DRIE KEER VEERTIG JAAR

Wij weten veel van Mozes. In de eerste veertig jaar is hij grootgebracht als de zoon van Farao’s dochter. Hij wordt onderwezen in de oeroude wijsheid en beschaving van dat land.

Terwijl het volk Israël nog heel zwaar zucht onder de knoet, heeft de God van Israël al lang de bevrijder verwekt om Zijn volk uit de slavendienst van Egypte te bevrijden.

Als Mozes groot geworden is en hun zware lasten beziet, trekt hij zich hun lot aan. Dan ontwaakt de stem van het onstuimige bloed. De Egyptenaar sloeg en Mozes versloeg die Egyptische slavendrijver (Ex.2:12). Dat was niet uit God, dat was de stem van het bloed. En bloed vergeldt en vergiet bloed.

IN DE WOESTIJN

De periode van de tweede veertig jaar uit het leven van Mozes is heel anders dan de eerste. Farao had gehoord wat Mozes gedaan had en zocht hem te doden. Mozes is geen prins van Egypte meer en moet vluchten. Hij komt nu in de woestijn. Dat is voor hem de leerschool van de Heilige Geest. Nu wordt hij niet groot, maar klein. Hij heeft God ontmoet en dan is het uit met eigendunk en eigengereidheid. Hij leert te gehoorzamen aan de stem van de Geest en geen gehoor te geven aan de stem van het bloed. Het is een geweldig ding wanneer de Heilige Geest onze schepping, zo geschonden door onze val in zonden en misdaden, opnieuw onder handen neemt.

Niemand kan ontkennen dat uit het bloed alleen een mensenleven kan ontstaan. Echter, als wij de stem van het bloed volgen, worden wij weggemaaid in de cirkelgang van de dood. Wanneer de Heilige Geest ons echter herschept, ons vernieuwt, dan worden wij van boven geboren, dan doen wij met Mozes de goede keus, dan verkiezen wij de smaadheid van Christus boven de schatten van Egypte. Wij leren dan onze handen thuis te houden in plaats van erop los te slaan. We leren te vragen: ‘niet meer wat wil ik, maar, Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal?’

HERSCHAPEN

Zo werd het leven van Mozes herschapen, hervormd in die tweede fase van zijn leven. Het is een schijnbaar doelloze periode, waarin hij achter de schapen van zijn schoonvader ronddoolt in de woestijn.

Zo handelt God in het leven van al de Zijnen. Hij geeft het leven tweemaal. Eerst met onze geboorte. Maar het leven dat wij daarin meekrijgen, is niet anders dan een gestadige dood. Het ware leven ontvangen wij in Christus Jezus, in Wie wij uit God geboren worden, door Zijn Woord en Geest, door het water van de doop en het vuur van de Geest. Ook worden wij geheiligd door de tekenen van het gebroken brood en de vergoten wijn bij de tafel van het heilig avondmaal. In die tweede periode wordt Mozes gevormd om als leidsman van Zijn volk te kunnen optreden. Dat geldt niet alleen het optreden tegen Farao. Mozes moet ook leren optreden tegen dat ongehoorzame en murmurerende volk, dat de vleespotten van Egypte verkiest boven het manna uit Gods hand in de woestijn.

MIDDELAAR

Dan pas is Mozes gerijpt en kan hij dat hardnekkige volk van God leiden, de derde levensperiode. Nu is Mozes, tachtig jaar oud, de zachtmoedigste. Hij is uitgegroeid tot een middelaar, een plaatsbekleder. Hij staat aan Gods kant tegenover het volk.

Hij staat ook aan de kant van het volk tegenover God. ‘Nu dan, of U toch hun zonden wilde vergeven! Maar indien niet, schrap mij alstublieft uit Uw boek, dat U geschreven hebt.’ (Ex.32:32) Dat zijn aangrijpende woorden. Hij weet God te verbidden en biedt zichzelf aan ten offer. En dat is een zeer diepe Godskennis. Want wie God kent, die weet: onze God is niet onverbiddelijk hard. Had Hij niet tegen Mozes gezegd: Ik zal u leren wat u spreken moet? Mozes heeft het geleerd, toen hij voorbidder voor het hardnekkige volk was. Daarin is hij bij uitstek het type van onze Heere Jezus Christus. Door onze Heiland leren wij God kennen als onze hemelse Vader, Die ons terwille van Zijn Zoon altijd hoort en verhoort.

Veertig jaar lang heeft Mozes het volk van God door de woestijn geleid, niet hoogmoedig, maar met een zachtmoedigheid die geen natuurlijke eigenschap was, maar die hem door de Heilige Geest geleerd was. Hij heeft het volk gebracht tot aan de Jordaan, tot aan de grens.

LEVENSEINDE

Wanneer hij 120 jaar oud is, heeft Mozes de raad van God uitgediend. Veerkrachtig beklimt hij de berg Nebo. Zegenend heeft hij het volk Israël, dat hij had uitgeleid uit Egypte en waarmee hij zo ontzettend veel te stellen gehad had in de woestijn, achtergelaten: ‘De eeuwige God is voor u een woning, en onder u zijn eeuwige armen.’ (Deut.33:27)

Veertig jaar lang heeft Mozes het volk geleid met een zachtmoedigheid die hem door de Heilige Geest geleerd was

Zo stierf Mozes, de knecht des Heeren, in het land Moab, op bevel van de Heere; letterlijk naar des Heeren mond. Door een kus van God is hij gestorven. God Zelf gaf Zijn knecht Mozes de doodskus en Hij heeft hem Zelf eigenhandig begraven.

Welke plaats had Mozes daarginds in het land der belofte moeten innemen? Had God deze ongebroken man, 120 jaar oud, wiens oog niet donker was geworden en wiens kracht niet was vergaan, daar met emeritaat moeten sturen? Maar dat is de eigenlijke reden niet.

SYMBOLIEK

Er ligt een diepe symboliek in Gods handelen met Mozes. Mozes staat tegenover Christus. Mozes is de middelaar van het Oude Verbond, Christus de Middelaar van het Nieuwe Verbond. Mozes, de man met de wet, kan ons toch niet over de Jordaan brengen in het land der belofte. De wet heerst tot de dood.

Christus alleen, de meerdere Mozes, de meerdere Jozua, brengt ons over de doodsjordaan heen, het eeuwige leven binnen. Genade heerst tot in het eeuwige leven. Mozes moet dienen om ons tot Christus te leiden. ‘Want de wet is door Mozes gegeven, de genade en de waarheid zijn er door Jezus Christus gekomen.’ (Joh.1:17) Genade en waarheid, twee woorden die niet te bevatten zijn. Genade is: de onmetelijke rijkdom van ons heil. Waarheid is: Gods onverbreekbare trouw.

Dr. W. Balke uit Den Haag is emeritus hoogleraar geschiedenis van het calvinisme.

Volgende week het slot, over de functie van Mozes in de heilsgeschiedenis.

MOZES MET DE WET

Zie, Mozes daalt den bergtop af,
zijn aangezicht verheven,
straalt in een glans van god’lijk licht,
de berg staat gansch te beven.

Van heiligheid is ’t al vervuld,
de Heere ontplooit Zijn luister;
beneden, aan den voet des bergs
staat ’t volk, en wacht, en luistert.

En Mozes’ mond verkondigt nu
de heil’ge Wet des Heeren,
op steenen tafelen gezet
om hen Gods eisch te leeren.

Zoo uit Gods hand door Mozes’ mond
ontvangt het volk Zijn Wetten,
opdat ze, naar dien eisch gericht
hun gang en treden zetten.

Zij worden door Hemzelf bestuurd,
geleid, op al hun wegen,
zoo zij slechts hand’len naar Zijn wil,
ontvangen zij den zegen.

Hij leidt hen aan Zijn eigen hand
volgens Zijn heilig plan,
Hij brengt hen ’t beloofde land,
het vruchtbaar Kanaän.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen