GLOBAAL BEKEKEN

In Op weg met de ander (een nummer dat gewijd is aan mensen met een beperking) geeft H.G. Schuurman-Hijmissen aandacht aan het lied van Luther ‘Nun freut euch lieben Christen gmein’, in vertaling van Ad den Besten en Jan Wit:

5. Hij sprak tot Zijn geliefde Zoon:
‘Ik kan ’t niet langer lijden;
nu is het tijd, verlaat mijn troon
en stel U aan zijn zijde;
sta voor hem in als bondgenoot,
verdelg de zonde en de dood
en laat hem met U leven’.

6. De Zoon deed naar zijn Vaders wens;
en uit een aardse moeder
geboren, zoals ieder mens,
werd Hij mij tot een broeder.
Zo nam Hij mijn gedaante aan
om Satans eigenwaan te slaan,
hem in de val te lokken.

7. Hij sprak tot mij: ‘Zie het is nu
de kentering der tijden.
Ik heb mijn leven veil voor u,
Ik zelf zal voor u strijden.
Want Ik ben de uwe, gij zijt mijn,
en waar ik ben, daar zult gij zijn,
geen vijand zal ons scheiden’.

10. ‘Wat ik gedaan heb en geleerd,
zult gij ook doen en leren,
opdat mijn Vader wordt geëerd,
zijn rijk zal triomferen;
en loop niet ‘s werelds wijsheid na,
dat niet uw schat verloren ga, –
laat u door Mij gezeggen’.

***

De beroemde kunstschilder Vincent van Gogh (1853-1890) zou dominee worden. Hij preekte slechts één keer, naar aanleiding van Psalm 119:19: ‘Ik ben een vreemdeling op de aarde, verberg Uw geboden voor mij niet.’ Het Nederlands Dagblad publiceerde de preek. Een fragment:

Ons leven, dat zouden we kunnen vergelijken met een reis, we gaan van de plaats waar we zijn geboren naar een haven ver weg. Ons vroegere leven zou kunnen worden vergeleken met zeilen op een rivier, maar al snel worden de golven hoger, de wind wordt krachtiger, we zijn al bijna op zee voor het tot ons doordringt – uit het hart stijgt het gebed op naar God: bescherm mij, o God, want mijn bootje is zo klein en Uw zee is zo groot. Het hart van de mens lijkt erg veel op de mens, het kent zijn stormen, het kent zijn getijden en in zijn diepten liggen ook parels. Het hart dat op zoek is naar God en naar een godvruchtig leven, kent meer stormen dan welk ander ook. Laat ons kijken hoe de psalmist een storm op zee beschrijft. Hij moet de storm in zijn hart gevoeld hebben om het zo te kunnen beschrijven. We lezen in Psalm 107: die met schepen ter zee afvaren, handel doende op grote wateren, die zien de werken des Heeren, en Zijn wonderwerken in de diepte. Als Hij spreekt, zo doet Hij een stormwind opstaan, die haar golven omhoog verheft. Zij rijzen op naar de hemel, zij dalen neer tot in de afgronden, hun ziel versmelt van angst. Doch roepende tot de Heer in hun benauwdheid die zij hadden, zo voerde Hij hen uit hun angsten en leidt Hij hen tot de haven van hun begeerte.

Voelen wij dit ook niet soms op de zee van ons leven? Voelt niet ieder van u met mij de stormen des levens of de voorboden ervan of de herinneringen eraan?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen