GLOBAAL BEKEKEN

In Protestants Nederland schreef dr. O.W. Dubois een artikel over de historicus Frederik Carel Gerretson (1884-1958), als dichter bekend onder de naam Geerten Gossaert. De titel is ‘Gerretson: historicus met passie’:

Gerretson was een historicus die met grote passie zijn vak heeft beoefend. Deze passie gold vooral eigen land en geschiedenis. De oorsprong hiervan lag in zijn kinderjaren toen hij Aaltje Noordeweier – Reddingius eens had horen voordragen: De liefde tot zijn land is ieder aangeboren.

Vanaf dat moment wist hij zijn hartstoon aangeslagen: ‘De liefde voor ons Nederland, de liefde voor het volk, dat dit land heeft geschapen; de liefde voor Oranje, die dat volk tot een natie heeft geformeerd; de liefde voor de staat, het Koninkrijk waarin die natie historische gestalte verkregen heeft – dat is de hartstocht geweest, die mijn leven, mijn publieke leven heeft beheerst. Ik geloof dat het vuur van die hartstocht een heilig vuur is.’ Veel meer dan de poëzie, meer ook dan zelfs de liefde, zo vertrouwde hij toe aan Annie Salomons, die in haar Herinneringen een prachtig en liefdevol portret van hem heeft gegeven, was hij door deze passie gedreven geweest. Deze gepassioneerde beoefening der geschiedenis, nauw verbonden met zijn kunstenaarschap, geef Gerretson in onze geschiedschrijving een bijzondere plaats.

***

In VolZin schrijft Willem van der Meiden over ‘de zeven hoofdzonden’, als zowel ‘een privéprobleem als ook een maatschappelijk wijd verspreid en gevaarlijk fenomeen’:

• Ongeveer anderhalf jaar geleden liep ik over de Drift, een kleine oude gracht in het centrum van Utrecht. Iemand had mij gewezen op de bijzondere lantaarnconsoles, ‘voetstenen’, van de Zwitserse kunstenaar Jeanot Bürgi. Hij heeft in totaal 192 van dergelijke consoles voor de Utrechtse grachten gemaakt, die in 1981 werden onthuld, en aan de Drift – omineuze naam! – steunen zeven lantaarns op de zeven hoofdzonden. Zonder zonden zou het licht omvallen en zou de Drift een stuk donkerder zijn.

• Aan de zeven hoofdzonden zijn talloze theologische geschriften gewijd. De zeven behoren al eeuwenlang tot het kernvocabulaire van de rooms-katholieke ethiek. Deze lijst van zonden, slechts uit te wissen door biecht en boetedoening, werd al in de vierde eeuw door Egyptische woestijnvaders opgesteld, maar voor het eerst ‘gecanoniseerd’ door Paus Gregorius de Grote in een beschouwing over het bijbelboek Job uit 595. De lijst heeft geen bijbelse bron. Daar worden weliswaar opsommingen gegeven van misstappen waarvan mensen zich beter zouden kunnen onthouden, zoals in het oudtestamentische boek Spreuken en in enkele nieuwtestamentische brieven van Paulus, maar met de zeven hoofdzonden van Gregorius komen ze niet overeen. Die noemde ze superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira en acedia: respectievelijk hoogmoed, hebzucht, wellust, afgunst, gulzigheid, drift en traagheid. Respectievelijk, want uit hoogmoed vloeiden volgens Gregorius alle andere zonden voort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen