GLOBAAL BEKEKEN

‘Een tijd om te twitteren’, kopt een fragment in een (vertaald) boek van Tony Reinke met de titel Altijd en overal. Hoe je smartphone je leven verandert (uitg. De Banier, Apeldoorn).

Niet eerder in de wereldgeschiedenis was er een generatie als de onze: met zo veel gelegenheid om afleidingen in het dagelijks leven toe te laten, zo’n grote trekkracht van verschillende kanten en zo’n grote kans om in meerdere gesprekken tegelijk ons zegje te doen. Het 140-tekenskarakter van Twitter is inmiddels een culturele metafoor voor de doorwerking van dit effect op heel ons leven. Er is een tweet voor elk moment, om met Prediker 3:1-8 te spreken:

Een tweet om een geboorte bekend te maken
En een tweet om een overlijden
bekend te maken.

Een tweet om te bekritiseren
En een tweet om te bemoedigen.

Een tweet om te huilen
En een tweet om te lachen.

Een tweet om te treuren
En een tweet om te dansen.

Een tweet om te omhelzen
En een tweet om af te weren.

Een tweet om stuk te scheuren
En een tweet om dicht te naaien.

Een tweet voor oorlog
En een tweet voor vrede.

(…) Het ene moment worden we geroepen te wenen met de wenenden, het volgende moment om blij te zijn met de blijden.

Het leven op het web is een getouwtrek tussen diep verdriet, onverwachte vreugde, goedkoop gelach, diepe gedachten en stompzinnige hypes. Onze sociale mediafeeds bieden ons iets opruiends, iets verbijsterends, iets duizelingwekkends en iets deprimerends. Maar die onsamenhangendheid is iets wat we zelf enthousiast binnengehaald hebben.

***

‘Geestelijke houding leidt tot geloofwaardige reformatorische organisaties’, kopte een artikel in het RD van P.W. Moens, voorzitter van het college van bestuur van de Vereniging van Gereformeerd Schoolonderwijs. Op dezelfde dag stuurde een lezer mij een kopie van lezingen die prof. dr. C. Graafland en ds. (nu dr.) M. Golverdingen (Ger. Gem) hielden voor scholengemeenschap De Swaef (Rotterdam) over de identiteit van reformatorisch onderwijs. Hem was om een kritisch verhaal gevraagd. Hier volgt het slot van de lezing van Graafland:

Onze scholen worden reformatorische scholen genoemd. Zijn ze echt reformatorisch? En dan zou ik willen zeggen, ze zijn niet echt, niet authentiek, niet origineel reformatorisch. Want reformatorisch is de greep vanuit het hart, niet vanuit de vorm, maar vanuit het hart van het belijden. Dat was in de Reformatie de rechtvaardiging van de goddelozen door het geloof in Christus Jezus. De greep vanuit het hart naar het geheel. Daarom is Calvijn in Genève gebleven. Hij moest eruit, hij werd weggejaagd omdat die stad zo goddeloos ging leven en toen hij teruggeroepen werd, had hij helemaal geen zin. Hij had veel liever in dat – als ik het zo mag zeggen – in dat reformatorische Straatsburg willen blijven. Maar hij ging weer terug naar Genève, omdat hij het geheel zag, daar had hij zijn roeping in. En zo is het in de Nadere Reformatie ook geweest. Het ging om heel de gemeente, heel de kerk, heel het volk. En toen kwam daarna de achttiende eeuw, de eeuw van het conventikel, en daar is het achttiende- en negentiende-eeuwse piëtisme eigenlijk min of meer in gestoeld en het is in die traditie, niet die van het reformatorisch Genève, maar van het conventikel van de achttiende eeuw, waarin het zogenaamd reformatorische zeg ik dan, wat wij nu reformatorisch noemen, geworteld is en nu sieren we het met de namen van reformatoren en nadere reformatoren, maar dat zegt natuurlijk niet veel trouwens. Laat ik eerlijk zijn, dan moet ik ook altijd denken aan een bepaald woord uit de Schrift, wat u zich ook wel herinnert als het gaat om dat sieren met de namen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen