LUISTEREN DOOR DE GEEST

‘Mijn man, Paul, en ik zijn als zendelingen in dienst bij een zendingsorganisatie met de naam One Collective (tot voor kort International Teams). De visie van deze organisatie is om mensen samen te brengen en voor de onderdrukten op te komen,’ vertelt Elizabeth Musser. ‘Onze zendelingen wonen verspreid over de hele wereld. Paul en ik zijn verantwoordelijk voor de zendelingen in Europa en Noord-Afrika, 180 mensen in totaal. We bezoeken iedereen eens per twee jaar. Tijdens dat bezoek proberen we de man zowel als de vrouw afzonderlijk te spreken, we doen leuke dingen samen en we nemen cadeautjes voor hen mee uit Amerika als blijk van genegenheid. Verder blijven we in contact via Skype, e-mail en op andere manieren, en we komen hen op jaarlijkse conferenties tegen.’

Zendelingen zijn mensen die pastorale zorg geven aan anderen. Op welke manier hebben zij zelf pastorale zorg nodig?

‘Zendelingen zijn mensen, net als ieder ander. Het leven in een ander land en een andere cultuur brengt stress en spanning met zich mee. Persoonlijkheidstrekjes kunnen in zo’n situatie uitvergroot worden. Sommige werkers wonen in geïsoleerde gebieden. Een groot deel werkt met mensen die zelf de taal van het land niet spreken, zoals vluchtelingen of zigeuners. Deze werkers leren de landstaal ook niet, en zijn daardoor in sociaal opzicht geïsoleerd. Voor pastorale zorg kunnen ze lokaal vaak niet terecht. Natuurlijk zorgt de teamleider voor zijn teamleden, wij zien onszelf als aanvulling daarop. Wat ons verteld wordt, is vertrouwelijk, behalve als we dingen horen die echt tegen de wet zijn. Daardoor voelen de zendingswerkers zich vrij om hun verhalen en worstelingen aan ons te vertellen. Wij oefenen ons voortdurend in een goede luisterhouding, een luisteren dat door de Heilige Geest geleid wordt. Soms moet je zelfs luisteren naar de dingen die niet gezegd worden.’

Zijn er bepaalde bijbelverzen die leidend zijn in uw zorg aan de zendingswerkers?

‘In mijn bediening gebruik ik vaak wat de Heere me op dat moment aan het onderwijzen is in mijn stille tijd. Maar als ik een gedeelte moet noemen dat steeds terugkomt, is dat 2 Korinthe 1:3,4, waar onder andere staat: “...Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God getroost worden.” God laat het lijden dat we zelf doorgemaakt hebben, nooit teloor gaan. Hij is mijn sterkte geweest in moeilijke tijden, daar kan ik anderen mee troosten. Momenteel bidden we het Onze Vader samen met de werkers op een manier die is toegesneden op hun persoonlijke situatie.’

God laat het lijden dat we zelf doorgemaakt hebben, nooit teloor gaan

Hebben zendingswerkers vooral geestelijke vragen of psychische?

‘Die twee hangen nauw met elkaar samen. Soms komen we psychische nood tegen waar een geestelijke kant aan zit. De “geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten” waar Paulus over spreekt, kunnen van invloed zijn op depressie, verdriet of rouw waar de zendingswerkers mee kampen. Pas sprak ik een zendelinge die een traumatische gebeurtenis had meegemaakt en als gevolg daarvan leed aan depressie en PTSS. Zij vertelde me dat ze boos was op God, omdat Hij dat met haar had laten gebeuren. Het kost tijd om een dergelijke gebeurtenis te verwerken, niet alleen in psychisch en lichamelijk opzicht, maar ook geestelijk. Wij verwijzen soms door naar professionele zorg, zoals we ook in bovenstaand situatie hebben gedaan. We zijn dankbaar dat er een netwerk is van professionele mensen waar we op terug kunnen vallen.’

Hoe combineert u uw schrijversschap met uw rol als pastoraal werker?

‘Toen we deze baan aangeboden kregen, wist ik meteen dat het moeilijker zou worden om tijd voor schrijven vrij te maken. We zouden veel op pad zijn en vaak bezoekers over de vloer hebben. Ik bad dat God me zou laten zien hoe ik de twee rollen kon combineren, en dat Hij me zou bewaren voor bitterheid. Ik vind het heerlijk om pastorale zorg te geven, want net als mijn man heb ik een pastoraal hart. Maar ik vind het ook heerlijk om te schrijven. Het feit dat mijn Amerikaanse uitgever mijn nieuwe manuscripten niet meer accepteerde nadat we dit werk begonnen waren, maakte het nog moeilijker. Sommige van mijn boeken werden eerder in het Nederlands uitgegeven dan in het Engels! Schrijvers zeggen vaak dat je elke dag een poosje moet schrijven, maar ik kom er soms wekenlang niet aan toe. Het is een heel gegoochel om het auteurschap en het geven van pastorale zorg te combineren. Het houdt me nederig en bescheiden – dagelijks moet ik de situatie bij de Heere brengen en vraag ik Hem om trots en eerzucht af te pellen, zoals de laagjes van een ui.

Onze zendingsorganisatie staat me toe om deeltijds te schrijven, en daar ben ik dankbaar voor. De verhalen die ik van de zendingswerkers hoor, geven me inspiratie om te schrijven.

Er was een tijd dat ik me krampachtig aan het schrijven vastklemde, omdat ik er goed in was en mezelf erin kwijt kon. Op een gegeven moment zei ik echter tegen God: ‘Ik hoef niet te schrijven als U niet wilt dat ik me daarmee bezighoud.’ Daarna kreeg ik verschillende hartverwamende brieven van lezers, waaruit bleek dat God mijn boeken gebruikt om mensen te bemoedigen.’

Wat probeert u uw lezers mee te geven?

‘In een artikel heb ik eens gezegd dat ik mijn boeken zie als ‘entertainment with a soul’, bezield vermaak. Zo zie ik mijn schrijversschap. Ik probeer een goed verhaal met een boeiende ontknoping neer te zetten. Daar moet het echter niet bij blijven. Ik wil dat de lezer het ‘bezielde’ ontdekt in mijn boeken en de personages. Mijn doel is niet direct om een ‘christelijk’ boek te schrijven, maar wel een zo goed mogelijk verhaal, met echte personages en thema’s die een snaar raken bij de lezer en haar dwingen om na te denken en vragen te stellen, om te lachen, te huilen en hoop te koesteren, zodat ze tot in haar ziel ‘vermaakt’ wordt.’

Wat is het leidende motief in uw romans?

‘Het gaat vaak over redding, over hoop te midden van pijn en zorgen en over God, Die herstel kan brengen waar wij met brokstukken zitten. Het is een hele uitdaging om over hoop te schrijven zonder prekerig te worden, in clichés te vervallen of lange bijbelgedeelten te citeren.

Ik zie het als mijn roeping om het leven voor te stellen zoals het is. Soms is het leven behoorlijk troosteloos. Maar ik weet uit ervaring en uit verhalen van mensen om mij heen dat daarmee niet alles gezegd is. Er zijn altijd wendingen in het verhaal, en met de Heere God als Auteur van ons levensverhaal wordt het nooit voorspelbaar. Ja, het leven is vaak pijnlijk en veeleisend, waardoor we gedwongen worden om kracht uit Hem te putten. Het leven is niet makkelijk, maar wel troostrijk, hoopvol en rijk. Ik beschouw het als een geweldig voorrecht dat ik door mijn boeken mijn lezers mag bemoedigen en hoop mag geven.’

Elizabeth Musser (58) woont het grootste deel van haar tijd in Lyon, Frankrijk, en heeft vele boeken op haar naam staan. Van haar zijn onder andere verschenen: Schuilplaats (2011), Aan de andere kant van de bergen (2015), een trilogie over de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog met Twee bestemmingen, Twee testamenten en Twee werelden (2016) en Dichterbij dan je denkt (2017). Haar meest recente boek heeft als titel Als ik mijn ogen sluit (2018) en verhaalt over een echtpaar met een zoontje dat aan een ernstig hartdefect lijdt. Om de operatie te kunnen betalen, stelt zijn vader zich beschikbaar als huurmoordenaar, zonder dat zijn vrouw ervan afweet. Maar de moord mislukt. Toch krijgt hij het geld overgemaakt. In deze roman staan vergeving en genade centraal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen