Heimwee

Volgens het World Happiness Report 2019 zijn er slechts vier landen in de wereld waar het beter toeven is dan in Nederland. Nederland scoort als nummer vijf. Wij behoren tot de happy few. Zeg nu zelf: waar vind je zoveel opgestapelde welvaart als in ons landje? Waar kun je zo vrijuit je mening uitspreken als hier? Waar is de rechtspraak zo betrouwbaar als bij ons? Waar is de vrijheid van godsdienst zo gewaarborgd? Waar het onderwijs zo open? Vergelijk deze genoemde zaken even met een land als pakweg Burundi, Venezuela, Kazachstan of China, en we weten snel genoeg waar we het liefste zouden wonen.

Afgrond

En toch. Onderhuids broeit er onvrede. Op maandag 18 maart pleegde Götmen T. een aanslag in Utrecht. Hulpdiensten kwamen vanaf het Malieveld in allerijl naar het 24 Oktoberplein. In de loop van de dag wordt duidelijk dat er drie doden en drie zwaar gewonden zijn te betreuren. (Van die drie gewonden zal er later één persoon overlijden.) Nederland valt stil. De verkiezingscampagnes worden onderbroken. Met één uitzondering: Thierry Baudet orakelde in Scheveningen dat deze aanslag veroorzaakt is door het beleid en Rutte en Buma. Nederland wordt immers ‘overspoeld’ door de islam. De schuldigen zijn kunstenaars, journalisten, wetenschappers, en vooral bestuurders. De elite, twee dagen later, op 20 maart, door Baudet getypeerd als ‘mensen die nooit één boek gelezen hebben’. Zij verkwanselen de Joods-christelijke beschaving. Het gevolg is dat het land geschud, gespleten en gescheurd is. We verkeren aan de rand van de afgrond.

Heimwee

Deze boodschap slaat aan. In de provincie Zuid-Holland, waarin ik woon, heeft één op de vijf mensen op Baudet gestemd. Ook in mijn alleszins christelijke dorp. Dat zegt iets over een volk. Een gevoel van paniek heeft zich van ons meester gemaakt. Iemand die fundamenteel de bestaande orde wil omverwerpen, wordt dan gezien als een bevrijder, een messias.

Volgens analisten leeft er heimwee onder de Nederlanders. Heimwee naar vroegere tijden, toen alles nog christelijk en ordelijk was, toen de melkboer nog door de straat kwam, en er een touwtje uit de brievenbus hing, toen journalisten en ministers nog beleefd spraken, toen er nog geen burn-out en autisme bestonden, en kinderen onschuldig konden opgroeien. Vroeger was het leven overzichtelijk. Radicaal rechts appelleert aan dat gevoel van heimwee.

Zonder God

Ik denk dat veel christenen er wel door aangesproken worden. Maar ze vergissen zich. Radicaal rechts zegt op te komen voor de Joods-christelijke beschaving. Dat klinkt mooi. Maar Christus Zélf wordt niet genoemd. Er is in de jaren zestig van de vorige eeuw radicaal afscheid genomen van God, en daar wil Baudet niet achter terug. Hij wil de zegeningen van het christendom, maar zonder Christus. Uiteindelijk zijn radicaal rechts, socialisme en neoliberalisme slechts varianten op hetzelfde thema: wij zoeken geluk, welvaart, orde, zekerheid, veiligheid, – maar zonder God. Het ligt in onze hand. Heldhaftig zijn we. Germaans. Maar dat is gedoemd tot mislukken. Niet alleen God moet weg, élke vorm van godsdienst moet weg. Terug achter de voordeur. Daarom is er zoveel angst voor de islam. Een zielloos Europa weet geen antwoord op de vragen die moslims ons stellen. Hun kritiek op ons systeem is veel fundamenteler dan de kritiek van Baudet. Zij leggen de vinger op de wonde. Zij vragen: waarom vertelt u ons in Nederland alleen maar dat alles mag? (behalve aanslagen plegen). Waarom vertelt u ons niet wie Christus is, de Gekruisigde en Opgestane, de Bevrijder? Volgens Baudet verkwanselen we de Joods-christelijke beschaving. Dat zal waar zijn. Alleen: hij doet daar zelf aan mee.

Vreemdeling

De laatste verkiezingsuitslag laat zien dat ons volk zwalkt. Er is geen ankerpunt. De God van Abraham, Izak en Jakob is afgeschaft. Nu aanbidden we onze eigen buik. Het genot is onze god. Of je dat inkleurt met een socialistische wensdroom of met rechts-radicale burgerlijkheid is om het even.

Wie in Christus is, wordt een vreemdeling. Vol mededogen bidden we voor overheden, bestuurders, politici, journalisten. Intussen, te midden van alle aanslagen, verwarring en verblinding groeit de heimwee. Niet naar vroeger. Maar naar de komende Christus.

Ds. J.A.W. Verhoeven is predikant van de hervormde gemeente te Krimpen aan den IJssel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen