GLOBAAL BEKEKEN

‘Dit keer is er aandacht voor ‘Sjabbat en Zondag’ in Israël en de kerk. Er is een bijdrage opgenomen van de in 2016 overleden dr. Bloeme Evers-Emden over ‘Sjabbat in een Joods gezin’, ‘sjabbat ruiken’.

Sjabbat behoort voor mij tot een ongelofelijk creatief ‘bedenksel’, dat het doordeweekse leven al tevoren doorstraalt. Dat klinkt wat pathetisch, maar het is wél zo. Het is de menging van het aardse met het hogere. Dat aardse wordt opgeheven tot het spirituele. Hoezo?

We moeten op vrijdag het huis schoongemaakt hebben, want de Sjabbat gaat op vrijdagavond met zonsondergang in. De Sjabbat-tafel is gedekt met wat we aan moois in huis hebben. Je doet je Sjabbatkleren aan. Als er een gast komt in zo’n vale blauwe broek zeg ik weliswaar niets; de gast kan die broek toch niet ter plekke uitdoen, maar ik vind dat Koningin Sjabbat daarmee geen eer wordt aangedaan. Ik heb lekkerder gekookt dan op doordeweekse dagen, hoewel ik bepaald geen keukenprinses ben. Toch sta ik op vrijdagmiddag in de keuken. En als de kinderen indertijd uit school kwamen zeiden ze: ‘je kunt Sjabbat al ruiken!’ Al die voorbereidingen scheppen de verwachting van iets feestelijks.

Maar de spirituele zaken op zich mogen niet vergeten worden en daarom kijk ik al op donderdagavond wat de sidra van de week is (het deel dat die Sjabbat in de synagoge uit de Tora voorgelezen zal worden) om me daarop voor te bereiden. Want ik weet dat er daar op vrijdag weinig van komt.

De sjabbat maakte in het christendom plaats voor de zondag, hoewel in naam nog wel gebruikt. Of het ook zo (nog) toegaat? Ten dele wellicht wel. Maar de tijdgeest heeft de zondagsbesteding niet onberoerd gelaten.

***

Hugo C. van Woerden zond een fragment uit een ‘pastorale zendbrief’ die Luther in 1523 schreef aan ‘de uitverkoren lieve vrienden van God, alle christenen in Riga.

Ravel en Dorpel in Rijnland, mijn lieve heren en broeders in Christus’.

Christus alleen is onze Heere, Priester, Leraar, Herder, Vader, Heiland, Helper, Troost en Toeverlaat voor eeuwig. Dat is Hij in onze zonden, in onze dood en in onze nood en verder in alles wat ons ontbreekt, zowel voor de tijd als voor de eeuwigheid.

Want zó hebt u het gehoord en geleerd, dat, wie gelooft dat Jezus Christus door Zijn bloed – zonder onze verdienste en naar de wil en het welbehagen van God de Vader – onze Heiland en de Herder van onze zielen is geworden, dat dan dit geloof, ons Christus ook eigen maakt en schenkt. Want het bloed van Christus is zeker niet van mij of van u, omdat we vasten en bidden, maar alleen omdat we geloven. Zoals Paulus zegt: ‘Wij weten, dat de mens door het geloof rechtvaardig wordt, zonder de werken der wet’ (vgl. Romeinen 3:28).

Dit geloof geeft ons een blijmoedig en gelukkig hart, vol liefde tot God, omdat het ziet dat het ook Gods wil en welbehagen is, dat Christus zo liefdevol met ons omgaat. Dit wil het zeggen: door Christus tot de Vader komen en tot de Vader getrokken worden, vrede met God hebben, en gerust en vrolijk de dood en alle ongeluk tegemoet zien. Waar nu dit geloof niet is, daar is blindheid, geen christen, of ergens een vonkje van enig Goddelijk werk of Goddelijk welbehagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen