DE ROTARYCLUB OP BEZOEK

Daar moest ik wel even over nadenken. Zonder echt te weten wat voor club het is, heb je zomaar een (al dan niet terecht) beeld in gedachten. Om kennis te maken was ik welkom op een open avond. Dat was niet zomaar een avond, omdat er een gastspreker was: oud-premier Balkenende. Ik besloot te gaan. Tot op de dag vandaag kijk ik er dankbaar op terug. Om zomaar een paar dingen te noemen: de open gesprekken tijdens het diner. De belangstelling voor mijn werk als predikant. De waardering van de oud-premier omdat er ook een predikant in de zaal was. Het was goed om er te zijn en ook op deze plek als representant van de gemeente van Christus een plek in te nemen. Het viel me op en deed me goed: ik was er meer dan welkom.

VERLANGEN

Uiteindelijk ben ik geen lid geworden, ondanks de hartelijke uitnodiging en de goede sfeer. Wél hebben we op onze beurt de leden van de Rotaryclub uitgenodigd voor een kerkdienst in onze monumentale Oude kerk. In de hoop en met het verlangen dat mensen die soms een flinterdun lijntje met God hebben, ontdekken dat Hij alles met hen heeft en naar hen uitziet.

In februari was het zover: de uitnodiging was verstuurd. En die werd positief ontvangen! Dat maakte me dankbaar. Op de bewuste zondagochtend zouden er ongeveer tien Rotarians aanschuiven. Inmiddels was bekend geworden dat het een doopdienst zou zijn. Dat vond ik mooi en tegelijk lastig. Want: wat denk je als buitenstaander bij de oude (en voor ons vertrouwde woorden) van het doopformulier? ‘Wij zijn kinderen van de toorn.’ Hoe gaat dit landen? En daar komt bij: het wordt zondag prachtig weer, een vroege voorjaarszondag in februari. Zouden de Rotarians werkelijk komen?

VERWONDERING

Ze waren er. Vanaf de kansel zag ik de gemeente. Ik zag bekende gezichten van die ene keer, toen ik bij de Rotaryclub was. Dankbaarheid en verwondering tuimelden in mijn gedachten over elkaar heen. Ik preekte over Jezus, Die een kind naar voren haalt: ‘Wie dit kleine kind ontvangt in Mijn Naam, ontvangt Mij (...). Wie de minste onder u allen is, die zal belangrijk zijn.’ (Luk.9.:48) Daarmee zocht ik vooral aansluiting bij de slogan van de Rotaryclub: Service above self.

Na afloop van de dienst ontmoetten we elkaar in de Vluchtheuvel, naast de kerk. Gemeenteleden, de gasten van de Rotaryclub, kerkenraadsleden. Het deed me goed te zien dat allerlei mensen met elkaar in gesprek waren. Het maakte me dankbaar te horen dat het de Rotarians opviel dat we een hechte, liefdevolle gemeenschap zijn. Het raakte me toen ik een van de gasten waarderend hoorde zeggen dat hij aan het denken gezet was en echt aanhaakte bij de preek.

VERTROUWEN

Wat ervan komt? Ik weet het niet. Wij maaien niet, wij zaaien. Als kerkenraad, als gemeente. Als volgelingen van onze Heere. We geloven dat het Woord van onze God niet vruchteloos tot Hem terugkeert. In dat vertrouwen blijven we bidden om zegen.

De afscheidsgroet van een onkerkelijke gast klinkt veelbelovend na in mijn oren: ‘Tot de volgende keer!’

Ds. H.I. Methorst is predikant van de hervormde gemeente te Nieuwerkerk aan den IJssel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen