Een genadige belofte

Blijdschap is niet de eerste reactie van de vrouwen als zij bij het graf komen. Zij zijn met stomheid geslagen. Zelfs de boodschap dat Jezus is opgewekt, stelt hen niet gerust. De blijdschap breekt niet door.

Alles gewonnen

De opwekking van de Heere Jezus wekt diep ontzag. Hij Die gekruisigd was, is opgewekt door God de Vader. De werkelijkheid daarachter is zo stralend en verstrekkend dat het haast niet te bevatten is. Want het gaat met Pasen niet over Jezus alleen. Het gaat over de gekruisigde en opgestane Heere, Die ons schuldig bestaan als Redder binnenkomt.

Voor de discipelen was met Jezus’ sterven alles verloren. Maar dan betekent Zijn opstanding dat alles voor eeuwig gewonnen is. De Heere Jezus is immers aan ons schuldig en verloren bestaan gestorven, niet aan Zijn eigen bestaan. Hij was zonder zonden en onschuldig. Het is bij Hem alles voor ons.

Hij heeft de dood overwonnen en draagt de buit van verzoening en vrede met God bij Zich voor ons. Dat Jezus ons op het oog heeft en genadig onze schuld vergeeft, dat Hij ons bestaan binnenkomt en het oude nieuw maakt, dat te geloven is toch ontzagwekkend?

Boodschap

Hij is opgewekt. Hij is hier niet. Die boodschap horen de vrouwen. Lang staat de boodschapper van God daar niet bij stil, want hij geeft de vrouwen een opdracht: ‘Ga heen en zeg zijn discipelen, en Petrus...’ Dat is afgesproken werk. Want die woorden had Jezus al in Markus 14:28 gesproken. Na de paasmaaltijd sprak Hij: ‘Maar nadat Ik zal opgestaan zijn, zal Ik u voorgaan naar Galiléa.’

Deze woorden zijn langs de discipelen heen gegaan. Dat kan ons ook nu overkomen. Dat we elke zondag in de kerk zitten, dag in dag uit onze Bijbel lezen, maar dat de woorden van Jezus langs ons heen gaan. Ineens kan het me echter te binnenschieten: dat is waar ook, God heeft dat toen en toen gezegd in die eredienst, tijdens mijn stille tijd.

Jezus is zo genadig dat Hij Zijn volgelingen herinnert aan een belofte die Hij hun gegeven heeft. Zij hadden Hem uit het oog verloren, maar Hij vergeet Zijn schapen niet. Hij komt hun in Zijn liefde en trouw tegemoet.

Dat geldt niet alleen de discipelkring, maar ook de enkeling binnen de kring. Vooral Petrus. Die wordt met nadruk genoemd. Hij had Jezus drie keer verloochend. Hij had gezegd: ‘Ik ken Hem niet.’ Hij heeft de relatie met Jezus verbroken, maar Jezus neemt hem weer op in de kring van Zijn volgelingen.

Een weg terug

Zo is Jezus, de goede Herder, nu en nog. Hij kent ons als wij ons losgemaakt hebben van Hem. Hij reikt ons genadig de hand als er weerstand leeft in ons hart tegen Zijn genade. Hij zoekt ons op als we Hem verloochend hebben. Bij Hem mogen we altijd terugkomen om Hem opnieuw te ontmoeten in Zijn genade en trouw.

Er is bij Hem een weg terug, want Hij gaat ons voor naar Galilea, zoals Hij gezegd heeft. Galilea is de plek waar Jezus Zijn discipelen riep, het land van de schaduw van de dood. Het is het gebied waar ons wonen, werken en leven getekend wordt door gebrokenheid, duisternis en aanvechting. Het is onze wereld waarin het leven vaak niet eenvoudig is. Het is de plek waar Jezus ons roept om Hem te volgen.

Waar die plek voor ons is? Dat kan thuis zijn, op ons werk en in de kerk, de afgesproken plek om Hem te ontmoeten en in blijde verwondering Hem te aanbidden met diep ontzag.

Ds. J.C. van Trigt is predikant van de hervormde gemeente te Ameide-Tienhoven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen