HOEDJE

Het is zondagmorgen elf uur. De derde dienst van de ochtend begint met twee vrouwen die de gemeente begeleiden met zingen. We hebben een plaatsje gezocht achterin de kerk, omdat we daar rustig met de kinderen kunnen zitten, zonder dat we anderen te veel afleiden met de hoeveelheid kinderen, de blonde haren en de blauwe ogen.

Ik kijk om me heen. Een moeder met een dochtertje van een jaar of zeven gaat voor ons zitten. Zij en haar dochter hebben een heerlijk stomend broodje in hun hand die ze net bij een klein karretje buiten de kerk gekocht hebben. Ze genieten zienderogen van hun warme lekkernij. Voor hen zitten twee oudere vrouwen. Blijkbaar heeft een van hen last van haar rug en schouders, want de vrouw die naast haar zit, masseert even goed de schouders van haar buurvrouw. ‘Be Happy’ staat er met grote letters op haar jas.

Ze vraagt onze dochter of ze haar hoedje af wil zetten. ‘Dat is niet eerbiedig,’ voegt ze eraan toe

Het koor in hun lange gewaden komt binnen en de dominee komt het podium op. De dienst gaat beginnen en de kerk van alle tijden en plaatsen zingt ook hier de geloofsbelijdenis en leest het levende en eeuwig blijvende Woord van God. Halverwege de dienst rommelt een van onze dochters door de tas die we meegenomen hebben op zoek naar een boekje, en bij haar zoektocht vindt ze een leuk gehaakt hoedje. Ze pakt haar boekje en zet het hoedje op. Staat schattig.

Vanuit mijn ooghoek zie ik een ‘orde van dienst bewaakster’ onze kant opkomen. Ze vraagt aan de oudere vrouw voor ons of ze wil stoppen met het maken van foto’s met haar mobieltje en dan komt ze naar ons toelopen. Ze buigt zich naar onze dochter en vraagt of ze haar hoedje af wil zetten. ‘Dat is niet eerbiedig,’ voegt ze eraan toe. Dochterlief knikt gedwee, ze geeft het hoedje aan mij en de dominee preekt rustig door.

Met het zingen van het ‘Onze Vader’ en de zegen van God verlaten we de kerk. Terwijl we de trap af naar buiten lopen, voel ik het handje van onze dochter in mijn tas. Het hoedje wordt eruit gehaald en weer opgezet. Nu mag het.

Marieke den Butter-Kommers is moeder van acht kinderen en woont in Zuidoost-Azië, waar zij en haar man als kerkplanters en in de koffiehandel werken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen