Globaal bekeken

In dagblad Trouw werd teruggeblikt op de ongeregeldheden op Urk. Aan het woord komt ds. J. Westerink (Chr. Geref. Kerken):

Hij was van 1976 tot 1987 dominee op Urk, wat hem als zoon van een visser in Elburg goed beviel. Hij keerde er vlak voor zijn emeritaat terug, in 2008. ‘Het was van weerskanten een eerste liefde.’ Hij is nog steeds actief voor de christelijk gereformeerde kerk en preekt door het hele land. Hij kent Urk door en door, en de rel doet hem verdriet, evenals de reactie erop. ‘Het ergst is dat dit ervoor gezorgd heeft dat door heel het land de naam van Jezus wordt gelasterd.’

Als zoiets in Emmeloord gebeurt, zegt de dominee, komt het niet in de krant. Maar als het christelijk Urk betreft, staan er oliedikke koppen. Dat voelt oneerlijk, maar Westerink begrijpt het ook wel. ‘Adeldom verplicht, luidt een uitdrukking. Als je een bepaalde pretentie hebt, brengt dat verplichtingen met zich mee.’

Hij is even stil. ‘Ik houd van Urk. Juist daarom zie ik de fouten. Ik adresseer dit punt ook zeker in de prediking. Ik heb mij onlangs, in de aanloop naar de provinciale statenverkiezingen, nog hardop in een preek afgevraagd of je het gebod dat je je naaste lief moet hebben als jezelf, wel kunt verenigen met de mentaliteit van de PVV.’

In zijn studeerkamer voerde hij vele pastorale gesprekken met de Urkers, ook als het om probleemjongeren ging. ‘Het is een eeuwenlange situatie dat kinderen hun vader weinig zien tijdens de opvoeding. Dat heeft toch gevolgen. Een visser zat eens een paar weken thuis en ik kwam op huisbezoek. De vrouw zei: ‘Ik moet wel wennen dat hij zich met m’n kinderen bemoeit’. Het waren ook zijn kinderen.’ (…)

Maar van een traditie van eigenrichting kun je niet spreken, zegt Westerink. ‘Het zijn vaak gewoon jongens die opruien, er wordt iets rondgebazuind en er ontstaat een oploop. Dat is praktisch in alle gesloten gemeenschappen zo. Urk is een heel nieuwsgierig en soms ook opvliegend volkje. Urkers delen tegenover elkaar ook weleens een klap uit.’

•••

In NTT Journal for Theology and the Study of Religion (Tilburg) schrijft Thomas Quartier over ‘Herinneringen en hoop in monastieke stervensverhalen’, uit de begintijd van het christendom.

• Over de dood van abt Pambo, gestorven rond 371:

Melania vertelt: ‘Kort na mijn bezoek ontsliep Pambo, de man Gods, zonder ziek te zijn, zonder koorts, nog bezig om een mand te vlechten. Hij was zeventig jaar oud. Hij liet mij roepen. Toen hij het laatste stuk gevlochten had zei hij, onmiddellijk voor zijn dood: ‘Neem deze mand ter herinnering aan mij. Iets anders om jou na te laten heb ik niet.’ Melania hulde zijn lichaam voor de uitvaart in linnen doeken en begroef hem. Daarna verliet ze de woestijn, maar de mand bewaarde ze tot aan haar levenseinde.

• Over de dood van vader Theodorus (gestorven in 368):

Vader Theodorus had de broeders die uit verschillende kloosters voor het paasfeest waren gekomen, met grote warmte toegesproken over de vragen die hun heil dienden. Hij wist namelijk dat hijzelf deze wereld zou verlaten. Ze baden in tranen: ‘Heer, wilt U degene van ons wegnemen die onze troost is? Wie moet zorg voor ons dragen? Neem mij en laat hem vrij, want hij kan de broeders naar een goed leven leiden.’ Dat deden ze drie dagen lang. Toen het moment van de dood was gekomen, zei Theodorus: ‘Heb ik jullie ooit door een woord of een bevel bedroefd? Ik kan me niet herinneren een van de broeders bedroefd te hebben, want nooit heb ik het heil van de zielen uit het oog verloren. Dat is echter niet mijn werk, maar dat van de barmhartige God.’ Toen overleed hij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen