GRATIE

De storm is geluwd. Heel Nederland was in de ban van Lili en Howick. Heel Nederland leefde mee met deze twee tieners, die geworteld zijn in ons land en die toch terug moesten naar Armenië. Staatssecretaris Harbers lag wekenlang onder vuur. De ontlading volgde toen hij op het allerlaatste moment uitzetting voorkwam door gebruik te maken van zijn zogenaamde discretionaire bevoegdheid. Opluchting alom. Rien Fraanje, secretaris-directeur van de Raad voor Openbaar Bestuur, blikt in Christelijk Weekblad terug op deze zaak.

CHRISTELIJK WEEKBLAD

Toen op die zaterdagochtend het nieuws volgde dat ze alsnog een verblijfstatus krijgen, leek het alsof we toeschouwer waren geweest van een wekenlang media-event dat per se een Hollywoodachtig happy end moest krijgen. En geheel conform de traditie van de blockbusters (een kassucces) van Amerikaanse makelij stelde ook niemand vragen, terwijl het rammelende script tal van open eindjes had: was het niet sadistisch dat deze kinderen wekenlang tevergeefs hoopten en toen er geen hoop meer was zij alsnog amnestie kregen? Waarom werd pas te elfder ure dispensatie verleend? Had dat niet veel eerder gekund? Niemand leek van zins deze vragen te beantwoorden. Eind goed, al goed, zo leek de heersende opinie. Op naar het volgende stuk rood vlees dat de arena in zou worden gegooid. Daar zit nu net de pijn. (...)

Kort na het pardon voor Lili en Howick liet het ministerie weten dat staatssecretaris Harbers sinds zijn aantreden in november 2017 in totaal 26 keer gebruik gemaakt heeft van zijn bevoegdheid waardoor 59 mensen in Nederland mochten blijven. Kortom, 25 van die 26 keer zijn geruisloos langs ons en Nieuwsuur, het Jeugdjournaal, Pauw en Jinek gegaan. Als de lobby wel via de openbaarheid wordt gespeeld, ontstaat een onvoorstelbare en giftige dynamiek die de staatsecretaris verhindert alleen nog de feiten en niets dan de feiten van het individuele vluchtdossier te wegen. (...)

Je blijf zitten met het ongemakkelijke gevoel dat de emoties van de mediacratie de overhand hebben gekregen. Ga maar na: waarom kwamen Lili en Howick in het nieuws en niet die andere honderden kinderen voor wie een zelfde lot dreigt? Waarom wisten zij wel de weg naar de media en politiek te vinden? Krijgen minder welbespraakte kinderen ook zo uitgebreid de kans om hun verhaal te doen in talkshows en nieuwsprogramma’s?

Medewerkers van de IND (Immigratie- en Naturalisatie Dienst) zeggen: ‘Wij moeten straks weer de rechtszaal in om hier gewortelde gezinnen uit te zetten naar landen waar het leven nog veel minder prettig is dan in Armenië. (...) Dan moeten wij uitleggen dat de situatie veel minder schrijnend is dan die van Howick en Lili, maar dat is in veel gevallen eigenlijk niet met droge ogen vol te houden.’

Fraanje: Het lijkt mij alleszins gerechtvaardigd dat Lili en Howick hier in Nederland hun leven mogen voortzetten. Maar dat geldt zeer waarschijnlijk net zo goed voor tal van andere kinderen voor wie de mediacratie geen oog heeft (gehad). De slotzin van het artikel: Mediagenieke, assertieve en welbespraakte mensen hebben zonder meer een voorsprong. Vanuit rechtstatelijk oogpunt heet dat: willekeur.

REFORMATORISCH DAGBLAD

Ds. Salim Shalash is voorganger van een baptistengemeente in het Israëlische Nazareth. Tijdens zijn bezoek aan Nederland vertelt deze Arabische christen over de wonderlijke groei van de kerk in Nazareth. Aan het interview dat het RD met hem had, ontleen ik het volgende.

In Nazareth Illit (dit is een voorstad van Nazareth met een overwegend Joodse bevolking, AP) staan vier kerken van Messiaanse Joden die belijden te geloven in Jezus als hun Verlosser. ‘Het is ongelooflijk wat er gebeurt’, zegt ds. Salim Shalash, voorganger van de Home of Jesus the King Church in Nazareth. (...) In 2009 begon ds. Shalash met een zevental mensen te bidden in zijn eigen huis in Nazareth. Er ontstond een Arabische kerk, die snel groeide. Momenteel telt de baptistengemeente, met de naam Home of Jesus the King Church, 110 leden. Bij een dochtergemeente in Haifa zijn zeventien leden aangesloten. (...)

Ds. Shalash is blij met de goede verstandhouding tussen zijn christelijke gemeente en de Messiaanse gemeenten. Hij gaat regelmatig voor in twee van deze gemeenten in Nazareth Illit. ‘Het is nieuw dat Messiaanse Joden en Arabische christenen in liefde samenleven’, stelt hij.

De christen-Arabier ziet de laatste jaren grote veranderingen. ‘De contacten met de orthodoxe Joden zijn en blijven moeilijk. Ik spreek wel met hen, maar krijg dikwijls geen antwoord. Heel anders is het met seculiere Joden. Zij staan open voor gesprekken en gaan in steeds grotere getale geloven in Jezus als de Messias.’ Dat heeft hij één keer van nabij meegemaakt. Het betrof een arme Joodse vrouw aan wie hij een voedselpakket bracht. Ds. Shalash: ‘Ze was verwonderd dat een Arabier haar hielp. Ik zei dat het kwam door onze Verlosser en haalde teksten uit Jesaja 53 en Psalm 22 aan. Ze bezoekt nu een Messiaanse gemeente in Nazareth Illit.’ Als hij hierover spreekt, wordt de predikant heel enthousiast. Naar zijn inschatting zijn er al meer dan 30.000 Messiaanse gelovigen in Israël en groeit dat aantal explosief. De voorganger vertelt dat er alleen in Nazareth vorig jaar meer dan honderd Joden zijn gaan geloven in Jezus als hun Messias. ‘Vijf jaar geleden was het moeilijk om in Nazareth Illit een Jood te vinden die in Jezus geloofde’, voegt hij eraan toe. ‘Nu is het bijna andersom. Er is sprake van een opwekking, een tsunami. Het is ongelooflijk wat er gebeurt. Net als bij de wonderbare visvangst.’

Wat mij treft, is dat de groei van de kerk in Israël juist plaatsvindt onder Joden die hun eigen traditie vaarwel hebben gezegd, dus de seculiere Joden. Daarin tekent zich een ontwikkeling af die anders is dan bij ons. Bij ons sluit de seculiere samenleving zich af voor het Evangelie en stelt zich hoogstens open voor andere vormen van religie. Het is waar dat Israël tal van religies herbergt (over godsdienstvrijheid gesproken!), toch gaat de ontwikkeling daar een andere kant op. Het Evangelie is daar geen afgesleten boodschap maar een nieuwe boodschap. Er is een gezegde: onbekend maakt onbemind. Blijkens bovenstaand verhaal is dat in Israël gelukkig anders. Het feit dat hun eigen traditie hen niet in de weg staat, geeft openheid voor het onbekende Evangelie van Jezus de Messias. Een ander gezegde luidt: kan uit Nazareth iets goed komen? Antwoord: ja, toen 2000 jaar geleden, maar ook in onze tijd.

DE OOGST

De Oogst is het maandblad van de Stichting tot Heil des Volks, tegenwoordig afgekort als THDV. Werken op de Wallen is een kerntaak van THDV. Daar werkt ook Gratia Selier. Zij heeft een Hongaarse moeder en spreekt daarom vloeiend Hongaars. Dat stelt haar in staat om contacten te leggen met de Hongaarse vrouwen die daar als prostituee werken.

Ik heb vaak mooie gesprekken over hun thuisland, hun familie en de problemen waar ze mee worstelen. Er is een vrouw die ik al zes jaar elke maand bezoek, ze zorgt voor haar familie in Hongarije en stuurt steeds geld. (...) Ze zegt vaak dat wij de enigen in haar leven zijn met wie ze bepaalde dingen kan delen en die haar waardevol vinden. (...) Als we praten vallen onze verschillen weg, we praten als gelijken met elkaar en kijken door de problemen en uiterlijkheden heen. Ik zie dan zoveel kwetsbaarheid en gebrokenheid, maar ik zie ook dat God er is. Hij is aanwezig in die situaties, in die ontmoetingen. Niet alleen voor de vrouw die we bezoeken maar ook voor mij. En dat raakt me elke keer weer: Hij is daar op dat moment. (...) Ik mag een stukje met hen meelopen, vertellen dat er hoop is en een betere toekomst. Ik mag hoop brengen op plekken waar het donker is, dat vind ik rijk.

Toch bijzonder als je dit werk mag doen en Gratia heet. Genade: daar komt het op aan.

Dr. A.A.A. Prosman uit Amersfoort is emeritus predikant.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen