DE DEUR WAGENWIJD OPEN

Uw taak? ‘Ik verleen psychopastorale hulp en counseling. Dat houdt in dat ik mensen op allerlei vlakken begeleid, maar met name op het gebied van huwelijk en gezin. Hulp rond echtscheidingen is een speerpunt in mijn hulpverlening. Deze problematiek raakt me diep. Ook in onze gemeente komt echtscheiding helaas voor. Het is heftige, aangrijpende materie, gecompliceerd, en het gaat altijd gepaard met veel pijn en verdriet; tegelijkertijd is het boeiend. Ik ben ook preventief bezig, door bijvoorbeeld voor catecheten gastlessen over liefde, trouw en relatie te verzorgen. Het is van belang dat de jeugd in deze verwarrende tijd op een goede manier nadenkt over liefde en trouw.’

Uw motief? ‘Ik beschouw dit werk als het vervullen van de roeping om met volharding en toewijding op elkaar betrokken te zijn. Als individu hebben we deze roeping, maar ook als gemeente. Binnen de gemeente worden we gevoed en leren we van elkaar. Vervolgens mag ik een schakel zijn tussen mensen van buiten en de kerk. Ik ervaar het als positief wanneer we binnen de gemeente voor elkaar klaarstaan en er ook zijn voor mensen buiten de kerk.’

Aantal uren? ‘Het precieze aantal uren is niet zo relevant. Ik heb geen betaalde baan, de kinderen zijn de deur, uit dus heb ik tijd om me hiervoor in te zetten. Het is intensief want ik krijg veel te maken met crisispastoraat. Om balans te houden in mijn bezigheden vind ik het fijn en verrijkend om naast het verlenen van pastorale hulp preventieve cursussen te geven.’

Het belang? ‘We leven in een verwarrende wereld, mensen zijn op zoek naar liefde, warmte en aandacht. Het is de taak van de kerk om de deuren wagenwijd open te zetten en de liefde van Christus te laten zien, om echte interesse in de ander te tonen. Ik zie de kerk als herberg: mensen mogen er schuilen om bemoedigd, vertroost en vermaand te worden. Of er ook mensen van buitenaf de kerk inkomen? Ik kom wel mensen tegen die terugverlangen naar de kerk. Het is dan van belang om de drempel om die stap te zetten zo laag mogelijk te houden.’

Mooi? ‘Mijn hart ligt in de ontmoeting met mensen, in het contact van vrouw tot vrouw. Ik vind het mooi om samen een weg te zoeken, om samen te bidden. Dit werk heeft voor mij een spiegelfunctie: ik ontmoet door de ander mezelf. Ik ervaar dat als een rijke zegen – een persoonlijke groei in zelfkennis en Godskennis. Ik vind het prachtig wanneer in een ontmoeting het volle licht van Christus gaat schijnen en bij iemand het masker van pijn, verdriet en zorgen afgaat. Dan verschijnt er een mooi en kwetsbaar mens.’

Moeilijk? ‘De problematiek rond echtscheiding is zo gecompliceerd dat je je vaak machteloos voelt. Je ziet een ander wegzakken in een moeras. Soms heb ik ook geen woorden meer en denk ik: ‘Wat heftig wat die ander mee moet maken, wat een lijden.’ Ik vind het soms moeilijk om mijn rust in Christus te vinden en niet door emoties meegesleept te worden. Van nature ben ik een gever. Gelukkig heb ik begeleiding van een professional die mij (en anderen die actief zijn in het pastoraat) coacht.’

De kerkelijke gemeente heeft, om goed te kunnen functioneren, ouderlingen en diakenen nodig. Maar waar zou de gemeente zijn zonder de inzet van ‘gewone’ gemeenteleden? In deze rubriek willen we aandacht aan hen geven.

Volgende keer in deze serie, Gijs Dijkgraaf uit Uddel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen