Ik terugkom.’ Hij zegt het, Die zelf de hoogste prijs betaalt. Als we deze weken opnieuw tot ons laten doordringen met hoeveel liefde Hij Zijn weg voor ons is gegaan, veranderen onze kramp en angst in liefde en vertrouwen. Als we erop letten dat in het koninkrijk van onze Koning de dood wordt gevolgd door opstanding, herwinnen we het geloof dat de handelswaar die ons is toevertrouwd, voorbij ons denken wonderen werkt. Bij mensen die we opgaven, in gebieden die wij al afschreven.

J.A. VAN DEN BERG, ALGEMEEN DIRECTEUR IZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen