DE LANGVERWACHTE ZEGEN

Adriano en Christa zullen deze zondag een zegen over hun huwelijk ontvangen. Adriano (70), een grijzende Kaapverdiaan, legt even uit hoe het zit. ‘Indertijd zouden we in de kerk trouwen. Maar het kwam er niet van. Nu, veertig jaar later, willen we dat alsnog goedmaken.’ Zijn kleindochter onderbreekt hem voor een selfie. Zijn broer, die weinig in een kerk komt, begroet hij hartelijk.
Adriano is beter bekend als ‘de opa van Spangen’. ‘Ik heb de sleutel van het gebouw, ik maak het schoon, als er iets kapot is, dan repareer ik het.’ Veertig jaar werkte hij op de grote vaart en was soms lange tijd van huis. ‘Spangen was vroeger niet best. Als ik de kinderen naar school bracht, moesten we langs drugsdealers op de hoek van de straat.’

PROBLEEMWIJK

De wijk Spangen, die lange tijd bekend stond bekend als drugsoord, krabbelt intussen langzaam uit een diep dal. Acht van de tien inwoners heeft een migratie-achtergrond; op de paar vierkante kilometer leven tachtig nationaliteiten naast elkaar. Er zijn veel eenoudergezinnen, de bevolking is relatief jong. Tweederde van de inwoners moet zien rond te komen van een laag inkomen.
‘Geloven in Spangen’ heet het pionierswerk dat de IZB en de Pelgrimvaderskerk in Rotterdam-Delfshaven begonnen. Daarmee pakten ze de draad op die vijftig jaar geleden was zoekgeraakt. Toen kwam er een einde aan de kerkelijke presentie, door de sluiting van de kolossale ‘kapel van Spangen’, die in de bloeiperiode plaats bood aan achthonderd bezoekers.
‘Oh happy day, when Jesus washed my sins away...’ In de eenvoudige ruimte waar de dienst wordt gehouden, wordt de microfoon getest. Gitarist van dienst is een stagiair van de Christelijke Hogeschool Ede. Er hangen slingers en ballonnen. De beamer toont een carrousel aan foto’s van het bruidspaar in hun jongere jaren. Jaap, een kleine kwieke oudere man, is een van de frequente bezoekers. ‘Ook voor het sociale aspect, zeg ik eerlijk. Ik ben een twijfelaar. Maar als ik een keer niet geweest ben, mis ik het erg.’

GEMEENSCHAP

De voorganger is Nico van Splunter, missionair werker van de IZB. Hij woont met zijn gezin in de wijk en is een netwerker pur sang. Zes jaar geleden begon hij met de opzet van de huiskamergroepen, die nog altijd de ruggengraat van de geloofsgemeenschap vormen. Hij omschrijft Geloven in Spangen als een ‘gemeenschap van discipelen, gericht op het welzijn van de wijk’. Nico: ‘Als ik het werk in kernwoorden moet samenvatten: ‘relevant’, ‘gericht op héél het leven’, ‘praktisch’, ‘eenvoudig’ en ‘waar mogelijk aansluitend bij wat er al gebeurt’. Vanuit die doelstelling is het een principiële keuze geweest om samen te werken met andere (vaak seculiere) partners in de wijk.’

‘Wie er niet is, meldt zich af. Niet omdat dat moet, maar omdat de ruim veertig bezoekers zich zo betrokken weten’

Met Kerst 2013 zijn de vieringen begonnen; eerst in een schoolgebouw, daarna in de huidige ruimte, een lokale disco. Nico: ‘Een herkenbare plek voor de doelgroep, al plakt de vloer er soms nog van de feesten van de avond tevoren.’
Wekelijks komt de gemeenschap bijeen. Het woord gemeenschap moet hier letterlijk worden genomen. ‘Wie er niet is, meldt zich af. Niet omdat dat moet, maar omdat de ruim veertig bezoekers zich zo betrokken weten.’ Tweemaal in haar korte bestaan maakte de gemeente al een doopdienst mee, in een groot bad, net buiten het pand. De eerste diaken, een wijkbewoonster, werd aangesteld en in november jongstleden kreeg Geloven in Spangen officieel de status van missionaire gemeente, wijkgemeente-in-wording.

EERLIJK

‘Stil, mijn ziel, wees stil....’ Als de dienst begint, zijn er meer dan vijftig wijkbewoners. Er wordt een kaars ontstoken, het is eerste advent. ‘We leven toe naar Kerst, het feest van de komst van Jezus Christus, als licht van de wereld. Het is goed om je daar een paar weken op voor te bereiden, anders knipperen we met onze ogen bij zoveel licht...’ De preek gaat over een van de vrouwen uit het geslachtsregister van Jezus, Tamar. ‘De Bijbel is een eerlijk boek,’ houdt Nico de bezoekers voor. ‘Het gaat ook over mensen die niet door een ringetje zijn te halen. Maar God heeft ook hen een plek gegeven in de stamboom van Jezus. Dat geeft ons moed.’
Voor het oog van kinderen en kleinkinderen krijgen Adriano en Christa alsnog de zegen waar ze lang naar uit hebben gezien. Hun dochters pinken traantjes weg. Foto’s van de plechtigheid staan meteen op Facebook. Na de zegen en het uitbundig gezongen ‘Oh happy day’ begint de lunch, die tot ver in de middag zal duren.

Koos van Noppen is hoofd van de afdeling Communicatie van de IZB.

Volgende week deel 3: Pioniersplek De Brug in Huizen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen