KERST IN VELE DORPEN

‘De koning is gestorven!’ Somsak kijkt verschrikt op van zijn werk in de garage. Zijn vrouw, Rajiroth, komt aanrennen. ‘Hij is nu echt gestorven!’ Ze kijken elkaar verdrietig aan. Hun hele leven lang is Bhumibol hun geliefde koning geweest. Nu, na zeventig jaar op de troon, is hij gestorven. In al die tijd heeft Thailand dertig eerste ministers gehad en één koning. Somsak en Rajiroth doen meteen rouwkleding aan. Als ze buiten komen, zien ze dat iedereen in het dorp Chondaen al in het zwart loopt, of op weg is naar huis om zich te verkleden.

De rest van de dag gaat de garage dicht. De monteurs worden naar huis gestuurd. Somsak kijkt hen trots na. Vijfendertig jaar geleden begon hij als reparateur van bromfietsen. Nu heeft hij de grootste garage van het district. Goede monteurs heeft hij hard nodig, want als hij eerlijk is moet hij toegeven dat hij meer tijd besteedt aan predikant zijn dan aan auto’s repareren. Dat is langzaam zo gegroeid. Toen hij tweeëntwintig was, hoorde hij een preek die hem in het hart raakte. Van die dag stamt zijn gewoonte om elke dag om vier uur op te staan voor bijbelstudie en gebed. De kerk waar hij het Evangelie hoorde was 125 kilometer bij Chondaen vandaan, gedeeltelijk over bergwegen. Daarom begon hij zelf diensten te houden.

Gek vonden mensen dat. De duizenden inwoners van Chondaen waren allemaal boeddhist. De tienduizenden mensen in de hele streek ook. En nu begon Somsak deze vreemde God te aanbidden. Maar hij hield vol, gesteund door Rajiroth. Ze kregen kinderen. ‘Lam’ noemde hij hun zoon.

‘Waarom Lam?’ vroegen mensen soms. Dan had Somsak het over het Lam Gods. Af en toe waren er mensen die luisterden en tot geloof kwamen. In zijn garage had hij klanten uit de hele omgeving. Als hij maar enigszins de kans kreeg, vertelde hij hen over Jezus. En hoewel het christendom zo vreemd was voor Chondaen, werd hij toch gerespecteerd. De garage groeide, en de kerk groeide. Inmiddels zaten er wel honderd mensen in de kerk.

De dagen na het overlijden van de koning staan in het teken van rouw. Op de televisie worden telkens terugblikken op het leven van koning Bhumibol uitgezonden. De voorbereiding voor de rouwplechtigheden gaan van start. Een jaar van rouw wordt afgekondigd. De crematie zal pas een jaar later gaan plaatsvinden. De militaire regering verordent dat grote bijeenkomsten niet toegestaan zijn in deze periode.

Bij die laatste mededeling kijken Somsak en Rajiroth elkaar aan. Dezelfde gedachte schiet hen door het hoofd: ‘En onze kerstviering dan?’ Kerst is overal bekend, zelfs bij de boeddhisten in Chondaen. ‘Het nieuwe jaar van de buitenlanders’, dat is het voor hen. Waarom daar slingers en rode mutsen met witte bollen erop bijhoren is hen niet duidelijk, maar die zijn overal. Plastic kerstbomen met knipperende blauwe, rode en groene lichtjes staan bij de grotere winkels. Het is het enige moment in het jaar dat er een logische aanleiding is om het hele dorp over de Heere Jezus te vertellen. En dat doen Somsak en Rajiroth dan ook, al jaren. Dit jaar hebben ze met de kerk al 3000 euro opzij gelegd voor de grote kerstviering. Elk jaar komen er wel 2000 mensen. Natuurlijk, ze komen voor de cadeautjes die verloot worden en voor het eten. Maar ze horen in ieder geval ook het Kerstevangelie. En soms komt er iemand terug, gaat geloven en wordt lid van de kerk.

‘Wat gaan we nu doen?’ vraagt Somsak aan zijn vrouw. Ze denken erover na. Ze brengen het in gebed. Kerst moet toch gevierd worden. Die 3000 euro moet toch gebruikt worden. Na een paar dagen zijn ze eruit. Ze kondigen het aan in de kerk: ‘Dit jaar kunnen we geen grote kerstviering houden. Maar we kunnen wel kleinere bijeenkomsten houden. Als jullie nou familie hebben in een dorp in de omgeving, laat het ons weten. Dan gaan we daar kerstfeest vieren.’ Na afloop van de dienst komen verschillende leden enthousiast naar hen toe. Later die week komen er nog meer suggesties binnen. En al gauw is er een lijst van zeventien dorpen waar ze het kerstfeest kunnen vieren. ‘Zeventien! Dat wordt hard werken,’ roept Rajiroth uit. ‘Dan doen we de garage dicht,’ antwoordt Somsak.

En zo gebeurt het. Ruim twee weken lang trekt Somsak met zijn gezin en een paar leden van de kerk van dorp naar dorp. Als ze Chondaen uitrijden, zitten ze meteen tussen de rijstvelden. Net na de dood van de koning waren die nog geel van de rijpe rijst. Maar inmiddels is er geoogst: op het ene veld is de maaimachine geweest, op het andere veld heeft een lange rij maaiers met sikkels gestaan. Nu staan de stoppels te verdrogen op de velden. Hier en daar lopen witte koeien met lange hangoren die proberen nog wat eetbaars te vinden. De boeren – en in de dorpen is iedereen boer – hebben het nu rustig. Het is de ideale tijd om mensen bij elkaar te roepen.

De pick-up trucks uit Chondaen hobbelen over steeds smallere weggetjes. Aan de horizon worden de bergen van Thung Salaeng Luang steeds groter. Dat is het nationale park met savannes en oerwouden en prachtige bloemenvelden dat ten noorden van Chondaen ligt. Uiteindelijk komen ze aan bij het eerste dorp, dat Hemelse Akker heet.

Bij het dorpshuis wacht het dorpshoofd hen op. Hij is vereerd dat er ook bij hen een kerstfeest gehouden wordt. Daardoor wordt de bijeenkomst toch wat groter dan de bedoeling was. Het halve dorp loopt uit. Er komen wel driehonderd mensen. De kerkleden uit Chondaen zingen een paar kerstliederen. Er wordt gegeten. Somsak pakt de microfoon. De meesten hebben hem wel eens gezien, die succesvolle garagehouder uit Chondaen. Hij vertelt dat Kerst over Jezus gaat. En dat Jezus God is. En dat Jezus hen kan redden en helpen. En dat ze Jezus moeten gaan volgen.

Daarna worden de kerstcadeaus uitgedeeld. Iemand die al langer christen is, vraagt aan Somsak: ‘Waarom heb je God de Vader niet genoemd?’ Somsak zegt: ‘Deze mensen weten niks. Ik wil hen niet in de war brengen. Laat ze eerst weten dat Jezus God is en dat ze Hem nodig hebben. De rest komt later wel.’ Somsak vertelt hoe hij in deze dorpen, waar niemand het Evangelie kent, zijn best doet geen woorden en begrippen te gebruiken die voor christenen begrijpelijk zijn, maar die boeddhisten in verwarring brengen. Voordat Somsak en de christenen uit Chondaen vertrekken, zeggen verschillende dorpelingen dat ze Jezus willen gaan volgen. ‘Dan kom ik over twee dagen terug om jullie meer te vertellen,’ belooft Somsak. Geschrokken trekt een kerklid hem aan zijn mouw. ‘Maar op die dag moeten we een kerstfeest houden in Bananendorp.’ ‘Dan moet het maar allebei, maar we kunnen baby-christenen niet zomaar een week aan hun lot overlaten.’ Somsak en de mensen die met hem zijn meegekomen stappen weer in hun auto’s. Het is laat geworden. Aan de heldere hemel fonkelen ontelbare sterren. Het licht van de autolampen over de smalle weggetjes tussen de rijstvelden is het enige andere licht dat zichtbaar is.

Zo gaat Somsak door, elke dag een kerstviering in een ander dorp. Van Hemelse Akker naar Mooi Veld naar Bananendorp naar Boeddha’s Voetstap naar Hellingdorp naar Moerasdorp. Overal is de ontvangst hetzelfde. Overal zijn er mensen die het Kerstevangelie geloven. Somsak schakelt zijn trouwe kerkleden die al jaren bij hem zijn, in om terug te gaan naar alle dorpen en de nieuwe gelovigen verder te onderwijzen. De boodschap beklijft. Uit zeventien kerstvieringen komen zeventien huiskerken voort. Na ruim dertig jaar trouwe dienst komt alles bij elkaar: Somsaks dagelijkse bidden voor zijn omgeving; de diepe bijbelkennis die hij opgebouwd heeft door elke ochtend om vier uur zijn bijbel te openen; de groep trouwe medewerkers die hij de afgelopen jaren gevormd heeft; de eenvoudige manier om het Evangelie uit te leggen, met de nadruk op Jezus Zelf; het vaste voornemen om snel nazorg te verlenen; en nu het gedwongen zijn om niet mensen naar zijn kerk uit te nodigen, maar het Evangelie bij hen thuis te laten klinken.

Als Somsak na de kerstvieringen terugkomt in Hemelse Akker, zijn er niet meer honderden mensen die naar hem komen luisteren. Een groep van twintig mensen, vooral ouderen, is overgebleven. Ze zitten in kleermakerszit op de houten planken van het huis van opa Ohd. Boven hen is het golfplaten dak. Door de kieren tussen de planken onder hen zien ze de kippen onder het huis scharrelen. Over de weg loopt een groepje mensen dat ook bij de kerstviering was, maar nu weer naar de boeddhistische tempel onderweg is. Maar deze groep luistert aandachtig naar de bijbelverhalen die verteld worden. Ze geven aan elkaar door hoe de Jezus die ze net hebben leren kennen, hun gebeden verhoort. Nog maar een paar weken geleden kwamen ze voor een mooi pakje met een strik erop. Nu weten ze dat het mooiste kerstcadeau Jezus Zelf is.

‘Aan wie gaan we het nog meer vertellen?’ vraagt Somsak. Er volgt een druk geroezemoes. Iedereen heeft wel familie in dorpen die het Evangelie nog nooit gehoord hebben. ‘Nou, een voor een dan.’ Er wordt een plan gemaakt om de dorpen af te gaan. De nieuwe gelovigen doen de introductie. Mensen die al langer christen zijn, vertellen over de Heere Jezus. En zo gaat wat met Kerst begonnen is, de hele provincie door. Een nieuw kerstwonder: wat met Kerst 2016 begon met zeventien vieringen, is binnen twee jaar uitgegroeid tot 290 nieuwe huiskerken. Want Jezus leeft!

Dr. M. Visser werkte van 2000 tot 2015 als kerkplanter in Thailand.

Sommige details in dit verhaal zijn verzonnen om het tot een verhaal te maken. Maar Somsak, zijn garage en zijn kerk bestaan echt. De 290 huiskerken hebben inmiddels meer dan 4500 leden. In oktober was er een doopdienst waarin 444 nieuwe gelovigen werden gedoopt. Dit jaar worden er kerstvieringen in 60 nieuwe dorpen gehouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen