Gods weg met mij

In de nacht van de verloochening maakt Petrus zich bewust los van Jezus. Met Zijn blik houdt Jezus hem echter vast (Luk.22:61) met als gevolg dat Petrus breekt (vers 62). Op de opstandingsdag komt het tot een ontmoeting (Luk.24:34), waarbij Petrus vergeving ontvangt. Aan de zee van Tiberias wordt hij publiekelijk in zijn ambt hersteld en weer opgenomen in de apostelkring. Deze rehabilitatie is ook heilzaam voor Petrus zélf. Het nederlaaggevoel moet schrijnend zijn geweest. Hij kan het nu ook zichzelf vergeven.

Tegenstelling

Vervolgens keert Jezus Zich tot Petrus met een persoonlijk woord waarin de tegenstelling tussen ‘jonger’ en ‘oud geworden’ centraal staat. Daarmee geeft Hij aan dat Petrus’ leven een tweedeling zal kennen: de tijd voor de verloochening en die erna. Vóór de verloochening stonden Petrus’ eigen ‘ik’ en zijn initiatieven centraal. Toen de Heiland alle leerlingen voorzegde dat zij aanstoot aan Hem zouden nemen, reageerde Petrus zelfverzekerd: ‘Al zouden zij ook allen aanstoot aan U nemen, ik zal nooit aanstoot aan U nemen.’ Ik zal nooit! Oprecht gemeend, maar de heldhaftigheid blijkt niet bestand tegen de zifting van de boze. Ná de rehabilitatie zal het echt anders zijn. Niet hij, maar een Ander zal de dienst uitmaken en hem brengen naar een plek waar hij niet heen wil.

Omslag

Aan christen-zijn hangt een prijskaartje. Lijden en kruisdragen behoren tot de kern van het discipelschap. Wat dit lijden inhoudt, is voor ieder verschillend, al naar gelang de weg die God met je gaat, je karakter en je levensgeschiedenis. Eén vorm van lijden is kenmerkend voor alle christenen: zij moeten de weg van gehoorzaamheid en zelfverloochening gaan. Niet langer is je uitgangspunt ‘Ik ga mijn weg met God’, maar ‘God gaat Zijn weg met mij’. In geestelijk opzicht betekent dit een omslag in je grondhouding: zelfverloochening, als vrucht van de Geest. De praktijk ná deze omslag is weerbarstig. Dat blijkt uit het apocriefe boek ‘De handelingen van Petrus’.

De christenvervolger Nero is in het jaar 64 keizer in Rome. Petrus weet als ter dood veroordeelde uit de gevangenis in Rome te ontsnappen. Buiten de stad ontmoet hij Christus. Op Petrus’ vraag: ‘Waar gaat U heen, Heere?’, is het antwoord: ‘Ik ga naar Rome om opnieuw gekruisigd te worden.’ Petrus komt tot bezinning en keert terug en gaat de weg die Christus met hem wil gaan. De weg van navolging spreekt nooit vanzelf, is allerminst eenvoudig en betekent een voortdurende strijd met jezelf. Troostend is dat Christus Zelf je in je vluchtgedrag opzoekt en je opnieuw op Zijn spoor zet.

Geboren worden

Eusebius van Caesarea beschrijft in zijn kerkgeschiedenis de kruisiging van Petrus. Verschillende ooggetuigen vertellen dat de apostel heeft gevraagd hem met het hoofd naar beneden te kruisigen, uit eerbied voor zijn Heere. Precies de houding van een kindje dat op het punt staat om geboren te worden. Bij een ‘normale’ bevalling verschijnt immers eerst het hoofdje. Vanuit geloofsoogpunt mogen wij het sterven van Petrus interpreteren als een geboorte, waarbij hij Thuis kwam in de stralende heerlijkheid van God. Met het blote oog zie je alleen maar lijden, met geloofsogen zie je een machtige geboorte.

Jezus beloofde Petrus geen gemakkelijke reis, maar wel een erfenis waarvan de heerlijkheid ruimschoots opweegt tegen de moeilijkheden onderweg (Rom. 8:18). Vandaar de hartelijke nodiging om in het voetspoor van Christus te zoeken naar Góds weg met ons. En dan onze levensweg in de Zijne te voegen in het diepe vertrouwen dat wij op die weg de erfenis zullen ontvangen die in hemelen voor ons bewaard wordt (1 Petr.1:4).

Ds. H.G. de Graaff uit Nieuwerbrug is emeritus predikant.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen