BIDDEN EN MEEDOEN

Het volgen van belijdeniscatechisatie is vaak een heel intensieve, maar ook mooie investering die iemand doet. Het bepaalt hem of haar sterk bij de dingen van het geloof en voor veel belijdeniscatechisanten geldt dat het ook hun leven met God versterkt en verdiept. Tegelijk groeit ook het besef dat ik niet in mijn eentje geloof, maar dat ik deel uitmaak van een gemeente. Soms is dat echt een ontdekking. We weten het wel, maar het kan nieuw zijn om dat ook als een zegen te gaan zien. Of het is juist een leerpunt dat dit ook verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Tijdens de belijdeniscatechisatie hebben we hier wellicht uitgebreid met elkaar over gesproken. En nu komt het erop aan om dit vast te houden en er ook iets mee te doen. Maar hoe?

AFGEVLAKT

Het kan gebeuren dat onze betrokkenheid op de gemeente na verloop van tijd toch weer afvlakt. Het komt zelfs voor dat die helemaal verdwijnt. Soms komt dat door praktische dingen: de één woont op kamers en is daardoor nog maar weinig in de eigen gemeente. Een ander gaat trouwen en in een andere plaats wonen. Dan valt het niet altijd mee om een eigen plekje te vinden in de nieuwe gemeente.
Er kunnen ook andere oorzaken zijn. We worden bijvoorbeeld zo in beslag genomen door ons werk of ons gezin dat we er gewoon niet aan toekomen om actief aan het gemeenteleven deel te nemen. Of we hebben misschien wel geprobeerd om ergens aan mee te doen, maar we kwamen er niet tussen. We voelden ons niet welkom of onze ideeën werden niet gewaardeerd, want ‘we doen het nu eenmaal altijd zo’. Misschien is iemand wel een van de weinige jonge lidmaten in zijn gemeente en mist hij of zij daardoor een bepaalde aansluiting. Zo kunnen er nog een heleboel andere redenen zijn, waardoor de betrokkenheid op de gemeente en de bereidheid om ook mee te werken aan de opbouw ervan kan afnemen. Dat zou jammer zijn en daarom een aantal tips die misschien kunnen helpen om dat te voorkomen.

HART

De eerste tip heeft te maken met ons hart. Laten we proberen van onze gemeente te houden. Dat klinkt misschien raar, maar dit is wel bijbels. We zien dit alleen al aan de manier waarop Paulus in zijn brieven schrijft over zijn verlangen naar al die gemeenten waaraan hij schrijft. Hij houdt van die gemeenten, niet omdat het er altijd zo fijn is, maar omdat ze het lichaam van Christus zijn.
Een christelijke gemeente is Gods gemeente. De Heere heeft haar lief. Sterker nog: Hij ziet haar als Zijn bruid, ook al is er van alles met die bruid aan de hand wat niet deugt. Als de Heere ondanks alles van haar houdt, zullen wij dat ook moeten doen. Als je van de Heere houdt, dan wil je ook van Zijn gemeente houden. Die twee horen bij elkaar.
Van de gemeente houden is heel iets anders dan haar voor lief nemen. Als je iets of iemand voor lief neemt, zeg je: ik moet het er maar mee doen, maar echt blij ben ik er niet mee. Als we er zo in staan, wordt het wel heel moeilijk. Gelukkig staat God er zo niet in. Hij heeft Zijn gemeente lief en Hij blijft met haar bezig. Dit geldt ook voor onze gemeente.

GEBED

De tweede tip, die hier direct bij aansluit, is het gebed. Houden van de gemeente betekent ook dat we voor haar bidden. Ook dat is iets wat we bijvoorbeeld leren van Paulus. Hij doet dat voortdurend. Als je voor iemand bidt, schept dat een band. Door te bidden voor onze gemeente, leggen we haar in Gods handen. We danken de Heere voor de zegeningen die we zien en we vragen Hem of Hij doorgaat.
Als het gaat over de roeping om mee te werken aan de opbouw van de gemeente, dan is bidden misschien wel het allerbelangrijkste. Het begint er in ieder geval mee. En het helpt ons ook om het vol te houden als we tegen dingen aanlopen waar we moeite mee hebben.
Helaas wordt er binnen de christelijke gemeente op zijn tijd ook gemopperd. ‘Wij moeten geen aanklagers van de gemeente zijn, maar voorbidders,’ schreef ds. Dietrich Bonhoeffer ooit. Dat is een belangrijke regel om onszelf telkens weer aan te herinneren. Als het dan gaat over bidden voor de gemeente, laat het dan tegelijkertijd ook ons gebed zijn dat de Heere ons een plekje geeft waar we met onze mogelijkheden en onmogelijkheden kunnen meebouwen aan Zijn gemeente. Want ook ons steentje is nodig.

TROUW

Naast liefde en gebed is trouw een belangrijk woord. Hoe voorkom ik dat mijn betrokkenheid op de gemeente na verloop van tijd minder wordt? Door trouw te zijn. Trouw in het deelnemen aan de zondagse erediensten, trouw ook bij andere activiteiten die er in de gemeente zijn.
Geloven is iets van de lange adem, het vraagt om volharding. Dat geldt ook voor gemeente-zijn. Als we alleen gemeente willen zijn op momenten dat het ons uitkomt of als wij er behoefte aan hebben, dan wordt het niks. De gemeente, dat zijn wij. En daarom moeten we ook proberen er zo veel mogelijk te zijn als zij samenkomt. Dat werkt twee kanten op. Ik ga de gemeente steeds beter leren kennen en weet wat er speelt en leeft. Tegelijkertijd zal men mij dan ook zien en zal ik, als het goed is, ook echt meetellen.
Trouw zijn betekent tegelijk prioriteiten stellen. Dat is in deze tijd een hele kunst, maar het is wel nodig voor een vruchtbaar gemeenteleven. Een gemeente die niet trouw is, hangt al gauw als los zand aan elkaar.

MEEDOEN

Een vierde tip is: sluit je ergens bij aan en doe mee. Dat kan een kring zijn of een commissie of misschien wel allebei. Laten we niet te snel zeggen dat we daar geen tijd voor hebben of dat er in mijn gemeente niets is voor mij. Nogmaals: het is vaak ook een kwestie van prioriteiten stellen. En als er echt niets is voor ons, laten we dat dan bespreken met de kerkenraad en samen iets bedenken wat wel aansluit. Wellicht past dit ook bij de behoeften van anderen.

In een grote gemeente zijn er meestal meer mogelijkheden dan in een kleine gemeente, maar juist in een kleine gemeente is iedereen vaak hard nodig. Het wordt er meestal des te meer gewaardeerd als iemand zich ergens voor wil inzetten. Daar liggen dus ook kansen. Actief deelnemen vergroot onze betrokkenheid. We leren mensen kennen die we anders misschien niet hadden leren kennen en zij leren ons kennen. Zo bouwen we iets op met elkaar en dat is kostbaar.
Gemeente-zijn en je dan ook op haar betrokken weten is niet vanzelfsprekend. Het kan in de praktijk zelfs weerbarstig zijn, zeker bij jonge mensen. Het vraagt om een bepaalde houding en inzet. Daarbij kunnen we nog wel eens teleurgesteld worden. En toch: het is ook iets heel moois. Het is de Heere die ons aan elkaar geeft. Ieder van ons hoort er daarom helemaal bij.

Ds. G. Lugthart is predikant van de hervormde gemeente te Katwijk aan Zee.

IN HOEVERRE IS HET BELIJDENIS DOEN VORIG JAAR BEPALEND GEWEEST VOOR HET AFGELOPEN JAAR?

‘Afgelopen jaar is er sinds de dag dat ik belijdenis deed niet veel veranderd wat betreft mijn relatie met God, die kent nog steeds dezelfde pieken en dalen als ervoor. Het belijdenis doen is wel bepalend geweest voor het gemeentebesef. Dit begon al direct na de dienst, toen de hele gemeente mij een hand kwam geven om me Gods zegen te wensen.
De periode daarna ben ik me echt een onderdeel van de gemeente gaan voelen; het heilig avondmaal heeft hier ook een rol in gespeeld. Wat bijzonder om als gemeente samen in te gaan op de uitnodiging van God. Door het besef dat God ons als gemeente aan elkaar heeft gegeven, ben ik bewustere keuzes gaan maken. Ik probeer deel te nemen aan de activiteiten en te investeren in relaties met gemeenteleden. Het is mijn verlangen geworden om mee te werken aan de opbouw van de gemeente.’

INGRID VAN GRONINGEN (21)
GOES

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen