GLOBAAL BEKEKEN

De Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) en de Anti-Revolutionai-re Partij (ARP) waren vroeger vaak elkaars opponenten. In een recent uitgegeven boek van dr. A.A. Kluveld, Gewetensvrijheid in het geding. Het relationele geweten ondervraagd (De Banier, Apeldoorn), trof ik een sail-lant fragment:

In 1925 kwam het tijdens een partijbijeenkomst van de staatkundig gereformeerden tot een hevige botsing tussen de ARP en de SGP. De ARP was op deze bijeenkomst zoveel mogelijk aanwezig om het debat aan te zwengelen, omdat zij dat niet tijdens haar eigen congressen wilde doen. De SGP-congressen lieten ook geen ruimte voor discussie en dit kwam de antirevolutionairen niet goed uit. In Den Haag kwam het tijdens een rede van Kersten tot een rel. In zijn toespraak viel de voorman van de staatkundig gereformeerden de ARP aan op het samenwerken met Rome. Hij stelde dat de partij daarmee ‘de punten van de belijdenis’ had afgevijld. De antirevolutionairen in de zaal protesteerden en riepen dat dit onwaar was. Zij eisten dat er een debat werd toegestaan, maar de SGP wilde dat niet. Kersten reageerde door te stellen dat men nu kon zien waar de antirevolutionairen voor stonden: voor opstand en revolutie. Uiteindelijk werd Kersten het spreken onmogelijk gemaakt. Pas nadat de politie eraan te pas was gekomen, kon hij zijn rede vervolgen.

***

Ds. Joh. van den Blink, van 1949 tot 1967 hervormd vlootpredikant bij de Koninklijke Marine, hield ook voor de radio (NCRV) uitgezonden overdenkingen van de Alledag Kerk in Amsterdam. In Mijn lichten branden (Zomer en Keuning, Wageningen) zijn de teksten gebundeld. Een fragment uit het hoofdstuk ‘Wat maak ik er van?’ over zijn verblijf in een concentratiekamp:

Een andere, heel eenvoudige gemeenschap – eerder noemde hij de Javaanse des-sa; hij was van 1940-1945 predikant in Malang – is een concentratiekamp. Wat was de behandeling slecht en wreed! Bijna alles werd ons afgenomen. Messen, scharen, boeken, medicijnen, ringen, horloges, vulpennen… We hielden tenslotte een armzalig bundeltje over, dat je onder je arm kon meedragen. In zo’n kamp werd niets weggegooid. Geen koolstronk, geen stukje blik, geen spijkertje. Een leeg blikje was goud waard. Wij maakten het mee dat zelfs onze urine niet mocht worden weggedaan. Een muis kostte 50 cent en een rat een gulden. Wie in zo’n kamp wat vond, dacht: Wat maak ik er van? Wat kan ik er misschien mee doen?

Zo werd een stukje blik omgebogen tot een soort lepel. Van een handdoek werd een hemd gemaakt. Onze domineesgroep had een pracht van een weegschaal gemaakt van stukjes hout en draad en blik. Het was onze trots dat dat ding tot op twee gram nauwkeurig woog. Kleine en grote stenen waren de gewichten. Mijn te vroeg overleden collega dr. Sikken en ik hebben er maandenlang de porties rijst op afgewogen. Een deel van de opgespaarde urine werd door pientere mannen tot medicijn verwerkt. Alles – ook het kleinste ding – had waarde.(…)

Zou dat nu geen fout zijn bij veel mensen, dat zij altijd maar denken dat grote dingen alleen belangrijk zijn en dat zij daardoor de kleine dingen als-zijnde-waardeloos over het hoofd zien? Wie niet let op de kleine dingen vlakbij, vlak voor de voet, loopt kans een arm mens te worden. Zo een gaat zich verkijken aan verten die onbereikbaar zijn. Hij wordt een droommens, een onsympathieke stuwer, die toch vol twijfel zit en daardoor niet met beide benen op de grond staat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen