PRAATGRAGE EVANGELIST

Uw taak? ‘Een keer in de vijf weken leid ik een samenkomst, van begin tot eind. Die begint om 11.30 uur, maar we zijn er al een uur eerder om alles klaar te zetten. Om 11.00 uur druppelen de eerste bezoekers binnen. Mijn vrouw biedt hen een kopje koffie aan en ik ben degene die praatjes aanknoopt. Doordeweeks zoek ik regelmatig mensen op die naar de dienst kwamen of er juist wegbleven. Verder zoek ik mensen op die wel staan ingeschreven maar met wie verder geen contact meer is.’

Uw motief? ‘Mijn passie is Jezus Zelf. In Hem gaf God heel veel, dat deel ik graag met zoveel mogelijk mensen. Ik gun hen niet aan de duivel. Evangeliseren is mijn levensroeping. Dat doe ik niet een uurtje per week, dat is mijn levenshouding geworden.’

Aantal uren? ‘In het voorbereiden van de samenkomst steek ik veel tijd. Het gaat om het Woord van God, dus dat moet je goed voorbereiden. Verder ga ik op bezoek, overdag, maar ook ’s avonds. Per week ben ik er heel wat uren mee bezig, naast mijn baan. Vaak gaat het om mensen die door het leven beschadigd zijn. Daardoor is het contact met hen intensief, daar gaat tijd in zitten. Iemand zei tegen me: “Jij verzamelt mensen met rafelige randjes.” Dat klopt wel.’

Het belang? ‘Met deze laagdrempelige samenkomsten bereiken we mensen die nooit een traditionele kerk binnen zouden stappen. De Poster gaat uit van de Vredeskerk (hervormde gemeente) en de Pniëlkerk (christelijke gereformeerde kerk). Binnen mijn gemeente, de Vredeskerk, is er aandacht voor De Poster. In de kerkbode wordt het genoemd, op de gebedskring wordt ervoor gebeden en de predikant (ds. J.B. ten Hove) bidt er regelmatig voor. Meestal is er een ouderling van een van beide kerken aanwezig in de samenkomst. Maar op een informatie-avond over evangelisatiewerk komt er niet meer dan tien procent van het aantal kerkgangers. Dat zou beter kunnen.’

Mooi? ‘Soms zijn er “toevallige ontmoetingen”, dan merk je dat je op het juiste tijdstip op de juiste plek bent, bijvoorbeeld om iemand te bemoedigen. Dat zijn ‘knipoogjes’ van God waaraan je zo duidelijk merkt dat het Zijn werk is. Juist als ik me zwak voel, gebeuren er mooie dingen.

Ik sprak een keer over je gedachten bij God brengen. Als illustratie van verkeerde gedachten had ik een pot brandnetels meegenomen. Na de preek reageren de mensen normaal gesproken, maar nu zei niemand iets. Toen de dienst was afgelopen, plukte een vrouw voorzichtig een blaadje af van de brandnetel. “Dat ga ik drogen, zodat ik je boodschap niet vergeet,” zei ze.’

Moeilijk? ‘Ik vind het lastig om problemen los te laten. De mensen met wie ik in aanraking kom, zitten soms diep in de nesten. Maar ik hoef niet alles op te lossen, het zijn niet mijn problemen. Ik mag ze bij God laten. Soms krijg ik ook moeilijke vragen tijdens de dienst. “Wat gebeurt er met mijn dochter die ernstig ziek is? Zij kent Jezus niet. Wat als zij sterft?” Zulke vragen kun je niet voorspellen, maar op dat moment krijg je de juiste woorden om antwoord te geven.’

De kerkelijke gemeente heeft, om goed te kunnen functioneren, ouderlingen en diakenen nodig. Maar waar zou de gemeente zijn zonder de inzet van ‘gewone’ gemeenteleden? In deze rubriek willen we aandacht aan hen geven.

Volgende keer: Wilma Mans uit Ooltgensplaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen