PIONIEREN

Voor wie het mocht zijn ontgaan: sinds enkele jaren heeft de Protestantse Kerk het plan opgevat overal in den lande pioniersplekken te stichten. Eenvoudig gezegd: op plekken waar de kerk letterlijk de deuren moest sluiten, wil de kerk opnieuw beginnen. Dat getuigt van moed. Het is ook bemoedigend dat jongeren het aandurven om in die situatie de handen uit de kerkelijke mouwen te steken. Het is missionair werk nieuwe stijl. Dat wil zeggen: er is veel ruimte om te experimenteren. Dat ligt ook wel voor de hand want het woord een pionier zegt al dat je nieuwe wegen bewandelt.

ONDERWEG

Het is overigens een vergissing om te denken dat de kerk pas de laatste jaren over pioniers beschikt. In het blad OnderWeg (GKv/NGK) las ik een mooi interview met ds. Marius Noorloos. Hij heeft bekendheid gekregen door zijn werk op het gebied van gemeenteopbouw. Inmiddels 79 jaar, kijkt deze pionier terug op zijn leven in dienst van de kerk en van Gods Koninkrijk. Een paar fragmenten. Over zijn tijd in Lelystad zegt hij het volgende:

‘(...) toen ik in Lelystad kwam, ontdekte ik dat kerkgangers vaak op vermolmde bomen leken. In hun vorige gemeente gingen ze nog geregeld naar de kerk en waren ze actief. Maar als ze werden overgeplant, deden ze het niet meer. Ik stond voor een raadsel. Wat gebeurde hier nou? In die tijd ben ik gaan studeren op randkerkelijkheid.

Uit interviews met passieve gemeenteleden leerde ik dat hun geloof verdroogd, verkalkt was. Ik herinner me een vrouw die mijn vraag wat het geloof voor haar betekende met een letterlijke tekst uit de Catechismus beantwoordde.

Toen ik haar vroeg wat ze zelf tegen haar kinderen en kleinkinderen zou zeggen, was het lang stil. Uiteindelijk zei ze: “Ik zou het niet weten ” ’. (...)

Hoe zat het bij uzelf van jongs af aan?

‘Ik groeide op in de hoogtijdagen van het standpuntengeloof. Mijn ouders gingen in de oorlogstijd mee met de Vrijmaking, mijn vader schreef grote stukken over dogmatische en kerkrechtelijke zaken. (...) Toch waren er toen ook andere invloeden. Bij mijn ouders was er een diep verlangen naar bevindelijke geborgenheid bij God. Wat betekent een “een rijke Christus voor een arme zondaar”, vroegen ze zich af. De echte diepgaande antwoorden vonden zij bij de christelijk-gereformeerde predikanten (...). Stiekem gebruikte mijn vader als ouderling hun preken tijdens leesdiensten – netjes gekaft om niet betrapt te worden’. (...)

Wat is de uitdaging voor de gereformeerde kerken van nu?

‘Voor veel predikanten is het lastig om vol te houden. Ik heb veel kerkelijke processen hoopvol zien starten, maar treurig zien eindigen. Terwijl volhouden een kernwoord is in het Nieuwe Testament. We leven in een samenleving die steeds meer uiteenvalt, het is niet makkelijk om dat als kerk anders te doen. Bovendien is geloofs- en gemeenteopbouw vaak te intern gericht. Duurzaamheid, oecumene, bevrijding en genezing mogen niet marginaal blijven’.

NEDERLANDS DAGBLAD

In het Nederlands Dagblad stond een niet minder boeiend interview met een andere pionier.

Wat betekent het om te pionieren in Syrië? Daarover vertelt de 28-jarige Mathild Sabbagh. Zij is predikante in al-Hassakeh waar ISIS heeft huisgehouden. Zij studeerde in Beirut aan de Near East School of Theology. Toen zij hoorde dat van de tweehonderd gemeenteleden er nog slechts veertig overgebleven waren en dat de predikant naar Zweden was gevlucht, besloot zij terug te keren naar Al-Hassakeh.

‘Ik zag de nood in mijn geboortestad en wist dat God mij daar riep. Er waren geen mannen meer om de kerk te leiden. Het leven moet er terugkomen.’

Nu zij na vier weken in Nederland te zijn geweest terugkeert naar Syrië, vertelt zij hoe gevaarlijk die beslissing was. Dat bleek op haar eerste werkdag.

Tijdens gevechten sloeg een raket in in haar huis. ‘Nog nooit was ik zo bang als toen. Mijn familie en die van mijn oom, die net op bezoek was, vluchtten naar de kelder. Vijf dagen heb ik mijn neefjes en nichtjes zitten voorlezen, om ze maar af te leiden en bezig te houden. Er was geen water of stroom, en uiteindelijk werd ons huis in brand geschoten. Pas toen hielden de gevechten op.’

Het gevaar weerhoudt haar niet om terug te gaan. De beste manier om angst te overwinnen, is die recht in de ogen te kijken, zegt ze. ‘Nergens op aarde is het veilig. Echte vrede vind je alleen bij Christus. Het leven overwint de dood, dat is wat mij drijft. We laten de kerk niet wegvagen.’

ISIS is weg, maar aan de beproevingen komt geen einde.

De Koerdische strijdkrachten vallen Syrisch-orthodoxe en Armeense scholen aan, vertelt Sabbagh. Eerder deze maand moesten drie scholen hun deuren sluiten, omdat hun leergangen niet voldeden aan de eisen van het Koerdische zelfbestuur. Ook mag het Syriac als ‘liturgische taal’ niet langer onderwezen worden. Uit protest dreigen alle bisschoppen en christelijke schoolbesturen in de provincie Hassakeh een staking uit te roepen en zelfs hun zondagse erediensten te annuleren. ‘Dat laatste is voor ons een zware beslissing, maar dan laten we de wereld weten wat hier gebeurt. Dit is de enige manier, om duidelijk te maken waar we met ons geloof voor staan.’

Zij heeft ervaren dat vervolging niet alleen een beproeving is en zwaar lijden met zich meebrengt maar dat vervolging ook tot iets goeds kan leiden.

Het aanhoudende geweld heeft kerken naar elkaar toegedreven (...). ‘Het opende de weg voor kerken om harder aan de weg te timmeren en meer samen te werken. Onze band met elkaar is veel inniger. Vooral het werk onder kinderen is enorm gegroeid. In mijn kerk had ik vier jongeren, nu zijn het er driehonderd.’ Want vooral de kinderen gaan de Syrische voorgangster aan het hart. ‘De kerk moet de hand naar kinderen uitsteken, want de kerk is de enige schuilplaats in oorlogstijd.’

Als ze vandaag terugkeert naar het Midden-Oosten, hoort Mathild Sabbagh het levensmotto van haar ouderlijk gezin in haar achterhoofd. ‘Strijd de goede strijd, loop de wedloop en volhard in het geloof. Mijn broer Jaqub, dominee in Homs, zit op dezelfde lijn. Leef je leven door Jezus te volgen en in zijn voetspoor Gods koninkrijk te zoeken, een andere reden is er niet. Om die reden blijf ik werken in de kerk. Het leven is daar een zegen, ik kan er niet buiten.’

Dit interview maakt op mij diepe indruk. Vooral omdat opnieuw duidelijk wordt wat de kern van het pionieren is – wat het trouwens altijd geweest is – namelijk het verkondigen van het Evangelie. Welke activiteiten de kerk ook mag en moet ontplooien, dit is de kern en daarvan gaat ook aantrekkingskracht uit. Nergens ter wereld wordt zo’n boodschap gehoord. Maar deze liefde is geen goedkope liefde, omdat zij geworteld is in gehoorzaamheid aan de Meester, zelfs als lijden en dood ermee gemoeid zijn. Het interview begint ermee dat Mathild Sabbagh zegt: ‘Ik mis mijn kinderen van de zondagsschool.’

Er is hoop voor Syrië: kinderen horen het Evangelie!

Dr. A.A.A. Prosman uit Amersfoort is emeritus predikant.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen