Theologia Reformata komt met nummer over verhouding tot cultuur

Als we een gemiddelde Nederlander vragen of het christelijk geloof conservatief of progressief is, zal het antwoord vermoedelijk neigen naar de eerstgenoemde karakteristiek. Zeker gereformeerde orthodoxie heeft de naam dat het net als de islam en het Vaticaan conservatief naar vorm en inhoud is. Orthodox christendom staat op tal van terreinen nogal eens bekend om een defensieve houding: christenen zijn in de politiek tegen het verdwijnen van zondagsrust, zij verzetten zich moreel tegen de openstelling van het huwelijk voor homoseksuele paren, medisch stellen zij zich op als tegenstanders van euthanasie. Ten aanzien van etnische gastvrijheid kunnen er ook krachtige tegenstemmen klinken, het protest tegen bloot in reclameuitingen komt ook nogal eens uit deze hoek, ten aanzien van de wetenschap weigeren velen om de inzichten van de evolutieleer te aanvaarden, in culturele uitingen kan er van deze bevolkingsgroep protest worden verwacht tegen seksualiteit en vloeken in kunst en media, enzovoorts. Kortom, de totaalindruk van de gereformeerde gezindte in onze cultuur is er één van cultuurmijding en conservatisme, of van een vlucht in een subcultuur. De vraag is in hoeverre dit beeld klopt. Daarover gaat het themanummer De trein der traagheid van Theologia Reformata, het wetenschappelijke tijdschrift van de Gereformeerde Bond.

Voor dit themanummer is een aantal invalshoeken geselecteerd dat vanuit de centrale onderzoeksvraag bekeken wordt. Het lijkt erop dat christenen in de Vroege kerk positiefkritisch gebruikmaakten van de wijsgerige cultuur, terwijl Gods geboden hen ook tot vreemdeling maakten in hun context. Dr. Eginhard Meijering gaat hierop in gaan. Dr. Aza Goudriaan neemt de lezer mee door de eeuwen heen. Hoe beoordeelden christenen door de loop der eeuwen de hen omringende cultuur?

Een sociologische benadering kan laten zien hoe orthodox-gereformeerde christenen vandaag staan ten opzichte van de cultuur. Hoe wordt er vanuit de cultuur van de 21e eeuw naar orthodox-gereformeerden gekeken? Dr. Cors Visser leidt deze vragen in, terwijl dr. Gijsbert van den Brink op deze vragen ingaat vanuit een wetenschapshistorische perspectief. Vanaf de Verlichting waren christenen/theologen actief in wetenschap; hoe is dat nu? Aan dr. Bart-Jan Spruyt is de vraag gesteld hoe orthodoxgereformeerden in de 21e eeuw over participatie in culturele vormen denken. Is de angst voor de (boze buiten)wereld terecht? Dr. Wim van Vlastuin gaat in zijn evaluatie van dit nummer in op het cultuurvormend vermogen van de orthodoxie: ‘Er zijn wel constructieve voorstellen, maar geen contemporaine voorbeelden. Als er geen voorbeelden zouden zijn, zou dat wel een bevestiging zijn dat orthodox-gereformeerden minder katholiek zijn dan hun voorvaderen. Aangezien orthodox-gereformeerden graag in de lijn van de traditie blijven, ligt hier een hele uitdaging.’

De meditatie werd verzorgd door ds. B.A. Belder uit Brakel, de Reflexen door dr. H. van den Belt en het focus-artikel door dr. C.J. de Ruijter.

Voor abonnementen, proefnummers en losse nummers (€ 12,50) is het adres: bureau Gereformeerde Bond, Kleine Fluitersweg 253, 7316 MX Apeldoorn, tel. 055-5766660; email: info@gereformeerdebond.nl.

R.P. DE GRAAF, REDACTIESECRETARIS

...de Trein keert altijd terug, traag maar zeker. [...]
Johan Daisne,
De trein der traagheid
(Antwerpen, 1963)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen