GLOBAAL BEKEKEN

Toen ds. A. Vroegindeweij in 1947 afscheid nam van zijn eerste gemeente, Loon op Zand, verscheen een boekje van zijn hand over de geschiedenis van de gemeente. Mede aan de hand van dit boekje schetste René Koolen de geschiedenis van de hervormde gemeente. Over de gemeente onder ds. J.H. van den Houven (1752-1761):

Zo rustig het was geweest tijdens de ambtsperiode van ds. Boom, zo onstuimig werd het met de aanstelling van ds. J.H. van der Houven. Al voor zijn komst in december 1752 roerde de kerkenraad zich flink. Het was altijd de gewoonte geweest dat men de heer van Loon op Zand toestemming vroeg om iemand te benoemen. Dit was het zogenaamde recht van collatie. De kerkenraad ging dit recht nu betwisten, want men meende dat de heer van Loon op Zand ten onrechte zeggenschap had bij het beroepen van een dominee. De heer beriep zich echter op oude rechten uit de 16e eeuw, die inhielden dat men niemand mocht beroepen zonder zijn toestemming. Vroeger had hij altijd de pastoor aangewezen en nu meende hij ook het recht te hebben om een predikant aan te wijzen. Uiteindelijk werd deze zaak voorgelegd aan de Raad van State en die deed uitspraak ten gunste van de heer van Loon op Zand. Dit was uiteraard geen gelukkige toestand, want men zat nu met het merkwaardige geval dat een roomse heer zeggenschap had in het beroepen van een predikant. Pas in 1922 zijn deze rechten afgeschaft.\

***

Ds. P.A. Versloot, ooit zendingspredikant in Kazachstan, nu predikant in de Groningse Martinikerk en voor de IZB, vertelt in Woord en Weg (Prot. Kerk) over zijn ‘biechtspreekuur’:

Zijn doel is om met de Martinikerk prominent aanwezig te zijn in de omgeving. Daarom praat hij met de in Groningen rijkelijk gezaaide studentenverenigingen. (...).

Met dezelfde ambitie begon hij ook al snel met zijn biechtspreekuur. Elke woensdag gaan de luiken van het Boter- en broodhuisje open en wacht hij af wie er komt. ‘Ik weet dat veel predikanten een spreekuur houden, dat is niet nieuw. Maar als ik het een biechtspreekuur noem, dacht ik, komt niemand voor een wissewasje. Mensen weten dan dat het over je hart gaat, dat je mag luchten. Er wordt naar je geluisterd. Als het past, krijg je een gebed van me mee. Ik heb altijd een bijbel en een liedboek liggen. Soms zeg ik: jouw verhaal doet me denken aan een lied. Vind je het goed dat ik je dat voorlees?’

ANONIEM GESPREK

In Kazachstan maakte hij de biecht ook mee. ‘Op zaterdagmiddag kwamen we vaak in de Russisch-Orthodoxe kerk in de buitenwijk waar wij woonden. Tijdens een paas- of feestdienst was de kerk altijd stampvol. Veel mensen hadden dan een briefje bij zich, waarop ze hun zorgen hadden genoteerd. Daarmee gingen ze naar de priester die achter in de kerk stond. De geestelijke legde een doek over het hoofd van de persoon, las wat hij of zij geschreven had, verleende hem of haar absolutie en verscheurde het briefje. Dat vond ik een mooie vorm.’ Tijdens zijn eigen biechtspreekuur ziet hij de ene keer niemand, de andere keer wordt hij overweldigd door alles wat hij te horen krijgt. ‘Ik heb al een paar mensen gesproken die zeiden dat ik absoluut de enige ben aan wie zij hun verhaal hebben verteld, en waarschijnlijk zullen ze het nooit aan iemand anders vertellen. Waarschijnlijk heeft dat te maken met mijn ambtsgeheim. Het gesprek is ook redelijk anoniem, want ze hoeven mij niet terug te zien. Dat lucht op.’

Die opluchting vindt Versloot wezenlijk. ‘De psalmen staan er vol van: dat God iemand is die ruimte schept, die lucht geef in benauwdheid. Daar geloof ik in.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen