DS. H. HARKEMA (1947-2018)

In de eerste plaats gold dit, naast zijn gezin, zijn gemeenteleden: in St. Philipsland, Brakel, Onstwedde en Middelharnis. Maar naast de gemeenteleden, ook de dorpsgenoten. Met name van Onstwedde, waar hij ruim 22 jaar diende. Hij was een bekende en gewaardeerde dorpsgenoot, die op vele terreinen actief, behulpzaam en meelevend was. Niet dat dit in andere gemeenten niet van toepassing was, maar daarvan is mij minder bekend. Hij heeft deze gemeenten korter mogen dienen dan de 22 jaar in Onstwedde.

EEN BEPERKING

Die ‘ander’, die anderen, waren ook de andersbegaafden, lichamelijk en geestelijk gehandicapten, al zou hij dat woord niet snel in de mond nemen. Hij sprak liever over ‘mensen met een beperking’. Veertig jaar is hij intensief betrokken geweest bij het werk met en voor deze mensen. De vanaf 1976 door de hervormde vrouwenbond georganiseerde vakantieweken voor andersbegaafden ondervonden een enorme groei en toen in 1981 de vereniging ‘Op weg met de ander’ werd opgericht, werd ds. Harkema de bezielende voorzitter, een functie die hij dertig jaar vervulde.

Met die ‘ander’ ging hij op weg in prediking en pastoraat, want uiteindelijk ging het om het behoud van kostbare zielen. Dat was zijn uiteindelijke doel voor allen die de Heere op zijn weg plaatste en dat waren er velen. Op weg met de ander, zondag in de prediking, en in de week allen die hij ontmoette. Daarvoor reisde hij ontzettend veel. Ds. Harkema, een bewogen mens met een ruim hart die voor iedereen klaar stond en voor iedereen plaatsmaakte om uiteindelijk dé weg met de ander te gaan.

IN ELKE GEMEENTE

Ds. Harkema en zijn vrouw verhuisden in 2013 vanuit Middelharnis naar Onstwedde, waar hun jongste dochter Agathe, die in 1998 op zeventienjarige leeftijd na een ernstig bromfiets ongeluk overleed, naast de kerk begraven ligt. Het ging toen al niet goed met hem. De angst bestond dat hij slechts enkele maanden in Onstwedde zou mogen wonen. Tot hun verwondering en dankbaarheid werd de gezondheidstoestand redelijk stabiel, zodat hij regelmatig bezoek kon ontvangen. Dat deed hem erg goed, hij genoot ervan.

Het was fijn om op bezoek bij hem te gaan. Hij was altijd belangstellend. Altijd weer de vraag: Waar preek je zondag en wat is je tekst? Het leek of hij in elke gemeente wel eens geweest was. De gesprekken waren boeiend en gingen vaak over de exegese van bijbelwoorden. Het was plezierig en vooral leerzaam. Hij sprak open en eerlijk over zijn ziekte en later ook over de acute leukemie van zijn vrouw, Ina. Wonderbaarlijk hoe zij samen in deze moeilijk situatie getuigden over hun geloof, hun houvast. Geloven, zei hij dan, niet begrijpen en toch aanvaarden. Een vreugde om hen zo te horen getuigen.

DE KANSEL MISSEN

De Amsterdamse etser en dichter Jan Luyken deed in 1694 een boek met etsen over allerlei beroepen het licht zien, onder de titel Het menselijk bedrijf. Etsen met daaronder een zesregelig gedicht; een plaatje met een praatje. Er is er ook één over de leraar, de dominee. Het bijpassende gedicht begint met de woorden:

Die ’t Volkck ter heemelwaard sal leiden,
Moet selfs van ’t Stof der Aarde scheiden.

Diepe, betekenisvolle woorden. De afgelopen dagen hebben we het ervaren: Harke Harkema, dienaar van het Woord van God, staat er op de rouwbrief. Tientallen kansels, van zuid tot noord, heeft hij beklommen. Duizenden diensten mocht hij leiden en in al die diensten heeft hij het doel voor ogen gehouden om het volk ten heemelwaard te leiden, om samen met hen op weg te gaan. Door middel van waarschuwing, bemoediging, vertroosting en onderwijs.

Ja, die kansel, wat miste hij die! In de tijden dat hij zich wat beter voelde, verzuchtte hij wel eens: ‘Misschien dat ik toch nog wel...’ Het mocht niet zo zijn. De Heere vond het genoeg. Hij is op 5 november overleden, Letterlijk: over het lijden heen.

KROON DES LEVENS

Harke Harkema, ridder in de orde van Oranje-Nassau. Volkomen terecht dat hij deze onderscheiding heeft ontvangen. Wie zou dat ontkennen? We mogen echter geloven dat deze dienaar van het Goddelijke Woord een rijkere onderscheiding mocht ontvangen: de kroon des levens.

Wat zal hij gemist worden! Wij wensen zijn vrouw, Ina, en de kinderen en kleinkinderen Gods troost en nabijheid en van harte Gods zegen voor de komende moeilijke tijd.

Ds. N. Noorlander, Onstwedde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen