ALLES VAN GOD VERWACHTEN

Door Samuël heen geeft de Heere God een opmerkelijk nieuw begin voor het volk Israël. Eeuwenlang is het een terugkerend refrein geweest dat Israël zich afkeerde van God. Van Gods kant is het daarom ook stil geworden. ‘Het woord van de HEERE was schaars in die dagen.’ (1 Sam.3:1) Maar God roept Samuël al jong en blijft door hem heen tot het volk spreken.

ONVRUCHTBAAR

Zeker als je ook in onze tijd verlangt naar zo’n wending, zo’n nieuwe lente, is het van belang om wat meer in te zoomen op Samuëls leven. Bewust gaat de bijbelschrijver uitvoerig in op zijn afkomst.

Samuël blijkt de eerstgeboren zoon te zijn van een vrouw die lang onvruchtbaar was, Hanna. Onvruchtbaarheid komt vaak aan de orde in de Bijbel. Het is een uiterst kwetsbaar en gevoelig thema. Wat is er veel verdriet omheen... De vragen kunnen je aanvliegen en bitterheid ligt op de loer. Hanna is ook bitter, zeker omdat haar collega-echtgenote Peninna wel kinderen heeft van hun gezamenlijke man Elkana. Peninna laat ook geen gelegenheid onbenut om Hanna te treiteren.

Verdriet en bitterheid: het is een duistere combinatie die je zomaar bij God vandaan kan drijven. Je kunt verstrikt raken in je vragen en je boosheid. Maar bij Hanna werkt het andersom. Als zij met de hele familie in Silo is, vlucht zij naar het heiligdom, de tempel waar de ark van God staat. ‘Bitter van gemoed bad zij tot de HEERE en zij huilde erg.’ (1 Sam.1:10) De hogepriester Eli denkt eerst dat zij dronken is, maar ze maakt duidelijk wat er aan de hand is: ‘Ik heb mijn ziel uitgestort voor het aangezicht van de HEERE.’ (vers 15)

Hanna heeft gebeden en ze heeft een belofte gedaan: als God haar een zoon geeft, zal ze die aan de HEERE toewijden. En Eli geeft een bemoedigend antwoord: ‘Ga in vrede, en de God van Israël zal u geven wat u van Hem gebeden hebt.’ Zo gebeurt het ook: Elkana en Hanna krijgen een zoon, en Hanna geeft het kind de naam Samuël: ‘gebedsverhoring van God’. Dit bijzondere kind wordt krachtig door God gebruikt om aan heel Israël een nieuw begin te schenken.

Wordt de HEERE alleen gedankt dat alles goed verliep?

Ik vraag me weleens af of wij echt alles van God verwachten, ook als het gaat om een nieuwe lente in de kerk. Dat zéggen we natuurlijk wel, maar intussen wordt van een nieuwe predikant vaak wel verwacht dat hij door preken en pastoraat zorgt voor een vollere kerk. En een aantrekkelijker liturgie moet meer jongeren trekken. Nieuwe activiteiten moeten meer onderlinge band kweken. Intussen komt er in vrijwel alle gemeenten waar een gebedsmoment is maar een handjevol gemeenteleden op af. Natuurlijk, ook bij vergaderingen en op bijbelkringen kan God worden gesmeekt om nieuw geestelijk leven. Maar gebeurt dat wel? Of wordt de HEERE alleen gedankt ‘dat alles in goede orde mocht verlopen’?

Hanna is een vrouw die vlucht naar God. En wie nu om zich heen kijkt in West-Europa, heeft alle reden om vol verdriet te vluchten naar God. Aangrijpend vind ik de uitvaarten, waar je een toespraakje mag houden omdat ‘ma echt gelovig was’, terwijl de kinderen afstand hebben genomen van het geloof en de kleinkinderen van niets meer weten.

HARTENKREET VAN HANNA

‘Ik heb mijn ziel uitgestort voor het aangezicht van de HEERE.’ Dat is de hartenkreet van Hanna, en het is het begin van een nieuwe lente voor Israël. Waar het om gaat, is dat we persoonlijk én als gemeente steeds meer leren wat dat is: onze ziel uitstorten voor de HEERE. Als we dat doen, zal Hij zeker antwoorden.

Deze geschiedenis versterkt de hoop en het vertrouwen. En beslist zal God dan ook werken door de preken en het pastoraat van voorgangers, Hij zal door Zijn Geest creativiteit geven voor de invulling van diensten en voor het opzetten van activiteiten. Maar dat zijn de middelen die Hij gebruikt, Hij is Zelf de Bron. En bij die Bron moeten we zijn.

Gelukkig zijn er ook in ons deel van de wereld altijd mensen geweest die God hebben gesmeekt om de uitstorting van Zijn Geest. In onze dagen mogen we daar iets van zien. Bij één zo’n uitvaart kwam er een hippe, jonge vrouw naar me toe, die zei: ‘Dank u wel dat u het Woord van God heeft gebracht. Als enige in de familie ben ik christen. Ik bad altijd met mijn oma.’ Vanuit de Bron vloeit nieuw leven!

Ds. C.M. van Loon is predikant van hervormde wijkgemeente De Samaritaan te Rotterdam-Centrum.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen