GLOBAAL BEKEKEN

Ter gelegenheid voor het afscheid van Wim Kranendonk als hoofdredacteur van het Reformatorisch Dagblad verscheen een bundel onder de titel Evangelicals: een verkenning. Het zijn ‘opstellen over Amerikaanse evangelicals en hun invloed op het gereformeerd protestantisme in Nederland’. Prof. dr. H. van den Belt schrijft over ‘de gereformeerde gezindte en de reformed evangelicals’. Een fragment:

Ongetwijfeld zal de hemel vol zijn van evangelische christenen die, ondanks hun gebrekkige visie op de vrije genade, Christus hartelijk hebben liefgehad. Reformatorische christenen kunnen met alleen maar kennis van de zuivere geloofsleer niet voor God verschijnen. Daar is meer voor nodig. De gemeenschap met alle heiligen is nodig om de diepte, lengte, breedte en hoogte van de liefde van God in Christus te leren kennen. Het oordeel over het hart komt God alleen toe, maar liefde voor de waarheid kan de dwaling niet verdragen of relativeren. Soms is enige verwarring heilzaam, omdat het helpt om vastgeroeste opvattingen over wat precies wel en wat precies niet kan te relativeren. Zo’n heilzame verwarring ervoer ik als tiener toen het boekje Wat mankeert er tegenwoordig aan de prediking? van ds. A.N. Martin in het Nederlands werd uitgegeven en voorzien van een voorwoord van een van de vooraanstaande predikanten uit de kring van Het Gekrookte Riet. Die vertaling was waarschijnlijk een gevolg van inspirerende ontmoetingen tijdens de Leicester-conferenties. Maar hoe konden de zware predikanten uit de rechterflank van de gereformeerde gezindte nu ooit zo enthousiast zijn over een baptist die in de Free Reformed Church van New Jersey te licht bevonden werd?

Nu is het altijd gemakkelijker om baptisten te waarderen die in tijd – zoals John Bunyan – of ruimte – zoals de broeders en zusters in Rusland – ver van ons af staan dan een baptist om de hoek, maar toch? Heilzame verwarring kan ons helpen om eigen standpunten niet te verabsoluteren. De zaligheid staat of valt niet met onze visie op een of ander geloofsartikel. Wij kennen allen ten dele en profeteren ten dele.

***

Hier volgt nog een fragment uit het curieuze boek van Henk Florijn, Ooggetuigen. Een mozaïek van ervaringsverhalen uit de Nederlandse Kerkgeschiedenis van 1516 tot 2016 (Omniboek, Utrecht), ‘Zakdoek tegen ontstichting’:

In de achttiende eeuw werd de vrouwenmode gekenmerkt door hoog opgemaakte kapsels, ingesnoerde bovenlichamen met een diep decolleté en een hoepelrok. Rechtzinnige gereformeerde kerkgangers ergerden zich eraan en vanaf de kansels werd ertegen gewaarschuwd, zij het op verschillende manieren.

‘Ik herinner mij,’ zei iemand in 1772, ‘dat ik enige jaren geleden een dame, gekleed volgens de laatste mode in een plaats in Holland eens met een diep decolleté in de kerk zag komen. Ze nam haar zitplaats in, vlak tegenover, en bijna als onder de preekstoel. De predikant, die op die dag preekte, was een zeer welmenend leraar, een bejaard heer. Ik, die niet ver achter die dame stond, zag al gauw dat de leraar haar in het oog kreeg en dat ik niet mis gegist had, bleek spoedig, want het was, schat ik, ongeveer ruim een kwartier na de verklaring van de tekst dat het scheen dat de leraar de ergerlijkheid van die dame niet meer zien wilde. Hij rukte zijn zakdoek uit zijn zak en wierp haar die toe met deze woorden: “Ziedaar mejuffer, als u niets hebt waarmee gij uw naakte boezem kunt bedekken, dan is daar tenminste mijn zakdoek, leg die daarover, dan zult u allereerst mij niet ergeren en verder anderen niet ontstichten, terwijl uzelf geen stichting hebt”.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen