TEN AFSCHEID

Het gaat er emotioneel aan toe als Jozef en Jakob afscheid van elkaar nemen bij Jakobs sterven. Ze waren elkaar in hun leven al zo lang kwijt geweest. Jakob had gemeend dat Jozef dood was. En Jozef, die wel wist dat zijn vader er nog was, vroeg als eerste toen hij zich aan zijn broers bekendmaakte: ‘Leeft mijn vader nog?’ Nu moesten ze elkaar loslaten. De dood ging scheiding maken.

Een laatste kus bij een stervende. Wie het zelf ook heeft meegemaakt, korter of langer geleden, weet hoe ingrijpend het is. We worden er op een indringende manier bij bepaald dat wij niet ‘gewoon’ sterven, maar omdat onze zonde een feit is. Daar word je stil van. Doodstil? Liever: mijn ziel is immers stil tot God, want van Hem is mijn heil. (Ps.62)

MEE OF TERUG

Een afscheidskus kom je tegen in Ruth 1. Twee keer. De eerste is die van Naomi, die haar beide schoondochters op de grens tussen Moab en Kanaän kust, om hen vaarwel te zeggen. Zij kunnen volgens haar beter teruggaan, want wat voor toekomst hebben zij als zij met hun schoonmoeder meegaan? Orpa en Ruth protesteren daar beiden tegen, maar Naomi houdt vol. Dan lezen we van de tweede kus: Orpa kust haar schoonmoeder en gaat terug. Zoals we in het volgende vers lezen, is dat ‘naar haar volk en naar haar goden’. Maar Ruth klampte zich aan Naomi vast.

Verdrietig is dit afscheid, waarbij Orpa Naomi kust. Even lijkt Orpa binnen de context van Israël en Gods verbond gekomen te zijn, nu ze lid geworden is van een Israëlitisch gezin. Maar nu is het voorbij. Zoals een kind een poosje naar de christelijke school of de zondagsschool ging, zoals een jongere een christelijke opvoeding kreeg – en daarna doen ze er niets meer mee. Een afscheidskus of – je vastklampen aan degene die je verbindt met Gods toekomst. Twee schoonzusters gaan verschillende kanten op. Twee echtgenoten kunnen op dit gebied gescheiden worden. Zoals dat met Lot en zijn vrouw gebeurde, toen ze moesten wegvluchten uit Sodom om in Zoar veiligheid te vinden. Lots vrouw kon Sodom niet loslaten. Ze was ongehoorzaam aan het bevel: ‘Kijk niet om’ en ze werd een zoutpilaar.

JEZUS VOLGEN

We lezen aan het einde van Lukas 9 over drie personen die de Heere Jezus willen volgen. De derde van hen zegt tegen Jezus: ‘Heere, ik zal U volgen, maar sta mij eerst toe dat ik afscheid neem van hen die in mijn huis zijn.’ Het lijkt een normale vraag. Verwacht mag worden dat Jezus dit toestaat, zeker omdat in vroeger dagen Elisa die toestemming van Elia wel gekregen had. Toen Elia hem, terwijl hij met de runderen op de akker werkte, had duidelijk gemaakt dat hij profeet zou worden in Elia’s plaats, had Elisa gezegd: ‘Laat mij toch mijn vader en moeder kussen, daarna zal ik u volgen.’ Elia leek dat te beschouwen als de normaalste zaak van de wereld.

Jezus zegt echter tegen deze man: ‘Niemand die zijn hand aan de ploeg slaat en kijkt naar wat achter hem ligt, is geschikt voor het Koninkrijk van God.’ Wat is er aan de hand? Waarom mag deze man niet net als Elisa eerst zijn vader en moeder kussen? Kennelijk is er rondom Jezus een grote urgentie aan de orde. Die urgentie is er allereerst voor Jezus Zelf. Alle bindingen en beroepen moeten wijken voor de komst van Gods Koninkrijk, waarvoor Hij in de wereld gekomen is. Zijn volgelingen worden in die urgentie meegenomen. Voor mensen vandaag zal het niet zo zijn dat wij om Jezus te volgen geen normaal afscheid meer kunnen nemen van onze geliefden. Maar Jezus en Zijn Koninkrijk vragen wel om ons hart en onze volledige toewijding. Dat is best een leerschool. Maar, Hij is het toch alleszins waard?

Ds. A. de Lange is predikant van de hervormde gemeente te Nieuw-Lekkerland.

Volgende week deel 3, de welkomstkus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen