LACHEN VERBINDT

Pas blikte ik terug met de jongeren van catechisatie op het afgelopen seizoen. Ik vroeg hen op te schrijven wat ze geleerd hadden en hoe ze terugkeken. Een enkeling kon iets bedenken wat hij of zij geleerd had. Maar de meeste evaluaties bevatten zinnen als: ‘de sfeer was goed’, ‘het saamhorigheidsgevoel is verbeterd’, ‘we hebben plezier gehad’ en ‘wij hebben gelachen met elkaar’. Even denk je dan: heb ik het wel goed gedaan?

Maar toen dacht ik aan een kwalitatief onderzoek dat een aantal jaar geleden gedaan is onder jongeren uit verschillende religieuze tradities in Amerika. De onderzoekers wilden graag te weten komen waar jongeren zich aan verbinden binnen hun geloof. Ze noemen dit de anchors of commitment, oftewel de ‘ankers van verbondenheid’. Als conclusie noemen ze dat jongeren zich vooral verbinden aan religieuze tradities en rituelen, aan God, aan een denominatie, aan leden van de geloofsgemeenschap, ouders, de Heilige Schrift en religieuze leiders. Jongeren bouwen hun religieuze identiteit met verschillende bouwstenen. Tot zover niet zoveel verrassends.

Het wordt boeiend wanneer de onderzoekers ontdekken dat alle ankers van verbondenheid iets relationeels in zich hebben. De bouwstenen van de religieuze identiteit van de jongeren worden bij elkaar gehouden door stevig cement: relatie. Bijvoorbeeld: een Joods meisje vertelt dat de Joodse feesten belangrijk zijn voor haar. Bij doorvragen blijkt dat het haar met name gaat om het relationele aspect van de feesten: het samen feestvieren, het bij elkaar komen, de gezelligheid, het contact met familie en vrienden op de feesten.

De onderzoekers eindigen het artikel met de oproep aan opvoeders en religieuze leiders. Wil je dat jongeren zich verbinden met het geloof? Dan moet je zorgen dat jongeren zich aan deze ankers kunnen verbinden. Bied religieuze tradities en rituelen, leer hen verhalen uit de traditie, moedig een persoonlijke relatie met God aan. Maar investeer ook zeker in relaties: zorg ervoor dat jongeren met andere mensen uit de kerk een relatie op kunnen bouwen, versterk de ouder-kindrelatie, maak contact mogelijk. Toen de resultaten van dat onderzoek tot me doordrongen, was ik eigenlijk heel dankbaar voor alle reacties van de jongeren.

Dr. Elsbeth Visser-Vogel is senior docent en onderzoeker bij de Christelijke Hogeschool Ede.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen