MARKANTE KERKGEBOUWEN

De Hillegondakerk is de oudste kerk van Rotterdam. De kerk in Rotterdam-Hillegersberg stamt in haar huidige vorm ongeveer uit het jaar 1500. De oudste oorkonde over Hillegersberg is van 993. De kerk is op een zogenaamde donk gebouwd, een zandrug in een veengebied. Volgens de overlevering heeft de kerk haar naam te danken aan de reuzin Hillegond, die haar schort met zand in het veengebied leegstortte om er te kunnen bouwen. Tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten in 1426 werd de kerk verwoest; voor de herbouw van de kerk is materiaal gebruikt van de kasteeltoren die naast de kerk stond en ook verwoest was. De kerk is in gebruik als de hervormde wijkgemeente Hillegondakerk.

De Breepleinkerk is weliswaar niet oud (bouwjaar 1932) maar mag zich verheugen in een mooi stukje geschiedenis.
In de Tweede Wereldoorlog dankten twee gezinnen hun leven aan de koster en de dominee van deze kerk. In 1942 klopte een jong Joods stel aan bij de koster om onderdak. Deze zaagde een luik in de zolder achter het orgel, waardoor er een schuilplaats ontstond. Dit echtpaar zou er uiteindelijk 34 maanden verblijven. Een ander Joods gezin vroeg bij de dominee om onderdak, die dit met de koster overlegde. De laatste moest toen wel toegeven dat er al een gezin zat; de dominee had nooit iets gemerkt. De koster zaagde nog een luik en ook dit gezin kreeg onderdak. De kerk werd vlak voor het eind van de oorlog door de Duitsers onderzocht op wapenbezit, maar de onderduikers werden niet gevonden.

De gotische Sint-Laurenskerk is het enige overblijfsel van het middeleeuwse Rotterdamse stadscentrum. De kerk dankt haar naam aan Laurentius van Rome, de patroon van Rotterdam. De kerk werd in fasen gebouwd en was aan het eind van de vijftiende eeuw voltooid. Tijdens de Reformatie werd de kerk protestants; onder anderen Wilhelmus à Brakel en Abraham Hellenbroek (schrijver van het catechisatieboekje ‘Voorbeeld der Goddelijke Waarheden’) waren als predikant aan de kerk verbonden. Het bombardement in de Tweede Wereldoorlog richtte grote schade aan; het dwarsschip van de kerk werd verwoest. Men wilde de kerk slopen, maar Adolf Hitler verbood dit. De kerk werd van 1952 tot 1968 gerestaureerd.

De Pelgrimvaderskerk in Delfshaven dankt haar naam aan de Pelgrimvaders, een groep Engelse geloofspuriteinen die in deze kerk in 1620 hun laatste dienst hielden alvorens naar Amerika te vertrekken, om daar een nieuw bestaan op te bouwen. In 1417 werd de kerk gebouwd als Sint-Antoniuskapel, in 1761 werd de kerk ingrijpend verbouwd en kreeg ze haar huidige gevel. Bijzonder aan de kerk is het carillon, dat 44 klokken telt. Daarnaast zijn de rijk versierde preekstoel, het doophek en de glas-in-loodramen de moeite van het bezichtigen waard. Ook deze kerk werd tijdens de Reformatie protestants en is in gebruik als de hervormde gemeente Delfshaven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen