GELOVEN ZONDER BIJBEL

Bae vluchtte enkele jaren geleden naar Zuid-Korea en vertelt hoe hij het grootste deel van zijn leven opgroeide zonder Bijbel en kerk. Een ontmoeting met een christen uit Noord-Korea is vrij uniek. Het aantal christenen in het Stalinistische land is beperkt. Onder de vierentwintig miljoen Noord-Koreanen zijn naar schatting zo’n honderdduizend christenen. Ruim een derde van die groep verblijft in concentratiekampen. Een enkeling slaagde er de afgelopen jaren in om te vluchten, onder wie broeder Bae. Hij woont op dit moment in de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul en is nu in staat in alle openheid te vertellen hoe hij het heeft ervaren om in het meest gesloten land ter wereld je geloof handen en voeten te geven.

BIDDEN

Bae vertelt dat toen hij nog klein was, zijn ouders erg voorzichtig waren om iets te delen over het geloof. Ze waren bang dat de kinderen erover zouden spreken op school. Wat bidden is, leerde Bae pas toen hij negen jaar was. ‘Iedereen boog het hoofd en sloot de ogen, waarna mijn opa iets mompelde. Je kon het eigenlijk geen praten noemen, het was nauwelijks hoorbaar gefluister. Als kind stel je geen vragen. Vooral niet als je aanvoelt dat de volwassenen om je heen bang zijn om afgeluisterd te worden en als ze blijven herhalen dat kinderen die te veel weten, door slechte mensen worden meegenomen. Op een gegeven moment won mijn verwarring het van de angst en vroeg ik mijn moeder waarom ik ook moest mompelen. ‘Omdat de hemel altijd meekijkt,’ zei ze, terwijl ze haar woorden zorgvuldig formuleerde. Zo leerde ik bidden. Eerlijk gezegd begreep ik er weinig van, maar ik besefte wel dat het heel belangrijk was, en tegelijk gevaarlijk. En ik wist ook dat het ons op de een of andere manier samenbond met de hemel.’

BIJBEL

Bae vertelt dat hij pas na zijn vlucht in Zuid-Korea voor eerst de Bijbel heeft kunnen lezen. Hij herinnert zich dat toen hij nog kind was, er drie Bijbels in de familie waren, begraven in een pot in de tuin. De situatie voor christenen werd begin jaren zeventig steeds gevaarlijker. ‘Mijn opa besloot om drie dagen te vasten en in die periode sprak God tot hem in een droom. Hij noemde zijn naam en gaf de opdracht om de Bijbels te verbranden. Mijn opa wilde dit aanvankelijk niet doen, maar God sprak opnieuw heel duidelijk. Vervolgens hebben we de Bijbels nog diezelfde avond verbrand. De volgende dag kwamen er vijf politieagenten die ons huis minutieus doorzochten. Elk boek in de boekenkast werd bekeken. Het was duidelijk dat ze op zoek waren naar de Bijbel, hoewel ze dat niet zeiden. Ze moeten geweten hebben dat we Bijbels in huis hadden.’ Bae en zijn familie moesten verder zonder Bijbel, maar dit betekende niet dat er geen bijbelverhalen meer te horen waren. ‘Mijn ouders en opa en oma hadden de bijbelverhalen uit het hoofd geleerd en vertelden ze aan mij. Toen ik later in Zuid-Korea voor het eerst zelf de Bijbel kon lezen, was het mooi om te ontdekken dat het overeen kwam met wat ik vroeger thuis had geleerd.’

ZONDAG

Bae vertelt dat er op zondag thuis samenkomsten werden gehouden met alleen de eigen familie. ‘Er was altijd iemand die buiten op wacht stond. Mijn vader of moeder hield dan een soort preek. Er werden ook christelijke liederen gezongen, maar dat gebeurde zachtjes, op fluistertoon. Een keer per maand gingen we naar een verlaten strand. Daar konden we christelijke liederen zingen en zelfs de naam van God hardop noemen.’

TROUWEN

Als Bae dertig jaar is, trouwt hij met een niet-christelijke vrouw. Het klinkt als een vreemde keuze, maar op de vraag waarom hij dit heeft gedaan, komt een beslist antwoord: ‘Als je in Noord-Korea met een ondergrondse christen wilt trouwen, neem je in feite de beslissing om de rest van je leven vrijgezel te blijven, want zo’n vrouw is niet te vinden. Ik koos een vrouw van wie ik zeker wist dat ze me trouw zou volgen. De eerste drie jaar van ons huwelijk heb ik haar niet verteld dat ik christen ben. Ik was voorzichtig omdat haar familie vooraanstaande leden zijn van de communistische partij. Als ik wilde bidden of zingen, dan deed ik dat buiten of in het huis van mijn ouders. Pas na drie jaar ben ik voorzichtig iets gaan delen van het geloof. Aanvankelijk was ze sceptisch, maar langzamerhand kreeg ze de overtuiging dat ik de waarheid sprak.’

GEVANGEN

Hoewel evangeliseren in Noord-Korea levensgevaarlijk is, besluit Bae toch over het geloof te spreken met een niet-gelovige vriend. Die wordt christen, maar wordt later opgepakt. Tijdens de verhoren vertelt hij dat hij Bae hem over God heeft verteld. Vervolgens wordt Bae ook gearresteerd en hij belandt in een isoleercel. ‘Elke dag werd ik anderhalf uur ondervraagd. Ik moest alles wat ik in mijn leven had meegemaakt vertellen. Ze dreigden me te zullen executeren. Dagelijks werd ik zo’n twintig minuten lang zwaar mishandeld. Ik moest bijvoorbeeld mijn vingers door de tralies steken en vervolgens werd er met een houten stok hard op geslagen. Dat was heel pijnlijk. Ook moest ik lange tijd in een hurkhouding zitten met een emmer water op mijn hoofd. Als er een druppel water uit de emmer viel, werd je ongenadig hard geslagen. Zeventien uur per dag zat ik bewegingsloos in mijn cel, in kleermakerszit, met de handen op de knieën. Ik mocht niet bewegen. Alles werd met camera’s in de gaten gehouden.’ Tegen alle verwachting in wordt Bae na dertien maanden vrijgelaten doordat een bewaker een positief rapport over hem had geschreven. Hoewel de tijd in de gevangenis enorm zwaar was, is Bae God toch dankbaar voor deze periode. ‘Ik had alle tijd om mijn zonden te overdenken, me op Hem te richten, en alle liederen en bijbelverhalen in herinnering te roepen die ik had geleerd.’

HERENIGD

Hoewel Bae blij was om weer bij zijn vrouw en twee kinderen te zijn, voelde het leven thuis ook als een gevangenis. Geheim agenten schaduwden hem dagelijks en doordat hij in de gevangenis had gezeten, lukte het niet meer om werk te vinden. Het gezin moest het huis verkopen om aan voedsel te komen. Na drie jaar besloot Bae aanvankelijk alleen via China naar Zuid-Korea te vluchten. Niet lang daarna volgen ook zijn vrouw en kinderen. Het gezin woont nu in vrijheid, maar hun gedachten zijn nog dagelijks in Noord-Korea. ‘In elk Noord-Koreaans dorp staat een gebouw ter ere aan de grote leider Kim Il Sung. Het is mijn gebed dat die gebouwen veranderen in kerken en dat alle Noord-Koreanen hun vertrouwen op God gaan stellen.’

Richard Groenenboom is relatiemanager en woordvoerder van SDOK (Stichting De Ondergrondse Kerk).

DE GEHEIME ERFENIS

Het unieke levensverhaal van meneer Bae en zijn familie is door Eric Foley, directeur van VOM-Korea, beschreven in het boek These are the generations. De Nederlandstalige editie is getiteld De Geheime erfenis en telt 160 bladzijden. Het boek is voor € 4,95 (excl. € 1,95 bestelkosten) te bestellen via www.sdok.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen