ZINGEN

Vanaf de achterbank van de auto vraagt mijn neefje Willem: ‘Waar gaan we naartoe, tante Marijke?’ ‘Naar Riet,’ antwoord ik. Het is even stil achterin en dan klinkt het enthousiast: ‘Riet, de mevrouw die zo’n mooie vleugel heeft?’ Willem is dol op alles wat op een orgel lijkt. Helaas moet ik zijn enthousiasme iets temperen: ‘Ja, die. Maar Riet woont nu ergens anders. Thuis ging het niet langer. Riet woont nu in een soort boerderij met andere oudere mensen. Zo is ze niet meer alleen en krijgt ze de hulp die ze nodig heeft.’ ‘O...’ reageert Willem ‘en de vleugel?’ ‘Tja, die kon helaas niet mee.’ ‘O... maar als we niet gaan pianospelen, wat gaan we daar dan wel doen? Met elkaar praten?’ vraagt Willem nieuwsgierig. ‘Misschien,’ reageer ik voorzichtig, want een gesprek met Riet is de laatste tijd niet meer echt mogelijk.

Bij de zorgboerderij vinden we Riet buiten, op een bankje in het zonnetje. Haar nieuwe ‘buurvrouw’ zit naast haar. Haar ogen lichten op als zij Willem ziet, kinderen weten altijd de juiste snaar te raken. ‘We gaan straks zingen,’ zegt ze. Riet kijkt me onzeker aan en vraagt: ‘Wil je dat wel?’ Willem is mij al voor: ‘Zingen? Ja, leuk!’

Met onvaste stem hoor ik haar meezingen, ondersteund door de heldere kinderstem van Willem

Even later zitten we in een kring, onder de parasol. Meerdere bewoners zijn bij ons komen zitten; één vrouw heeft twee poppen op schoot. Mevrouw Vlietstra – tegenover haar – geeft aan ‘weer naar huis te moeten’. Ze trekt zich overeind aan haar rollator, maar als ze mijn neefje op de bank ziet zitten, zegt ze: ‘Ik ga naast hem zitten.’

De mappen worden uitgedeeld. Ik ben verrast, het zijn allemaal geestelijke liederen die erin staan. Ik kijk naar Riet, ze was onkerkelijk. ‘We beginnen met lied 5,’ klinkt het, ‘de Heer is mijn Herder.’ ‘Dat zong mijn moeder vroeger vaak,’ mompelt Riet zachtjes naast mij. Met onvaste stem hoor ik haar even later meezingen, ondersteund door de heldere kinderstem van Willem.

‘Het was leuk, hè?’ klinkt het op de terugweg vanaf de achterbank. ‘Ja, vond ik ook, Willem. Ze zeggen wel dat zingen twee keer bidden, is. Mooi hè?’

Marijke de Wit-Bakker is als voorlichter werkzaam voor Stichting Timotheos en als vrijwilliger werkzaam onder vluchtelingen bij Stichting Ik was een vreemdeling.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen