GESPREK ZONDER DISCUSSIE

Geliefde broeders en zusters in Christus Jezus, onze samenleving is door de secularisatie enorm versplinterd geraakt. Er is nauwelijks nog één bezielend perspectief. Gevolg daarvan is een sterke individualisering.

Voor de hele kerk heeft dit ingrijpende gevolgen: verbrokkeling, afnemende bereidheid van mensen om zichzelf te zien in de context van de hele gemeenschap. Er is ook niet altijd besef van de roeping om ook kerk te zijn over de grenzen van de eigen gemeente en de eigen kerkelijke cultuur heen.

VERSCHEIDENHEID

Waar de modaliteiten vroeger betrekkelijk uniform waren, zijn ze dat nu veel minder. Dat is geen nieuw verschijnsel. Wel is het zo dat de verscheidenheid binnen de modaliteiten zelf ook steeds groter wordt. Toenemende verscheidenheid, toenemende individualisering zijn een grote uitdaging. Ze bieden echter ook kansen. Verscheidenheid is een bedreiging, maar is ook een kans om samen te ontdekken ‘welke de breedte en lengte en diepte en hoogte is, en bekennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot al de volheid Gods’. (Ef. 3:18 en 19 St. Vert.). De verscheidenheid in de gemeente, in de kerk, binnen onze modaliteit is pas een bedreiging, wanneer we er stilzwijgend aan voorbijgaan. We lijken dan tolerant en ruimdenkend, maar we zijn dan in feite onverschillig, omdat de ander en de andere opvatting ons niet wezenlijk raken. Was dat niet het destijds zo verfoeide model van de hotelkerk? Ieder zijn eigen kamer, maar nauwelijks nog een echte ontmoeting in de lounge?

VERLANGEN

Naast verscheidenheid neem ik een soort tegenbeweging waar. We ontmoeten in toenemende mate het verlangen om niet alleen voor onszelf te leven en niet alleen maar voor onszelf te geloven. Het wordt soms ingegeven door evangelische bevlogenheid, al is die ook vaak individueel. Maar we ontmoeten ook het uitdrukkelijke verlangen om wel uit je eigen comfortzone te treden en als geloofsgemeenschap en gelovige missionair in de wereld te staan. En misschien begint dat naar buiten gericht zijn wel met het leren van ontmoetingen binnen de geloofsgemeenschap. Met het leren verwoorden van het eigen geloof.

Hoe kunnen we gestalte geven aan de ontmoeting, waarvan onder andere sprake is in Efeze 3:18? Door met elkaar in gesprek te gaan vanuit het uitgangspunt zoals dat verwoord is in Psalm 66:8 (Oude Berijming): ‘Hoort, wat mij God deed ondervinden, wat Hij gedaan heeft aan mijn geest’. Het gesprek, zoals dat hier wordt bedoeld, is een geloofsgesprek: in de vertrouwdheid van de kleine kring delen we met elkaar wat we geloven, wat we daarvan en daaraan ervaren. Ja! Ervaren. God is de gans Andere, maar Hij laat zich als Nabije ervaren. Geloofsgesprekken zijn nodig vanwege de heiliging van onze levens en het versterken van onze identiteit als protestanten in Nederland.

Het is niet de bedoeling dat we hierover met elkaar in discussie gaan. Het gaat immers om de tere zaken van ons persoonlijk geloof, of van de ‘bevinding’. We luisteren naar elkaar, stellen een verhelderende vraag en laten het daarbij. Het is ook niet de bedoeling dat we datgene dat we gehoord hebben schriftelijk of mondeling naar buiten brengen. We willen immers zorgen voor onderling vertrouwen, voor veiligheid. Alleen op die manier kan het hier bedoelde geloofsgesprek vruchtbaar zijn. Vruchtbaar voor de deelnemers, vruchtbaar voor de gemeente, vruchtbaar voor de kerk en ik geloof ook vruchtbaar voor de wereld.

Het zal duidelijk zijn dat dit een andere manier is van het gesprek voeren dan we normaal gewend zijn. Meestal blijven gesprekken steken in het uitwisselen van standpunten, het eventueel voeren van discussie enz.

STARTZONDAG

Als beleidsorgaan van de Protestantse Kerk zetten we het komende jaar breed in op het leren voeren van het geloofsgesprek. We hebben er het thema voor de Startzondag van gemaakt, al zal in uw kring niet standaard een Startzondag gehouden worden. Maar het materiaal is er wel, ook beschikbaar voor gebruik in het kerkelijk seizoen – en er is rekening gehouden met diverse kerkelijke kleur. We spreken er ook over op de novembersynode, hoe bijbelgebruik en het geloofsgesprek te beoefenen zijn in de gemeente, in ontmoetingen, in gezinnen.

Door op deze manier het geloofsgesprek te voeren (dus zonder discussie), leren we weer echt te luisteren naar elkaar. Meer nog, naar datgene wat God in de levens van Zijn kinderen deed en doet: ‘Hoort wat mij God deed ondervinden.’

Ds. S. van Meggelen is preses van de generale synode van de Protestantse Kerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen