GLOBAAL BEKEKEN

Dagblad Trouw bestaat 75 jaar. In een bijlage wordt adequaat de ontwikkeling geschetst van ‘gereformeerde verzetskrant’ (1943) tot ‘bedachtzaam progressief dagblad’. Het was onvermijdelijk dat er nog eens een bijdrage werd opgehaald van de vermaarde, zelfbenoemde ‘stukjesschrijver’ Bert Klei, over Trouw en het Oranjehuis, waarbij hij refereerde aan de geboorte van prins Willem-Alexander:

Voor een zekere vorm van Oranjeliefde liet ik ruimte, en gepaste blijdschap over de voorspoedige komst van het prinsje achtte ik toelaatbaar, maar uitgelaten blijken van koningsgezindheid wees ik af. Deze visie heb ik later nog eens uitgedragen voor lezers, die ontstemd waren over de naar hun oordeel te geringe afmetingen van ene foto van een jarige prins in onze kolommen. Ik ontving geen bijval en daarom probeerde ik het met een grapje voor de kerksen onder de bezwaarden: ‘U zingt toch graag uit volle borst Psalm 146 vers 2: Vest op prinsen geen betrouwen / waar men nimmer heil bij vindt...?’ Maar er kon geen lachje af. Ik wou maar zeggen dat Trouw op het punt van de Oranjeliefde zorgvuldig in de gaten wordt gehouden en we hebben het geweten dat we onlangs, op 29 juni, verzuimden een beeltenis van de jarige prins Bernhard in de krant te zetten.

Eenmaal hadden we het met de Oranjes zelf aan de stok. Dat was in de jaren vijftig. Ben van Kaam maakte ten gerieve van zijn rubriek ‘Kleinbeeld’ een van chocolademelk voorziene kerstviering op paleis Soestdijk mee en hij tekende minzaam op dat een van de prinsesjes in haar neus had gepeuterd. Het verstrekken van deze bijzonderheid wekte het misgenoegen der koninklijke ouders en de gereformeerde pedagoog J. Waterink, die met prins Bernhard was bevriend, stoof van hof naar hoofdredactie om de zaak bij te leggen. Toen de kwestie achter de rug was, verzuchtte hoofdredacteur Bruins Slot: ‘’t Is een hoogst eigenaardige familie...’ Oranje boven!

***

Tijs van den Brink zegt in Visie (EO) het volgende over orgaandonatie:

Toch nog grote emoties hoor, toen vorige week in de Eerste Kamer werd gestemd over de donorwet van Pia Dijkstra. Die wet houdt in dat je in principe orgaandonor bent, tenzij je hebt aangegeven dat je dat niet wilt zijn.

Net als toen de wet in de Tweede Kamer werd aangenomen, zag ik opnieuw boze mensen. Tienduizenden lieten zo snel mogelijk vastleggen dat ze vanwege het nieuwe systeem niet langer donor willen zijn. De website Donorregister.nl was letterlijk overbelast vorige week dinsdag. Ik zag theologen die normaal de rust zelve zijn op Twitter compleet uit hun dak gaan. En andere mensen juist heel blij en dankbaar zijn, dat de wet eindelijk wordt veranderd.

Ik heb in de loop der jaren veel debatten en gesprekken gevoerd over orgaandonatie. Toch betrapte ik mezelf er vorige week op dat ik blij was geen volksvertegenwoordiger te zijn. Ik weet echt niet of ik voor of tegen had moeten stemmen. Voor beide kanten zijn zeer principiële en goede argumenten aan te voeren. Vóór het nieuwe systeem pleit natuurlijk dat er vermoedelijk meer organen ‘beschikbaar’ komen. De organen van mensen die nooit iets hebben laten registreren en wier nabestaanden geen bezwaar hebben, kunnen straks gebruikt worden om andere mensen te helpen. Wie in zijn omgeving weleens heeft meegemaakt dat iemand op een wachtlijst stond voor een orgaan, weet hoe bevrijdend en levensreddend dat kan zijn – of juist niet, als het orgaan niet beschikbaar komt. Tegen het systeem pleit dat de organen van mensen die niks hebben laten registreren, ineens niet meer van die persoon zijn, maar feitelijk aan de staat toevallen bij overlijden. Dat je daar grote bezwaren tegen hebt, snap ik ook heel goed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen