GLOBAAL BEKEKEN

Bij zijn afscheid als predikant van de Jacobikerk in Utrecht kreeg ds. Andries J. Zoutendijk Woorden van reisgenoten aangereikt. Barbara Lamain schreef een bijdrage onder de titel ‘Heilige grond in de Jacobikerk’. Een citaat:

Bij mijn aankomst in Utrecht in 1994 trof ik in de Jacobikerk een predikant die er voor mijn gevoel toen al jaren was. Achteraf bleek hij er nog maar ‘net’ te zijn. Vanaf het begin was hij voor mij onlosmakelijk verbonden met Utrecht en met de Jacobi.

Kerkelijk gezien is Voorthuizen voor mij verbonden aan verschillende predikanten en voorgangers. Verschillende karakteristieken van deze mensen herkende ik in de predikant van de Jacobi. Het joviale, de bevlogenheid en gezelligheid van ds. W.J. Gorissen, de belezenheid en egyptologische kennis van ds. J. Broekhuis. De eerbied voor God en goudeerlijkheid van ds. H.A. Samsom die daarmee zoveel ruimte gaf. De meeslepende preken van ouderling met preekbevoegdheid T.C. Zuyderduyn. De wijze woorden van de oude koster G. Liefting: de eerwaarde heer wiens gezag op het dorp buiten kijf stond. Wanneer hij op de preekstoel stond, voelde ik: hij spreekt namens God. Dominees kwamen en dominees gingen. Liefting bleef. Hij was er altijd. In voor- en tegenspoed. Hij kon ineens onaangekondigd voor de deur staan. Wat waren we verrast en dankbaar toen hij dat deed. In Utrecht was er ook iemand die bleef: de predikant van de Jacobikerk. Hij was er altijd. In voor- en tegenspoed. Hij kon ineens bellen of mailen. Wat ben ik daar dankbaar voor!

Waar de bijbelse beelden in Voorthuizen uitwaaierden over het dorp, werden ze in Utrecht voor mij geconcentreerd in één gebouw. Heilige grond. Net zoals Mozes stond op heilige grond. De plek waar ik elke week boven het gewone leven werd uitgetild. Wat al het andere in een ander licht plaatste. Het relativeerde. Het maakte dingen bevrijdend onbetekenend. En gaf aan andere dingen des te meer betekenis en glans. Er viel licht. Het prachtige licht op zondagmorgen in deze kerk waar de hemel de aarde raakt. Een stukje hemel in ons o zo aardse leven.

***

Ds. M. van Kooten (Elspeet) schreef onder de titel Levieten in de kerk een boekje over ‘Orgeltrappers, dorpelwachters, voorzangers en anderen sinds de Reformatie’ (uitgave de Banier, Apeldoorn). Zomaar een van de lezenswaardige anekdotische fragmenten:

Soms werd er speciaal een voorlezer aangesteld, zoals jarenlang in Staphorst de gewoonte was. De laatste was Herman van Arnhem die daar functioneerde van 1970 tot 2014. Zijn vader – Johannes van Arnhem – was van 1932 tot 1972 voorlezer in Montfoort, zij het dat hij een groot deel van die tijd ook zitting had in de kerkenraad als diaken. Toen hij benoemd werd kreeg hij onder andere de volgende instructies: ‘hij zal zijn werk verrichten in: a. de gewone godsdienstoefeningen des Zondags, hetzij predik- hetzij leesdiensten; de beurten op de feestdagen; de bid- en dankstonden; de huwelijksinzegeningen; alle voorvallende openbare godsdienstoefeningen in de week; hij zal den Statenbijbel lezen en voorlezen in de oude taal en spelling; hij zal in eventueele vacature geen gezangen zingen’. Waar men destijds in de hele regio over de ‘vrouw’ van de naaste las, werd in Montfoort ‘wijf’ gelezen. De voorlezer had immers de instructie ondertekend.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen