De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

GLOBAAL BEKEKEN

4 minuten leestijd

‘Het antisemitisme is weer terug van weggeweest’, schrijft prof. dr. Klaas A.D. Smelik in Israël en de Kerk (‘bijbelse bezinning en toerusting van de christelijke gemeente’), over ‘antizionisme en antisemitisme’:

Vooral – maar niet uitsluitend – linkse Nederlanders keren zich tegen Israël om zo de Palestijnse zaak te steunen. Het zionisme wijzen zij af, de bezetting van Palestina moet naar hun oordeel zo spoedig mogelijk stoppen en Israël moet worden geboycot, want het zou handelen in strijd met het internationale recht – een zeer geliefde stoplap in de antizionistische propaganda. De Palestijnen worden hierbij steeds als slachtoffer voorgesteld, ook wanneer zij de daders zijn van terroristische aanslagen tegen Israëlische burgers, kinderen en zelfs baby’s inbegrepen.

De scheidslijn tussen antizionisme en antisemitisme is een omstreden zaak: antizionisten beweren bij hoog en laag dat zij geen antisemieten zijn en ook niets tegen Joden hebben; hun tegenstanders stellen dat zij wel degelijk antisemitisme verkondigen. Zelf maak ik een onderscheid tussen salonfähig antizionisme en onverbloemd antizionisme.

Bij het onverbloemd antizionisme wordt het bestaansrecht van de Joodse staat zonder meer ontkend – ook al was de oprichting van een Joods nationaal tehuis de wens van de Volkenbond en later de Verenigde Naties, hetgeen resulteerde in het verdelingsplan van 1947. Bovendien wordt in het onverbloemd antizionisme geen onderscheid gemaakt tussen zionisten, Israëli’s en Joden. ‘Dood aan Israël!’ wordt zonder probleem afgewisseld met ‘Dood aan de Joden!’ In het salonfähig antizionisme stelt men dat men slechts kritiek heeft op Israël en geen enkel probleem met Joden heeft. Gerechtvaardigde kritiek op Israël moet mogelijk zijn zonder dat men het verwijt te horen krijgt een antisemiet te zijn. Dit is natuurlijk zonder meer waar: tegenstanders van de regering Netanyahu vindt men net zo goed binnen als buiten Israël. Zo bezien lijkt er geen vuiltje aan de lucht, maar wanneer men naar de praktijk kijkt, blijkt dat het niet bij gerechtvaardigde kritiek blijft. De verguizing van de staat Israël blijkt een voortzetting te zijn van de verguizing van het jodendom sinds de Oudheid.

***

Ds. Piet L. de Jong schreef ‘meditaties over ouder worden’ onder de titel Onze jaren zijn zeventig (Kok/Boekencentrum, Utrecht). Uit het eerste hoofdstuk, over Psalm 90:1:

Op de vraag ‘Hoe oud bent u?’ heb ik me indertijd aangewend te zeggen dat ik van ’47 ben. Dan moeten ze het zelf maar uitrekenen. Sinds kort ben ik dus zeventig jaar. Een bijbeltekst die zich meteen aan me opdrong rond die verjaardag was de bekende zin: ‘Zeventig jaar duren onze dagen...’ (Ps. 90:10). Of zoals de Statenvertaling vertaalde: ‘Aangaande de dagen onzer jaren, daarin zijn zeventig jaren...’ De psalm wrijft het er bij ons dus diep in. Mooi dat je zeventig jaar bent geworden en nog ouder en ouder wilt worden. Maar u bent de grens van normaal nu dus gepasseerd en velen van uw tijdgenoten gingen u al voor.

De grenspalen zeventig en tachtig komen uit deze psalm. Onder vorige generaties was dit de oudejaarspsalm. Als kind en als jongere werd ik van deze psalm nooit blij. (...) Als scholier op het gymnasium moest ik elke dag twaalf kilometer fietsen. Heen en terug over vaak kale binnenwegen op Walcheren. Je voelde je kwetsbaar als het begon te onweren. Maar gaandeweg kende je overal een schuilplaats. Onder de brug over een vaart. Achter een elektriciteitshuisje. Onder een afdak aan het eind van een Zeeuwse boerenschuur. Vaak stond je daar met meer mensen. Te schuilen en te wachten tot het onweer en de oordelen voorbij waren. Is God zo’n plek? Zo zet de psalm in. God is een schuilplaats. Onderweg altijd te vinden. Al eeuwenlang. Van generatie op generatie. Kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, God gaat door. ‘Wij mogen bouwen op de vaste grond / van uw beloften en van uw verbond.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 maart 2019

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 maart 2019

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's