HOOP

De natuurramp van twee jaar geleden lijkt zich te gaan herhalen; een doemscenario, dat zich al bezig is te ontvouwen op plekken waar het land treurt en het gras geen tranen meer heeft, omdat door de droge wind ook de dauw het af laat weten.

GEEN SALARIS

Dat de aanhoudende droogte opnieuw zijn weerslag heeft op het hele maatschappelijke én kerkelijke leven moge duidelijk zijn. Voedselprijzen rijzen de pan uit. Ook voor de kerk heeft dit gevolgen. De collecten brengen nog maar weinig op. Omdat de laatste jaren geen reserves konden worden opgebouwd, is er geen geld om de predikanten uit te betalen. Ook docenten van het Murray Theological College (MThC), de plaats waar de predikanten en evangelisten voor de Reformed Church in Zimbabwe (RCZ) worden opgeleid, hebben al maanden geen salaris ontvangen. Twee studenten kunnen hun opleiding niet vervolgen, omdat de gemeenten waar ze uit komen hun studietoelage niet meer kunnen bekostigen. Het geeft ons, alles bij elkaar genomen, soms een machteloos gevoel. Hoe kunnen wij hier van betekenis zijn, hoop geven?

VURIG

Toch is dit niet het hele verhaal. Het echte verhaal is er één van hoop. Niet de hoop die de nieuwe president van het land aan de mensen voorspiegelt. Dat klinkt nog te fabelachtig. Het verhaal van hoop is het verhaal van het hoofd van het seminarie, dr. Rutoro, die na een slapeloze nacht vanwege alle zorgen een sms stuurt met als inhoud: ‘Maar mijn God zal u, overeenkomstig Zijn rijkdom, voorzien van alles wat u nodig hebt, in heerlijkheid, door Christus Jezus.’ (Fil.4:19) Het is het verhaal van hoop dat doorklinkt in de gebeden van mensen die wij in de kerk ontmoeten. Zij trekken hun beste kleren er voor aan. Kleurrijk, in overeenstemming met de passie die uit hun manier van bidden spreekt: luid, duidelijk, vurig. Ook kinderen staan soms op om hardop in de gemeente bidden. Het is het verhaal van hoop dat tijdens de kerkdiensten wordt vertolkt in koorzang, muziek en dans. Dat een preek hier soms een uur kan duren en dat je het meeste daarvan niet verstaat, laten wij ons dan maar welgevallen. God is hier aan het werk onder de mensen. Verborgen soms, onzichtbaar, maar ook tastbaar, onder meer in de numerieke groei van de kerk.

TOERUSTEN

In Masvingo bouwt de RCZ momenteel twee middelgrote kerken. En dat is maar niet een prestige object, maar noodzakelijk om de aanwas van mensen die toetreden op te vangen. Nee, ook in de kerk is het niet alles rozenkleur en maneschijn. Daarbij doelen wij nu niet op de financiële tekorten, maar op de verleiding die zich in deze tijd van malaise voordoet om het te zoeken bij allerlei rondreizende ‘profeten’ die welvaart verkondigen. Als je je bij zo’n ‘charismatische leider’ aansluit en deze vooral financieel ondersteunt, zal God je zegenen. Over fabeltjes gesproken! De RCZ denkt na over bijbelse onderwijsprogramma’s om mensen toe te rusten op dit punt en om andere uitdagingen waarmee de mensen geconfronteerd worden het hoofd te bieden, zoals de groeiende kloof tussen arm en rijk. De komende tijd zal de focus van de kerk komen te liggen op het christenzijn in de samenleving. De GZB en RCZ zullen daarbij samenwerken in een programma voor de langere termijn. Ook dat is deel van het verhaal van hoop; een verhaal waar wij bij betrokken hopen te zijn.

Ds. A. Visser en zijn vrouw, Anneke, zijn sinds eind 2017 uitgezonden naar Zimbabwe via de GZB. Ds. Visser doceert zendingswetenschap aan het Seminarie van de Reformed Church in Zimbabwe en dient de GZB-partner in Zimbabwe als missionair consultant; Anneke heeft een ondersteunende taak.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen