GLOBAAL BEKEKEN

‘Is opvoeding in een seculiere samenleving wel mogelijk?’ was het thema van een conferentie in Israël, die opperrabbijn B. Jacobs bijwoonde. Hij schrijft erover in een opvoednummer van Rond de Bron (St. Joodse Kindergemeenschap Cheider).

• Er kwamen in het gezelschap grote zorgen boven drijven. Het overheersende gevoel was dat de secularisatie erg krachtig, schadelijk en invloedrijk is geworden. Eigenlijk mogen we stellen dat er een nieuwe godsdienst is ontstaan. Die godsdienst heet anti-godsdienst en die nieuwe godsdienst verkondigt hoe gezond het is om steeds je gevoelens de vrije loop te laten en vooral je verstand niet te gebruiken. Alles mag en alles kan. Overspel is bijna een verplichting en als je huwelijk goed loopt, dan krijg je via een reclamespotje de uitleg dat een second love zeer aanbevelenswaardig is. Terwijl alles wat riekt naar G’ds woord en naar de Bijbel wordt bestempeld als primitief en achterhaald bijgeloof, voor domme mensen, die niet zijn meegegaan met hun tijd en die de wetenschappelijke realiteit niet onder ogen willen zien. Tijdens dat gesprek zag ik iets heel moois gebeuren. Iedereen, maar dan ook iedereen, gaf aan dat je kinderen waarden moet meegeven.

• Als mensen mij vragen wat voor een opvoeding mijn vrouw en ik onze inmiddels gelukkig getrouwde kinderen hebben gegeven, dan is mijn steevaste antwoord: ‘Strikt religieus, maar hopelijk niet dwangmatig.’ En nadat ik mijn voor velen schokkende antwoord heb gegeven, beantwoord ik de vraag met een wedervraag: ‘Hoe voedt u uw kinderen op?’ En dan hoor ik normaliter het volgende nietszeggende cliché: ‘Ik laat mijn kinderen vrij!’ Maar lieve mijnheer of mevrouw, besef u dat ‘vrij’ ook een richting is? Een richting die vaak zeer dwangmatig kan zijn! Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Maar als wij niet investeren in de jeugd van nu, en hen geen levenslessen meegeven voor de toekomst, dan ziet die toekomst er somber uit. Want weet, lieve ouders (en grootouders!), als een stekje een inkerving krijgt, dan komt uit dat fragiele plantje een misvormde boom. Maar als het gevoelige piepkleine boompje de juiste voeding krijgt toegediend en voldoende licht en warmte ontvangt, dan wordt dat stekje een prachtige, bloeiende boom die heerlijke vruchten zal afwerpen, tot in lengte van jaren.

***

Ook Wapenveld (‘geloof en cultuur’) kwam met een ‘opvoednummer’. Hoofdredacteur Aart Nederveen schrijft ter introductie:

Een opvoednummer van Wapenveld. Dat is nog niet vaak voorgekomen, maar het lijkt er nu toch een beetje op. Nu verwacht ik niet dat onze lezers in Wapenveld rekenen op opvoedingsadviezen. Maar ook een kleine duiding van wat er in de opvoeding goed en verkeerd kan gaan, kan al dicht op de huid zitten. Neem boos worden op je zoon of dochter. Ik kan me nog goed herinneren dat het me de eerste keer overkwam. Sindsdien is het zorgvuldig opgepoetste laagje schone schijn wel vaker gesneuveld tijdens het spitsuur van de dag rond de avondmaaltijd. Gelukkig loopt deze huis-tuin-en-keukenwoede in de meeste Hollandse gezinnen wel goed af. Ik herinner van mijn eigen jeugd nog levendig waarop mijn moeder zich over mijn bed boog. Kort daarvoor had ze haar lieveling nog ongenadig de mantel uitgeveegd. Maar net voor het slapengaan kwam ze vertellen dat we weer opnieuw beginnen en dat alles was vergeten. Een gouden moment, dat misschien alleen kan bestaan als eerst de storm heeft gewoed. Woede is zo gek nog niet. Onder deze titel neemt onze medewerker Bram de Muynck ons mee in het werk van de filosoof Martha Nussbaum. In een recent boek schrijft zij over woede als een belangrijke emotie in de ontwikkeling van het kind.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen