WELKOM HETEN

We mogen de gelijkenis gerust de gelijkenis van de verwelkomende vader noemen. En wie is die vader? Zie er allereerst Jezus in. Hij is door de Vader in de wereld gezonden, om zondaren te zoeken en zalig te maken. In het verwelkomen van zondaren staat de Vader natuurlijk volledig achter de Zoon. Want Vader en Zoon zijn helemaal één. En wie tot de Zoon komt, komt vast en zeker ook tot de Vader. Daar zorgt de Zoon voor.

WELKOM TERUG

Lange tijd is de jongste zoon weggeweest. Nadat hij met ‘thuis’ gebroken had en weggegaan was met zijn erfenis op zak, was hij een losbandig leven gaan leiden. Hij dacht niet meer aan zijn vader. Het geld raakte echter een keer op. Net als de vriendschap van degenen die het hadden helpen opmaken. Er kwam honger in het land.

De liefde van God is een kwestie van lange adem

Hij werd een tijdje varkenshoeder, maar de varkens kregen meer te eten dan hij. Toen kwam hij tot inkeer. Hij begon te bedenken hoe het thuis was. Hoe goed de knechten bij zijn vader het hadden.

Over hoe goed hij het zelf als kind had, kon hij niet eens denken, want die plek had hij opgezegd. Vervolgens besloot hij: ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tegen hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover u, en ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden. Maak mij als een van uw dagloners.

Zijn vader zag hem aankomen, zelfs toen hij nog ver van hem verwijderd was. Er was geen sprake van rustig afwachten, tot die jongen de afstand had overbrugd – hij was toch ook zelf weggegaan. Nee, meer nog dan het hart van de zoon naar zijn vader trok, trok het hart van de vader naar zijn zoon. Hij was met innerlijke ontferming bewogen, snelde hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem.

KIJK!

Volgens J.C. Ryle is commentaar op deze woorden net zomin nodig als dat je goud zou vergulden of een lelie zou verven. Maar ik mag wel zeggen: laten we hier goed naar kijken! In lompen gehuld, vermagerd, stinkend en moe wordt de jongen omhelsd en gekust door zijn vader. Het is alles liefde. Hier vertelt Jezus ons: als je God zoekt, is Hij zeker voor je thuis (Jes.55:6). Hier wordt ons uitgebeeld: ‘Hij doet ons niet naar onze zonden, en vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden.

Want zo hoog de hemel is boven de aarde, zo is Zijn goedertierenheid machtig over wie Hem vrezen. Zo ver het oosten is van het westen, zo ver heeft Hij onze overtredingen van ons gedaan. Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen, zo ontfermt de Heere zich over wie Hem vrezen.’ (Ps. 103:10-13) Jezus heeft gezegd: ‘Wie tot Mij komt, zal Ik beslist niet uitwerpen,’ (Joh.6:37) en dat wordt ons hier geïllustreerd. Als we het allemaal verprutst hebben en in berouw bij God komen, zullen we merken dat Hij er eerder is om ons te omhelzen dan wij bij Hem aankomen, om te vertellen dat wij het verkeerd deden.

Nee, het probleem in de Bijbel is niet dat God geen mensen terug wil ontvangen. Het probleem is dat mensen niet naar Hem terug willen. Maar de liefde van God is een kwestie van lange adem. En ze houdt het uit, trekkend en volhoudend, totdat mensen aan hun eind zijn, zichzelf tegenkomen in hun afkerigheid. En dan komen ze terug. Eindelijk! Dan maken ze het zelf mee: God is eerder bij hen dan zij bij Hem. Ze worden omhelsd en gekust. En Hij laat hen niet meer gaan. Weggaan willen ze zelf ook niet. Nooit meer.

Ds. A. de Lange is predikant van de hervormde gemeente te Nieuw-Lekkerland.

Volgende week deel 4 in deze serie, de verraderskus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen