EEN WOLK VOOR DE ZON
Zien gemeenteleden mensen met een handicap staan?
Onze samenleving bewaart vaak afstand tot de grote groep personen die chronisch ziek is of met een handicap te kampen heeft. Deze houding heeft veelal met onkunde of onbegrip te maken. Hoe reageren wij als christenen op onze chronisch zieke of gehandicapte medemens?
Vanuit de kerk wordt er aandacht geschonken aan chronisch zieken en gehandicapten. Er zijn aangepaste kerkdiensten. Dovenpastoraat is hier een vorm van. Er worden aangepaste catechisatielessen gegeven. Er zijn aangepaste vakantiemogelijkheden, soms met steun van de diaconie. Vereniging ‘Op weg met de ander’ doet veel voor deze doelgroep.
Maar dit betekent niet dat kerkleden gevrijwaard worden om hun gaven en talenten voor deze groep in te zetten. Het gevaar is groot dat genoemde activiteiten beschouwd worden als een soort uitvlucht om het aan anderen over te laten. Wanneer er mensen met een chronische ziekte of handicap naast ons in de kerkbank zitten, maken wij dan een praatje met hen?
AANDACHT
Elke dag schijnt de zon, maar ik zie de zon niet meer, er is een wolk voor geschoven. Als ik naar de Bijbel luister (bijbellezen kan ik niet meer als blinde) dan word ik geraakt door het feit dat de Bijbel zoveel aandacht heeft voor gehandicapten. Bijvoorbeeld in Leviticus 19, de heiligheidswet. Soms wordt die (voor een deel) wel eens gelezen als wetslezing in plaats van de Tien Geboden. In Leviticus 19 staat onder andere: de doven niet vloeken (lelijk van hem spreken), voor het aangezicht van de blinde geen aanstoot neerzetten (zodat hij erover kan vallen).
Volgens de concordantie staan er in de Bijbel zeventig teksten die gaan over blind of blindheid of blind geboren.
Het meeste raakt het me dat onze Heiland zo veel aandacht en tijd had voor de gehandicapten in Zijn dagen. Een voorbeeld voor de gemeente en voor elke christen. Bij de doofstomme gebruikte Hij ‘gebarentaal’: vingers in de oren van de dove, en het aanraken van zijn tong. Bij de blinde bracht Hij slijk aan op de ogen, en de melaatse raakte Hij aan, tegen de voorschriften in. Die man was misschien in geen twee jaar door iemand aangeraakt, en nu doet Jezus het.
Goed voorbeeld doet goed volgen. Hoe zei Jezus het ook alweer? ‘Voorzover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.’ (Matth.25:40)
HOND IN DE KERK
Ik vind het fijn als er in de kerkdienst (in de preek of in de gebeden) aandacht wordt gegeven aan gehandicapten. Het doet me goed, ik waardeer dit. Het aantal gebedsonderwerpen is vaak talrijk. Het zou goed zijn om een lijst van gebedsonderwerpen te maken en in elke dienst voor een paar van die onderwerpen voorbede te doen.
In mijn woonplaats komt er een hond in de kerk. Van de medekerkgangers krijgt mijn hond de nodige aandacht. Niemand heeft last haar. Zij ligt rustig voor mij op de grond. Zodra de dominee amen zegt na de preek, gaat zij staan. Aan de kerkgangers vraag ik om mijn hond bij het uitgaan wat meer ruimte te geven. Iedereen wil blijkbaar graag weer naar huis en vergeet daarbij wel eens dat de geleidehond ook ruimte nodig heeft. Niet alleen de gehandicapte heeft ruimte nodig, maar ook zijn of haar begeleider.
KRACHT EN STEUN
Mijn proces van zien naar niet meer kunnen zien heeft een aantal jaren geduurd. Het was een langzaam proces. Door twee verschillende aandoeningen zie ik nu niets meer. Hoewel het geen eenvoudig proces was, heb ik de kracht ontvangen om door te gaan. Het gehele proces heeft mij dichter bij God gebracht. Van huis uit ben ik religieus opgevoed. Maar door het proces van zien naar niet meer zien, heb ik een relatie met God gevonden. Vanuit de prediking en gebeden, vanuit de gehele gemeente, heb ik veel kracht en steun ontvangen. Dit was meer dan alleen maar medelijden. Verliep het proces altijd op de toppen van mijn geloof? Ik heb ook mijn zwakke momenten gehad. Ook perioden dat ik boos was op God. Daar had ik dan weer voor mezelf problemen mee vanwege mijn godsdienstige opvoeding. Maar in gesprekken met predikanten heb ik geleerd dat ik wel boos op God mag zijn, maar niet boos blijven. Ook heb ik geleerd mijn boosheid bij God neer te leggen en te vragen om vergeving.
DIENST AAN NAASTE
Ondanks mijn beperking ontvang ik ruimte om mij in te zetten ten dienste van mijn naaste. Ik verzorg een radioprogramma van gewijde muziek voor de lokale omroep. Ook geef ik lezingen op scholen en voor verenigingen om mijn medemensen bewust te maken hoe zij het beste om kunnen gaan met visuele gehandicapten. Waarom zou een gehandicapte niet met eenzame mensen uit de kerk kunnen praten? Een mooie taak om dit vanuit de kerk te regelen. Mijns inziens kunnen gehandicapten veel meer ingeschakeld worden bij allerlei vormen van kerkelijk werk.
PERSPECTIEF
Wat is mijn perspectief? Zoals het er nu naar uitziet, is er geen genezing meer mogelijk. Maar er is voor mij een beter perspectief weggelegd. Voor dat perspectief richt ik me op Jesaja 35:5,6. Daar staat: ‘De ogen van de blinden zullen opengaan, de doven zullen horen, de kreupelen zullen van vreugde opspringen en de stommen zullen juichen.’ Naar dit hemels perspectief zie ik uit. Het zal gebeuren. God heeft dit Zelf beloofd. Soms verlang ik ernaar dat dit nu al gebeurt. Maar Gods plannen zijn anders. Dit perspectief is geen perspectief van mezelf. Het is Gods genade dat ik dit perspectief mag zien en geloven dat dit ook voor mij is. Hiervoor komt God alle eer toe. Het is nu nog niet elke dag rozegeur en maneschijn, maar dat komt wel. Als God ook deze belofte vervult, is er altijd vreugde en blijdschap. Dan, mag ik God zien in al Zijn heerlijkheid. Dan mag ik voor Zijn troon gaan staan en Hem voor altijd loven en aanbidden. Nu mag ik elke dag leven onder Gods zegen, ondanks ziekte en zorg. Ik mag leven met de zekerheid van dit hemelse perspectief. Gisteren is voorbij. Morgen komt nog. Vandaag helpt de Heere. Deze regels geven mij moed en troost. Als het morgen is, is het weer vandaag. Met andere woorden: elke dag helpt de Heere! Dat is een geweldige bemoediging. Geen dag te leven zonder Gods zorg, aandacht en liefde.
Met het bovenstaand perspectief ben ik onderweg, met gesloten ogen, naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde.
Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand
loop ik met gesloten ogen
naar het onbekende land.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 juli 2017
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's
Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 juli 2017
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's