VOORBODE VAN DE OOGST

In het pinksterweekend stond in de Volkskrant een interview met Stephan Sanders, een columnist die een ommekeer meemaakte van atheïst naar trouwe kerkganger. Sinds anderhalf jaar bezoekt hij wekelijks de diensten van een rooms-katholieke parochie. Het verhaal van zijn ommekeer had al vaker media gehaald, maar het raakte me toen ik het via een linkje op Facebook las.

Het is belangrijk dit soort verhalen te lezen van mensen die veranderd zijn. Inspirerend ook. Soms gaat het om bekende Nederlanders, vaak om mensen die we niet kennen. Dat maakt niet uit. Elke keer als ik erover hoor – en dat gebeurt vaker dan je zou denken – is er vreugde. Ik denk dat het een glimp is van de vreugde die engelen kennen over de ene zondaar die zicht bekeert. Die vreugde hebben we vandaag hard nodig.

GEKOZEN WORDEN

Verhalen als die van Sanders maken de werkelijkheid van God zichtbaar. Zonder veel hulp van anderen, maakte hij na een jaartje ‘proefgeloven’ de keuze om zich bij de kerk te voegen. Dat valt namelijk op in zijn verhaal. Het zijn de grote dingen in het leven (een diepe relatie, het overlijden van zijn moeder) die hem op een gegeven moment tot de conclusie brengen dat hij naar de kerk moet gaan. Ik kan niet anders dan concluderen dat Gods Geest in hem heeft gewerkt en de omstandigheden heeft ingezet om hem aan het denken te zetten. Zelf zegt hij het zo in het interview: ‘Ik heb het idee dat het geloof jou meer kiest dan jij het geloof.’

INSCHAKELEN

Dat God op deze manier werkt is, bijzonder bemoedigend. Het helpt ons om te blijven verwachten dat Hij ook in het Nederland van vandaag werkt, soms op plaatsen en in kringen waarvan wij denken dat er niemand naar Hem vraagt. Nu ligt er bij ons een gevaar op de loer, namelijk dat we denken dat daarmee de kous af is. Dat God mensen trekt, zou betekenen dat Hij ons niet wil inschakelen, of ons geen opdrachten heeft gegeven. Bijvoorbeeld om te bidden en om te getuigen met woorden en door ons leven. Het is juist omgekeerd. God toont dat Hij mensen verandert om ons te bemoedigen dat het niet vergeefs is wat wij voor Hem doen. Hij laat zien dat Hij ook in Nederland een oogst op het oog heeft waarin Hij ons wil uitzenden. Dat doet Hij door soms iemand bij de gemeente te brengen, waar we zelf niets aan hebben gedaan. Zelfs niet voor hebben gebeden. Zij zijn niet de oogst, maar een teken dat er een oogst is.

Op de Joodse kalender is Pinksteren het feest van de eerstelingen van de tarweoogst. Een hoopvol begin, terwijl het meeste werk nog moet gebeuren. In dat licht vieren ook wij Pinksteren. De mensen die veranderen zijn de voorbode van nog veel meer. Ze vormen een aansporing om er juist werk van te maken. Iets wat we misschien wel veel te weinig doen, ook in de weken na Pinksteren.

Dr. J.A. van den Berg is algemeen directeur van de IZB.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen