DS. S.W. VERPLOEG (1930-2017)

Voor lezers van De Waarheidsvriend is ‘Gedenk het Woord’ waarschijnlijk een bekend gebed. Je denkt aan Psalm 119:25 (berijming 1773): ‘Gedenk aan ’t Woord, gesproken tot Uw knecht, waarop Gij mij verwachting hebt gegeven.’ Voor ds. Stoffel Willem Verploeg was dat vooral een herinnering aan zijn studententijd in Utrecht. Als theologiestudent had hij zich in laten schrijven bij het theologisch-literair gezelschap Secor Dabar (twee Hebreeuwse woorden uit Psalm 119:49: ‘Gedenk het Woord’). Levenslang is deze bede met hem mee gegaan.

DICHTBIJ DE BIJBEL

Ik heb ds. Verploeg tien jaar geleden leren kennen en ik leerde hem kennen als kerkganger. Samen met z’n vrouw heel trouw in de Nieuwe Kerk (een kerkgebouw van de hervormde gemeente in Ermelo). Op hun vaste plek. Het gebeurde regelmatig dat een van de kleinkinderen bij opa en oma ging zitten. Later zag je hoe achterkleinkinderen blij naar hem keken. Een van de jongetjes zei: ‘Dat is mijn vriend!’ De vriendelijkheid bij hem, als mens, als christenmens, dat vond ik kenmerkend. Ook als hij boodschappen haalde in de winkel en als hij bekenden zag ‘van de kerk’.

Als predikant was hij duidelijk een dienaar van het Goddelijke Woord. Met eerbied, zonder show, bescheiden. In zijn uitleg bleef hij dichtbij de Bijbel. En dat lijkt zo logisch voor een predikant, maar als hij naar andere dominees luisterde, dacht hij weleens: ‘Broeder, nu niet zo van de tekst af gaan.’ Het overlijden van ds. G.C. Post (in 1992) heeft hem heel sterk aangegrepen. Hij zou zelf met emeritaat gaan en toen overleed zijn naaste collega, die nog zoveel jonger was... Bij het ouder worden ging hij steeds meer leeftijdgenoten missen. Tot op hoge leeftijd (87 jaar) mocht hij zeer vitaal zijn.

PASTOR

Een paar jaar geleden verhuisden hij en z’n vrouw naar een appartement en moest hij ‘boeken wegdoen’. Ik kreeg een hele serie, De prediking van het Oude Testament. In een gesprek aan huis gaf hij aan dat er in enkele tientallen jaren zoveel veranderd was in de werkzaamheden van een predikant. Wat meer vergaderingen en veel vaker vragen om vernieuwing, meer psychosociale zorg en meer gebroken gezinnen, meer dat je het nieuws van iedereen en heel de wereld over je heen krijgt via de vele communicatiemiddelen, meer allerlei opgejaagde drukte (zelfs op ‘vrije dagen’, onder andere op zondag). Ds. Verploeg leefde mee in die veranderingen en hij was er bewogen mee. Na zijn emeritaat bleef hij pastoraal werk doen, ook in een andere wijkgemeente die verbonden is aan de Nieuwe Kerk: wijk Zuid, Leuvenum en Staverden, bij ds. J.A. de Koeijer. Zodoende leerde hij nog meer mensen kennen, ook buiten wijk Noord. Als pastor had hij veel aandacht, interesse, liefde, trouw. Je hoort nog van hem onderweg, bijvoorbeeld: ‘Hij kwam altijd bij m’n moeder’ of ‘Wij zijn door hem getrouwd’ of ‘Ik heb bij hem in de kerkenraad gezeten’. Voor ds. Verploeg en z’n vrouw was het verdrietig dat ze in de loop der jaren steeds meer ‘ouwe bekenden’ zagen wegvallen. In hun eigen gezin hadden ze zelf het verdriet van dochter Minke, die kwam te overlijden. Ze vertelden graag over haar.

VERRASSING ÉN GEMIS

Na Pinksteren was hij nog bij de cardioloog geweest (‘alles goed’) en samen met z’n vrouw was hij een paar dagen naar Zoutelande geweest (‘alles goed’), maar op de morgen van vrijdag 9 juni zei hij tegen z’n vrouw: ‘Je moet 112 bellen.’ En dat waren z’n laatste woorden. Woorden van een noodkreet. Woorden ook van een gebed. Hij vroeg om hulp. Hoe vaak heeft hij andere mensen deze weg gewezen: naar de Heere toe. En deze weg, die was er ook voor hem! Niet lang geleden hadden we het over de angst in deze tijd rondom terreurdreiging. Toen zei hij dat we meer moesten denken aan de wederkomst en onze toekomst bij God. Wat een verrassing voor hem om plotseling te mogen horen uit de mond van zijn Heere en Heiland: ‘Kom, gezegende van Mijn Vader, beërf het Koninkrijk dat voor u bestemd is vanaf de grondlegging van de wereld.’ (Matt. 25:34) Voor hem een verrassing, maar hier een gemis, een groot gemis.

Ik denk in het bijzonder aan z’n vrouw (mw. A.G. Verploeg-van Herwaarden), kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Voor ieder die dit leest een oproep om ons heil bij de Heere te zoeken. Doe maar een beroep op Zijn belofte en zeg het met de woorden van Psalm 119: ‘Gedenk het Woord’.

DS. W. VAN DEN BORN, ERMELO

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen