DR. P.F. BOUTER (1961-2018)

Begin jaren tachtig kwam hij in Utrecht aan; zo van het gymnasium. Bescheiden en op zijn hoede was hij. Hij mengde zich niet meteen in de diepe en heftige gesprekken van zijn jaargenoten. Maar hij had een helder en groot verstand en ontwikkelde zich binnen korte tijd tot een veelbelovende student theologie en tot een theoloog van formaat.

Opvallend was zijn grote openheid, gepaard aan grote voorzichtigheid. Hij deed een gedegen kennis van de bijbelse talen op, verdiepte zich zowel in de eigentijdse als reformatorische theologie en bovendien in die van de Vroege kerk. Van de Oude kerk waren Augustinus en Athanasius zijn favorieten. Als ik hem hoorde preken, moest ik altijd aan Augustinus denken. Van de reformatoren was Luther zijn favoriet, uit de nieuwere tijd C.S. Lewis.

EENVOUDIG EN DIEP

Zijn bescheidenheid zette wel eens mensen op het verkeerde been; dat deze jongensachtige man niet een serieuze predikant zou kunnen worden. Maar dat was een vergissing, want ds. Bouter stond zijn mannetje. Zijn promotor bracht dit bij zijn promotie onder woorden met ‘Je zou bijna vergeten dat deze man zijn Grieks en zijn theologie volledig beheerst’.

Ds. Bouter had de gave ontvangen om moeilijke dingen helder en in betrekkelijke eenvoud en toch diep te zeggen. Dat maakte zijn prediking doeltreffend en vruchtbaar. Velen, jong en oud, hoorden hem graag en werden gezegend. Hiermee komen we op zijn weg door de kerk en door de gemeenten die hij heeft mogen dienen.

ZES GEMEENTEN

Toen hij in 1987 kandidaat werd, waren de vacante kandidaatsplaatsen schaars. Het werd een jaar later Schelluinen in de Alblasserwaard, de streek waar hij en zijn vrouw vandaan kwamen. Daarvoor werkte hij als pastorale hulp in de gemeente van Alblasserdam. Hij was inmiddels getrouwd met zijn grote jeugdliefde, Wilma. In grote eenheid en in voortdurend gesprek met elkaar hebben ze mogen leven en werken. Ze vormden samen de spil van hun gezin met vijf kinderen en ook een grote en trouwe vriendenschaar was er om hen heen.

Daarna volgden de gemeenten te Oudewater, Putten, Leerdam, Bodegraven en Bergambacht. In Oudewater en Putten schreef hij zijn proefschrift over de psalmenuitleg van de kerkvader Athanasius. Het is beslist een prestatie om bij het gemeentewerk een promotie voor te bereiden, zonder dat het werk in Oudewater en Putten daaronder leed.

GROTE LIEFDE

Ds. Bouter heeft in alle gemeenten waar hij heeft gestaan, hard gewerkt. Moeilijke situaties heeft hij niet geschuwd, maar beslist en kundig tegemoet getreden, wanneer hij er zijn roeping wist. Altijd wist hij hoofdzaken van bijzaken te scheiden. Gedreven werd hij door een grote liefde, allereerst voor de kerk in haar geheel, voor de gemeenten in het bijzonder, voor de broeders en zusters van de gemeente. Vooral gedreven door een grote liefde voor de Heiland, Die het Hoofd van de kerk is en Wiens Woord gepredikt moet worden. In zijn prediking stond Christus in het middelpunt, maar niet minder de heilige drie-eenheid. Hij was hierin een overtuigd leerling van de Vroege kerk en de kerkvaders.

Dat ds. Bouter hard heeft mogen werken en veel heeft mogen betekenen, dankt hij zeker mede aan zijn vrouw, die pal achter haar man heeft gestaan en eensgeestes met hem was. Predikantsvrouwen en kinderen ervaren een moeilijke positie. Ds. Bouter was een goede echtgenoot, vader en opa. Dit betekent dat zijn vroege heengaan een groot verdriet is voor zijn achterblijvende vrouw en kinderen en kleinkinderen.

ZONDAG 1

Ds. Bouter was bijna tien jaar geleden al eens ernstig ziek. Toen mocht hij door Gods goedheid genezing vinden. In de afgelopen zomer kwam de ziekte terug en werd de ernst van de situatie snel duidelijk en namen zijn krachten zienderogen af.

Hij is gestorven zoals hij heeft geleefd. Zijn hoop en vertrouwen was op de Heiland. Dikwijls lag hij op zijn smartelijke ziekbed zich te verheugen in de grote ‘waarheden’ van ons christelijk geloof. Zoals die bijvoorbeeld worden uitgedrukt in Zondag 1 van de Heidelberger. We hoorden hem zeggen: ‘De vergeving van zonden; hoe groot is dat! En de Heere maakt het tot op de dag van vandaag waar.’ Graag had hij nog een poos in de kerk willen dienen en er voor zijn vrouw en kinderen willen zijn. Maar hij verlangde ook heen te gaan om de Heiland te ontmoeten. Dat verlangen heeft de Heere toch nog plotseling vervuld.

Ons gebed voor Wilma en hun kinderen en zijn hoogbejaarde ouders is dat de Heere hen zal troosten, leiden en sterken. Moge Hij dat ook ons doen, zijn vrienden en ambtsbroeders en de vele gemeenteleden die deze ‘vriend van de Bruidegom’ zeer liefhadden.

J.J. VERHAAR, KRIMPEN AAN DEN IJSSEL

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen