GLOBAAL BEKEKEN

Koos van Noppen, hoofd communicatie van de IZB, maakte dezer dagen een pamflet openbaar onder de veelzeggende titel ‘Messen trekken bij de Nachtwacht’, waarin hij zijn diepe zorg uit over de vernieling van de schepping (www.arocha.nl). Twee fragmenten volgen hieronder:

• Op 14 september 1975 bezocht de 38-jarige W.A. de R. het Rijksmuseum. Hij liep door de vleugel met zeventiende-eeuwse meesters, kwam in de zaal met de Nachtwacht van Rembrandt, liep resoluut op het kunstwerk af, trok een groot mes en begon diepe krassen op het doek te maken. Een suppoost wist hem te overmeesteren. Volgens ooggetuigen was de dader keurig gekleed en maakte hij geen ongewone indruk. De politie liet weten dat de man reeds enkele malen in een psychiatrische inrichting was verpleegd. De onbesuisde actie was wereldnieuws en riep alom afschuw op.

Het tafereel waar ik als twaalfjarig jochie gretig alle details over las, komt me weer voor de geest als ik nadenk over de manier waarop veel christenen vandaag met de schepping omgaan. De vergelijking gaat mank, inderdaad, want het is in werkelijkheid nog veel erger. Rembrandt was op het moment van die aanslag al ruim driehonderd jaar dood. Maar vandaag wordt onherstelbare schade toegebracht aan de schoonheid van de schepping, in aanwezigheid van de Kunstenaar. Alsof je een topstuk molesteert, terwijl de schilder naast je staat. Hoelang zal hij dat aanzien? Christenen zeggen zelfs de Maker te eren en te aanbidden (...)

Wat we de natuur aandoen, doen we onszelf aan. Het is zelfvernietiging op wereldschaal.’ De aard en de omvang van de problematiek en het onvermogen van burgers, politici en industriëlen om het proces te keren – daar lig ik geregeld wakker van. En mijn betrokkenheid bij het christelijk geloof maakt het probleem niet kleiner, eerder groter.

• Wat staat ons te doen?(...) Christelijke bezinning op de milieucrisis begint met inkeer. Die zal wel even tijd vergen, want ze zet een streep door veel van wat we lange tijd volkomen vanzelfsprekend vonden. Er is een samenhang tussen inkeer en omkeer. Vandaar ook: terug naar het eenvoudige leven. Zelfbeheersing is óók een vrucht van de Geest. We zullen een proces op gang moeten brengen waarin we ons hele leven kritisch onder de loep durven te nemen. Via die route (her)vinden we het eenvoudige leven in dankbaarheid.

***

Uit het boek Het huis vol. Een geschiedenis van het naoorlogse grote gezin van Anita Terpstra (uitg. Hollands Diep, Amsterdam) volgt hieronder een fragment over ‘lijfstraffen’:

Niet alleen thuis was een lijfstraf een geaccepteerd middel, op school gold dat evengoed. Om een leerling tucht bij te brengen, te straffen of te laten gehoorzamen, sloeg de meester of juf bijvoorbeeld met een rietje of liniaal op de handpalm van het kind. Aan het oorlelletje draaien was ook een populaire methode. In 1982 was het op school afgelopen met dergelijke praktijken: het Europese Hof bepaalde dat lijfstraffen voor kinderen zonder toestemming van de ouders verboden zijn.

Inmiddels is het ook strafbaar om je eigen kind te slaan, al is er in de praktijk nog niemand voor in de gevangenis beland (langdurige mishandeling is een ander verhaal). Zou je aan een volwassene een tik uitdelen, dan loop je kans om opgepakt te worden. Maar sla je je kind, dan betreed je wettelijk gezien een schimmig gebied.

Op het sociale vlak is dat anders. Op internet zijn er fora vol tirades van tegenstanders te vinden. Zelfs voorstanders van de corrigerende tik geven aan dat slaan vaak uit onmacht gebeurt en dat ze zich er schuldig om voelen. Volgens een Unicef-rapport uit 2014 wordt wereldwijd 80 procent van de kinderen door hun ouders geslagen.

Uit een meta-analyse van 75 studies blijkt dat kinderen die door hun ouders worden geslagen agressiever worden, minder intelligent zijn en meer psychische problemen hebben dan kinderen die niet geslagen worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen